1 Mga Cronica 10:2

Ang Teksto

Hindi tumigil ang mga Filisteo sa pagtakbo ng mga Israelita; hinabol nila ang hari mismo at ang kaniyang mga anak. At doon, sa dalisdis ng Gilboa, bumagsak ang tatlo: "Pinatay ng mga Filisteo ang kaniyang mga anak na lalaki na sina Jonatan, Abinadab at Melquisua." Isang linya lamang, tatlong pangalan, walang paglalarawan ng kanilang tapang o takot. Ang mga tagapagmana ng trono ay naging bangkay bago pa man sumapit ang gabi, at ang susunod na talata ay babaling na sa pana na tumama kay Saul. Ganito kabilis ipinapakita ng Cronica ang pagguho ng isang sambahayan: hindi sa mahabang drama kundi sa isang matipid na pangungusap na nagsasabing tapos na.

Ang Ubod

Ang pinakamasakit sa talatang ito ay ang pangalang Jonatan. Siya ang anak na pumanig kay David, ang nagbigay ng kaniyang balabal at tabak, ang nagsabing malalaman niyang si David ang magiging hari. Hindi siya ang dahilan ng pagkawala ng korona, pero kasama siya sa pagbagsak. Dito tahimik na naglalatag ang Kasulatan ng isang katotohanang hindi natin gusto: ang kasalanan ng isang pinuno ay hindi nananatili sa kaniyang sariling balat. Umaabot ito sa mga anak, sa bansa, sa lupaing iniwan ng mga Israelita sa talata pito. Ngunit may kabilang panig: ang kaharian ng Diyos ay hindi nakasalalay sa dugo ni Saul. Kapag bumagsak ang dinastiya, hindi bumabagsak ang pangako. May ibang hari nang inihahanda ang Diyos, at hindi siya galing sa Gilboa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Binuksan ng Cronica ang kasaysayan ng Israel sa siyam na kabanata ng talaangkanan, at ang unang eksenang may kilos ay isang libingan. Sinasadya iyon. Bago pa man mabanggit si David, kailangan munang mamatay ang maling hari. Ang trono ay lilipat, hindi sa pamamagitan ng kudeta kundi sa pamamagitan ng paghatol ng Diyos: "ibinigay ang kaniyang kaharian kay David na anak na lalaki ni Jesse." At mula sa linyang iyon ng anak ni Jesse darating ang Isa na tatawaging Anak ni David. Kaya ang Gilboa ay hindi lamang isang trahedya; ito ay paglilinis ng daan. Mayroon ding ibang bundok sa kasaysayan ng kaligtasan kung saan hinubaran at ipinahiya ang isang Hari sa harap ng mga nananakop. Ang pagkakaiba: ang kamatayan ni Saul ay nagtapos ng isang sambahayan, habang ang kamatayan ni Jesus ay nagbukas ng isa.

Ang Salamin

Mahirap tanggapin na ang mga desisyon mong ginagawa nang mag-isa ay may bungang hindi mo kayang limitahan sa sarili mo. Ang paraan ng paggastos mo ng pera, ang galit na pinatatagal mo sa trabaho, ang mga gabing pinipili mong wala ka sa hapag, ang katapatang unti-unti mong binibitawan nang walang nakakakita: lahat ng iyon ay may mga Jonatan. May mga taong tapat sa iyo na hindi naman may-kasalanan sa iyong pagkabigo, pero sila ang unang nadadamay. Hindi ito sinasabi para durugin ka; sinasabi ito para seryosohin mo ang sarili mong buhay. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang tao na pinakamalapit sa iyong mga desisyon, at ipanalangin siya nang malakas sa loob ng limang minuto, nang hindi hinihiling na magbago siya.

Ang Detalye

Pansinin na may pangalan sila. Pwedeng isulat ng Cronista ang "pinatay ang kaniyang mga anak" at tapos, pero hindi niya ginawa: Jonatan, Abinadab, Melquisua. Sa isang aklat na binubuo ng mahahabang listahan ng mga ipinanganak at nagkaanak, ang listahang ito ay listahan ng mga namatay. Ang parehong anyo ng pagsulat na dating nagdadala ng pag-asa, ang talaangkanan, ay ginamit dito para itala ang pagkaputol ng isang angkan. At sa gitna ng tatlo, ang pangalang kilalang-kilala natin. Ang pangalan ay nagsasabing hindi sila estadistika ng digmaan. Hindi binubura ng Diyos ang mga nadamay; iniingatan niya ang kanilang pangalan kahit sa talata ng pagkatalo.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jonatan ang pinakamapait na pigura rito. Alam niyang hindi siya ang susunod na hari, at pinili pa rin niyang manatili sa tabi ng kaniyang ama hanggang sa huling dalisdis. Hindi siya naghimagsik, hindi siya tumakas patungo kay David, hindi siya nagtayo ng sariling pangkat. Tinanggap niya ang bahagi na hindi niya pinili, at doon siya namatay. May isang uri ng katapatan na hindi nagliligtas sa iyo mula sa bunga ng iba, at ganoon si Jonatan. Ang kaniyang buhay ay nagsasabi sa atin na ang pagpanig sa pinahirang hari ng Diyos ay hindi palaging nagbibigay ng korona sa buhay na ito. Minsan ito ay nagbibigay lamang ng isang pangalan sa talaan, at ang pangalang iyon ay sapat na sa Diyos.

Ang Profile

Ang unang bumasa nito ay mga Judiong bumalik mula sa pagkatapon. Wala silang hari. Guho ang kanilang lungsod, at ang dinastiya ni David ay tila natapos na rin sa Babilonia, kagaya ng pagkatapos ng sambahayan ni Saul sa Gilboa. Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi malayong kasaysayan kundi salamin: alam nila kung ano ang pakiramdam ng makitang bumagsak ang hari at matalo ang bayan. Ngunit nakita rin nila kung paano nagpatuloy ang kuwento pagkatapos ng Gilboa. Kung kaya ng Diyos na magtayo ng bagong kaharian mula sa isang bundok ng mga bangkay, kaya rin niyang magtayo ng bago mula sa kanilang mga guho. Hindi nagtatapos ang pangako kung saan nagtatapos ang isang angkan.

Pagninilay

Sino ang mga "Jonatan" sa paligid mo, ang mga taong tapat sa iyo na nadadamay sa mga pasyang sila mismo ay hindi nagpasya?

Saan ka naghahanap ng katiyakan: sa pagpapatuloy ng isang bagay na itinatayo mo, o sa Haring itinayo ng Diyos pagkatapos ng Gilboa?