1 Corinto 13

Ang Teksto

May tao na kayang magsalita ng wika ng mga anghel, makahula, arukin ang lahat ng lihim, magpalipat ng bundok, ipamigay ang buong ari-arian, at ihandog pa ang katawan sa apoy. Sabi ni Pablo: kung wala roon ang pag-ibig, wala ring naririnig kundi ingay, at walang natitira kundi kawalan. Pagkatapos, sa halip na bigyan tayo ng depinisyon, inilalarawan niya ang pag-ibig sa pamamagitan ng ginagawa at hindi ginagawa nito: matiyaga, hindi naiinggit, hindi nagkikimkim, nagsasaya sa katotohanan. At tinatapos niya sa isang bagay na hindi natin pa nakikita: ang lahat ng kaloob ay lilipas, ang kaalaman natin ay bahagya lang, ngunit darating ang araw na hindi na tayo titingin sa malabong salamin kundi mukhaan na. At mananatili ang tatlo, at ang pinakadakila ay ang pag-ibig.

Ang Puso Nito

Pansinin: hindi sinabi ni Pablo na masama ang mga kaloob. Ang sabi niya, walang halaga ang may hawak nila kung walang pag-ibig. "Ako ay walang kabuluhan," hindi "wala akong nagawa." Ang tinatamaan ay hindi ang gawa kundi ang tao. Ito ang hindi komportableng puso ng kabanata: may paraan para maging kahanga-hanga sa harap ng iglesia at maging walang laman sa harap ng Diyos. At ang paraan na iyon ay hindi ang halatang kasalanan kundi ang espirituwalidad na walang pag-ibig sa kapwa. Ang pag-ibig dito ay hindi damdamin. Sa buong talata 4 hanggang 7, walang isang pandiwa na tungkol sa nararamdaman. Puro ito kilos at pagtitimpi, mga bagay na nagagawa lamang sa piling ng ibang tao, madalas ng taong nakakainis.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kung palitan mo ang salitang "pag-ibig" sa talata 4 hanggang 7 ng pangalang Jesus, magkakasya ang bawat linya nang walang pilit. Siya ang matiyaga sa mga alagad na paulit-ulit na hindi nakakaintindi. Siya ang hindi nagkikimkim ng listahan ng mga kamalian. Siya ang literal na nagbigay ng katawan, ngunit hindi para magyabang. Kaya hindi ito tulang pangkasal. Ito ay larawan ng katauhan ng Diyos na nahayag sa krus, at pagkatapos, sa pamamagitan ng Espiritu, hinuhubog sa atin. Ang buong kuwento ng kaligtasan ay ang Diyos na "kinakaya ang lahat ng mga bagay" sa kaniyang bayan, mula Ehipto hanggang Golgota, at hindi tumigil. Ang pag-ibig ay hindi nagwawakas sapagkat ang Diyos ay hindi nagwawakas.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo kung saan ka magaling. Sa pagtuturo? Sa pag-aayos ng gusot ng iba? Sa pagbibigay? Doon mismo pinakamalapit ang panganib, dahil doon ka pinupuri, at ang papuri ay madaling ipagkamali sa katapatan. May mga tao na tapat sa lingguhang paglilingkod at malamig sa sariling asawa. May nagbibigay ng ikapu nang buo at may itinatagong listahan ng bawat sinabi laban sa kanila sa loob ng sampung taon. Iyon ang pinakamatalim: "ni nagkikimkim ng bilang na mga kamalian." Karamihan sa atin ay may ganoong listahan, hindi nakasulat, pero eksakto ang bilang. Ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng isang taong may hawak kang listahan, at sa harap ng Diyos, sabihin nang malakas kung ano ang nasa listahan, pagkatapos punitin ang papel.

Ang Tanong

"Pinaniniwalaan ang lahat, at nagtitiwala sa lahat ng mga bagay." Paano ito babasahin ng taong niloko na, o pinagmalupitan? Nangangahulugan ba ito na kailangan mong maniwala sa bawat paliwanag ng taong paulit-ulit kang sinasaktan? Hindi sinasagot ni Pablo ang tanong na iyon dito, at hindi ko rin ito pipilitin. Ang masasabi ko lang: ang pag-ibig na ito ay "hindi nagsasaya sa kalikuan," kaya hindi ito pagpikit sa masama. Pero nananatili ang bigat. May mga sandali na ang pagtitiis at ang pagpapatuloy ng pang-aabuso ay magkamukha mula sa labas, at kailangan ng katalinuhan at komunidad para makilala ang pagkakaiba. Iniiwan ko itong bukas, dahil bukas ito sa teksto.

Ang Ugnayan sa Ibang Bahagi

Sa Juan 13, sinabi ni Jesus na sa pag-iibigan makikilala ang mga alagad, hindi sa kanilang kapangyarihan o kaalaman. Iisa ang tinutumbok: ang tanda ng tunay na iglesia ay hindi ang kahanga-hangang kaloob kundi ang pagmamahalan. At sa Exodo 34, inilarawan ng Diyos ang kaniyang sarili kay Moises bilang mahabagin at matiyaga, mabagal magalit. Ang paglalarawan ni Pablo ng pag-ibig ay hindi bagong imbensyon; ito ay ang matagal nang pangalan ng Diyos, ngayo'y inilalapat sa pamumuhay ng isang maliit at magulong iglesia sa Corinto.

Ang Konteksto

Ang Corinto ay lungsod ng daungan, ng negosyo, ng bagong yaman at matinding kompetisyon. Sa lipunang iyon, mahalaga ang pagpapakita ng galing sa harap ng publiko; ang karangalan ay pinag-aagawan. Dinala ng mga Kristiyano ang ugaling ito sa loob ng iglesia. Nagpapasikatan sila sa mga kaloob, lalo na sa pagsasalita ng iba't ibang wika, at may mga nasasagasaan. Ang kabanata 13 ay hindi tumatayong mag-isa; nasa gitna ito ng mahabang paliwanag tungkol sa mga kaloob sa kabanata 12 hanggang 14. At ang "batingaw na maingay" ay pamilyar na tunog sa kanila: ang mga tanso ng paganong templo. Ang sinasabi ni Pablo ay malupit at malinaw: ang inyong espirituwal na palabas ay katulad ng ingay ng templo ng mga diyos-diyosan.

—

Aling linya sa talata 4 hanggang 7 ang pinakaayaw mong basahin, at bakit kaya iyon?

Kung "bahagya" lamang ang alam mo ngayon, ano ang kailangan mong tanggapin na hindi mo maiintindihan sa buhay na ito?