JUAN 2

Ang Teksto

Sa isang kasalan sa Cana, naubusan ng alak. Sinabi ito ng ina ni Jesus sa kaniya, tumanggi siya sa unang tingin, ngunit pinapuno pa rin niya ang anim na malalaking banga ng tubig na para sa seremonyal na paghuhugas, at naging alak iyon, mas mainam kaysa sa naunang inihain. Pagkatapos ay umakyat siya sa Jerusalem, pinalayas ang mga nagtitinda sa templo gamit ang panghagupit na lubid, at nang hingan siya ng katibayan ay sumagot siya ng isang bugtong tungkol sa isang templong wawasakin at itatayo sa tatlong araw.

Ang Ubod

Dalawang eksena, iisang mensahe: may dumating na bago, at hindi ito kasya sa lumang sisidlan. Ang anim na banga ay hindi basta lalagyan; iyon ang kagamitan ng relihiyosong paglilinis, ang sistema ng pagiging karapat-dapat sa harap ng Diyos. Pinuno ni Jesus ang mga ito "hanggang labi" at ginawang alak ang laman, hindi tubig-panghugas kundi inumin ng kapistahan. Sa templo naman, hindi niya inaayos ang sistema; sinasabi niya na ang kaniyang katawan na ang magiging tunay na lugar ng pagtatagpo ng Diyos at tao. Ito ang puso ng Juan 2: ang biyaya ay hindi pagpapabuti ng lumang kaayusan kundi kapalit nito. At ang biyayang iyon ay sagana, mahigit anim na raang litro ng alak para sa mga taong tapos na sa pag-inom.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa mga propeta, ang panahon ng pagliligtas ay palaging inilalarawan bilang kasalan at kasaganaan ng alak: tutulo ang bagong alak sa mga burol, at maghahanda ang Diyos ng piging para sa lahat ng bayan. Kaya kapag naubos ang alak sa Cana, hindi lang iyon kahihiyan ng isang pamilya; iyon ay larawan ng isang bayang naubusan ng kagalakan, mayaman sa ritwal ngunit tuyo sa loob. Ang ginawa ni Jesus ay hindi lamang tulong sa nangangailangan kundi anunsiyo: nagsimula na ang piging. At tulad ng lahat ng tunay na anunsiyo sa Ebanghelyo ni Juan, may anino ito ng krus. "Ang oras ko ay hindi pa dumarating," sabi niya, at ang oras na tinutukoy niya ay ang oras kung kailan siya mismo ang mababasag para maging inumin ng iba.

Ang Salamin

Alam mo ang pakiramdam ng punong tagapag-silbi na nakatingin sa walang lamang banga. Ang pera ay kulang bago matapos ang buwan. Ang lakas ay kulang bago matapos ang linggo. Ang pasensya sa iyong anak, sa iyong asawa, sa iyong trabaho, naubos na bandang alas-tres ng hapon. At karaniwan, ang unang instinct natin ay itago ang kakulangan, ipagpatuloy ang tagpo, umasang walang makakapansin. Si Maria ay hindi nagtago. "Wala silang alak," ang tanging sinabi niya, walang mungkahi, walang plano. Minsan ang pinakamatapat na panalangin ay ganoon lang kaikli. At pansinin ang mga lingkod: sila lang ang nakakaalam kung saan nanggaling ang alak, dahil sila ang sumunod sa isang utos na tila walang saysay. Ang pagsunod bago ang pagkaunawa ang naging pinto ng kanilang pagkakita.

Ang Pangunahing Tauhan

Nakakabahala ang Jesus ng kabanatang ito. Tinawag niyang "Babae" ang sariling ina, isang salitang hindi bastos sa panahong iyon ngunit malamig na malamig sa bibig ng isang anak, at parang inilalayo niya ang sarili sa kaniyang pamilya upang ipakita kung sino talaga ang nag-uutos sa kaniya. Pagkatapos, mula sa taong tahimik na tumulong sa isang kasalan, siya ang gumawa ng panghagupit na lubid at nagtaob ng mesa sa pinakabanal na lugar ng bansa. Hindi ito pagsabog ng galit; may tinirintas siyang lubid, ibig sabihin may panahon siyang mag-isip. Ang sigasig para sa tahanan ng kaniyang Ama ang tumutupok sa kaniya. At sa dulo, ang malamig na linya: "walang tiwala si Jesus sa kanila dahil kilala niya lahat ng sangkatauhan." Mahal ka niya nang buo, at wala siyang ilusyon tungkol sa iyo.

Konteksto

Ang kasalan sa isang maliit na nayon ng Galilea ay tumatagal ng ilang araw at pinapasan ng buong angkan. Ang maubusan ng alak ay hindi maliit na aberya kundi kahihiyan na aalalahanin ng buong baryo sa loob ng isang henerasyon; posible pa ngang maging usapin ng dangal at utang na loob. Sa Jerusalem naman, ang templong itinayo sa loob ng apatnapu't anim na taon ay hindi lang santuwaryo kundi ang sentro ng ekonomiya, pulitika, at pambansang pagkakakilanlan. Ang mga nagpapalit ng salapi at nagbebenta ng hayop ay legal na bahagi ng sistema; kailangan mo ng tamang barya at malinis na hayop. Ang pagtataob ng kanilang mesa ay hindi paglaban sa katiwalian lamang kundi paghipo sa pinakabuhay ng institusyon. Kaya sila nagtanong ng tanda: sino ka para gawin ito?

Ang Tanong

Bakit pinaglaruan ni Jesus ang mga tao sa halip na sumagot nang tuwid? Humingi sila ng tanda, at ang binigay niya ay isang pangungusap na hindi maintindihan ng kahit sino sa mga nakikinig, at aaminin mismo ni Juan na hindi rin naintindihan ng mga alagad hanggang sa muling pagkabuhay. Hindi ito nakakaaliw. May mga bagay sa mga salita ni Jesus na hindi mo mauunawaan sa oras na kailangan mo, kundi pagkatapos lang, paglingon. Hindi ibig sabihin nito na malabo ang Diyos; ibig sabihin, ang katotohanan tungkol sa krus ay hindi kayang isaksak sa isip nang paunang-una. Kailangan mo munang mabuhay dito. Marami ang naniwala nang makita ang mga tanda sa Paskwa, at hindi sila pinagkatiwalaan ni Jesus. Ang pananampalatayang nakasalalay sa nakikita ay laging manipis. Ang tumatagal ay iyong lumakad sa dilim at naalala kalaunan.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ay naubos na ang alak, at kanino mo ito sinabi nang tapat, na parang si Maria, nang walang mungkahing solusyon?

Anong "mesa" sa iyong loob ang matagal nang parang normal at kailangang itaob ni Jesus bago ka makasamba nang malaya?