JUAN 2

Ang Paliwanag

Dalawang eksena ang nasa Juan 2, at magkaiba ang mood. Una, isang kasalan sa Cana. Si Maria, ang ina ni Jesus, ay naroon, at inanyayahan din si Jesus at ang mga alagad niya. Sa gitna ng kasiyahan, nauubos ang alak. Para sa atin ngayon, parang maliit na bagay lang iyon. Pero sa kultura nila noon, ang kasalan ay tumatagal ng ilang araw, at ang pagkakaubusan ng alak ay isang malaking kahihiyan para sa pamilyang kakasal. Sinabi ni Maria kay Jesus, "Wala silang alak." Ang sagot ni Jesus ay medyo mahirap unawain sa unang basa: "Babae, ano ang kinalaman niyan sa akin? Ang oras ko ay hindi pa dumarating." Hindi ito pagiging bastos. Ipinapakita niya na hindi siya kikilos base sa presyon ng tao kundi base sa oras ng Ama. Pero gagawin niya pa rin ito, at alam ito ni Maria, kaya sinabi niya sa mga lingkod, "Anumang sabihin niya sa inyo, gawin ninyo." Pinapuno ni Jesus ang anim na malalaking banga ng tubig, bawat isa'y may kapasidad na dalawa hanggang tatlong metretes, ibig sabihin daan-daang litro. At ang tubig na iyon ay naging alak. Hindi lang basta alak, kundi mas mainam pa kaysa sa unang inihain. Ito ang unang himala ni Jesus, at sinabi ng teksto na ipinahayag nito ang kaniyang kaluwalhatian, kaya nanampalataya sa kaniya ang mga alagad.

Pagkatapos ng eksenang ito ng saya, lumipat tayo sa templo sa Jerusalem, at dito nagbago ang mood. Nakita ni Jesus ang mga nagtitinda ng hayop at ang mga tagapagpalit ng pera sa loob mismo ng templo. Gumawa siya ng panghagupit na lubid, pinaalis silang lahat, itinaob ang mga mesa, at sinabi, "Alisin ninyo rito ang mga bagay na ito. Tigilan ninyong gawing palengke ang tahanan ng aking Ama." Hindi ito galit na walang direksyon. Inalala ng mga alagad ang sinasabi ng Kasulatan, "Ang sigasig para sa iyong tahanan ay tutupok sa akin." Nang hinamon siya ng mga pinuno na magpakita ng tanda, sinabi ni Jesus ang isang bagay na malalim at hindi agad naiintindihan noon: "Wasakin ang templong ito, at sa tatlong araw aking itatayo ito." Akala ng mga Judio, pinag-uusapan niya ang literal na gusaling templo. Pero ang tinutukoy niya ay ang sarili niyang katawan, ang kaniyang kamatayan at muling pagkabuhay. Naunawaan lang ito ng mga alagad matapos siyang mabuhay muli.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

May isang buod sa pagtatapos ng kabanata na mahalagang pansinin: maraming tao ang naniwala kay Jesus dahil sa mga himala, pero hindi siya nagtiwala sa kanila, dahil kilala niya ang puso ng tao. Alam niya kung gaano kadaling maakit ng tao ang kaniyang pananampalataya sa espektakulo, pero mabilis din itong lumamig kung walang tunay na pagbabago sa loob.

Ang dalawang eksena sa kabanatang ito, ang kasalan at ang templo, ay hindi magkaiba kung tutuusin. Sa Cana, ipinapakita ni Jesus na siya ang pinagmumulan ng tunay na kagalakan, mas mayaman at mas lubos kaysa sa anumang maibibigay ng mundo. Sa templo, ipinapakita niya na hindi niya titiisin ang pagiging transaksyon ng relasyon sa Diyos, parang palitan ng kalakal. Pareho itong nagsasabi ng isang bagay: si Jesus ang bagong sentro. Ang luma, kasama na ang templo mismo, ay papalitan ng kaniyang sariling katawan.

Ang Kaugnay na Kuwento

Ang buong Bibliya ay kuwento ng Diyos na gustong manirahan kasama ng kaniyang bayan. Ang templo ay ang lugar kung saan dapat nangyayari iyon noon. Pero narito si Jesus, nagsasabi na siya mismo ang bagong templo, ang lugar kung saan makakasalamuha ng tao ang Diyos nang direkta. Hindi na kailangan ng hayop na ihahandog araw-araw. Ang kaniyang kamatayan at muling pagkabuhay ang magiging pundasyon ng bagong relasyon sa Diyos. At ang alak sa Cana? Hindi lang basta tulong sa isang nahihiyang pamilya. Ito ay senyales ng uri ng kaharian na dadalhin ni Jesus, isang kaharian na puno ng kasaganaan, hindi kakapusan. Mula sa simula pa lang ng kaniyang ministeryo, ipinakita na niya na ang kaligtasang kaniyang dinadala ay hindi payak na tulong sa krisis, kundi bagong buhay na umaapaw.

Para Sa Iyo

Marahil ikaw rin ay nagtitiwala sa mga bagay na nagpapakita ng espektakulo, mga karanasan, emosyon, kasiyahang pansamantala, at inaakala mong iyon na ang tunay na pananampalataya. Pero tingnan mo ang huling talata: hindi nagtiwala si Jesus sa mga taong naniwala sa kaniya dahil lang sa himala. Kilala niya ang puso. Kung minsan, ang tunay na tanong ay hindi kung "nakararanas ka ba ng kahanga-hangang bagay sa iglesia o sa buhay mo," kundi kung ikaw ba talaga ay nagtitiwala sa kaniya kahit walang espektakulo. Isa pang bagay na dapat mong pag-isipan: ang galit ni Jesus sa templo ay hindi galit na basta-basta lang. Ito ay sigasig, pagmamalasakit sa karangalan ng Diyos. May mga bagay ba sa buhay mo, sa paraan mo bang ginagamit ang relihiyon o faith bilang negosyo o palamuti lang, na dapat ding ibagsak? Ang tanong ay hindi kung gaano ka ka-relihiyoso sa labas, kundi kung ano ang talagang nasa loob mo.

Pag-usapan Ito

Bakit kaya hindi basta nagtiwala si Jesus sa mga taong naniwala sa kaniya dahil lamang sa mga himala? May pagkakatulad ba ito sa ikaw mismo?

Sa anong paraan mo nakikita ang sarili mo bilang "mangangalakal" sa relasyon mo sa Diyos, parang transaksyon lang, kumpara sa tunay na pananampalataya at pagtitiwala?

Nagdarasal Nang Sama-sama

Panginoon, salamat dahil ikaw ang nagdadala ng tunay na kagalakan, hindi lang panandalian. Hinihingi ko sa iyo na linisin mo ang puso ko, tulad ng paglilinis mo sa templo, mula sa anumang bagay na gumagawa sa pananampalataya ko na parang negosyo lang. Gusto kong magtiwala sa iyo hindi dahil sa espektakulo kundi dahil ikaw mismo ang karapat-dapat pagkatiwalaan. Amen.