1 Corinto 8

Ang Teksto

Tama ang mga taga-Corinto: walang tunay na diyos sa mga rebultong iniidolo, kaya walang bisa ang karneng inialay sa kanila. Sinasang-ayunan sila ni Pablo sa doktrina, at sa parehong hininga ay ibinaliktad ang kanilang konklusyon: hindi kaalaman ang pamantayan ng pagkilos kundi pag-ibig. Kung ang paggamit mo ng iyong kalayaan ay nagtutulak sa isang kapatid na may mahinang budhi pabalik sa dating pagsamba, hindi mo lamang siya nasaktan; "ikaw ay nagkasala kay Cristo." Ang tugon ni Pablo ay walang pasubali: kung kinakailangan, hindi na siya kakain ng karne kahit kailan.

Ang Ubod

Ang pinakamatalas na sinabi ni Pablo ay hindi tungkol sa pagkain kundi tungkol sa kaalaman: "Ang kaalaman ay nakapagpapalalo ngunit ang pag-ibig ang nagpapatibay." Hindi niya sinasabing mali ang teolohiya nila. Sinasabi niyang ang tamang paniniwala, kapag hinawakan nang walang pag-ibig, ay nagiging sandata. Sa talata 3 ay may kakaibang pagbaliktad: ang mahalaga ay hindi ang alam mo kundi na kilala ka. Ang pundasyon ng Kristiyanong buhay ay hindi ang lawak ng iyong pang-unawa kundi ang katotohanang inangkin ka ng Diyos. Kaya ang etikal na tanong ay lumilipat: hindi na "ano ang pinapayagan sa akin" kundi "ano ang nagpapatibay sa kapatid ko." Ang kalayaan sa ebanghelyo ay hindi lisensya; ito ay kapangyarihang isuko ang sarili.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa talata 6 ay may parang awiting pahayag: isang Diyos Ama na pinanggalingan ng lahat, at isang Panginoong Jesu-Cristo na sa pamamagitan niya ang lahat ay umiiral. Sa isang lungsod na puno ng "mga diyus-diyosan at mga panginoon," inilalagay ni Pablo si Jesus sa loob mismo ng pananampalataya ng Israel sa iisang Diyos. At mahalaga ito para sa etika, sapagkat ang parehong Cristo na humahawak sa sanlibutan ay ang namatay para sa mahinang kapatid na madaling maliitin. Ang landas ng pag-aalis ng karapatan para sa kapakanan ng iba ay hindi imbensyon ni Pablo; iyon ang hugis ng krus. Ang pagsuko ng karne ay maliit na anino ng isang Panginoong sumuko ng higit pa.

Ang Salamin

Kilala mo ang tuwa ng pagkakaroon ng tamang argumento. Sa usapan sa simbahan, sa grupo sa Facebook, sa hapag kainan kung saan may kamag-anak na "hindi pa nakakaabot" sa iyong pag-unawa. May karapatan ka sa pera mong pinaghirapan, sa katapusan ng linggo mo, sa alak sa handaan, sa mga larong nilalaro mo, sa librong pinapanood mo. Hindi tinatanggihan ni Pablo ang karapatang iyon. Tinatanong niya kung sino ang nakakakita sa iyo. Ang bagong mananampalataya sa Bible study mo na dumaan sa pagkalulong. Ang anak mong nagmamasid kung paano ka magbiro. Ang katrabahong nagtataka kung sinserong tao ka. Ang tanong ay hindi kung malaya ka. Ang tanong ay kung mas mahalaga sa iyo ang iyong kalayaan kaysa sa isang taong ipinagbuwis ng buhay ni Cristo.

Ang Pangunahing Tauhan

Nakita natin dito ang isang Pablo na may hindi karaniwang kalakasan: kaya niyang tanggapin na tama ang kalaban sa punto at pigilan pa rin ang kanilang kilos. Wala siyang pakialam na manalo sa debate. Ang kanyang pinag-iingatan ay ang mga mahihina, at ang tinutukoy niyang panganib ay hindi kahihiyan kundi pagkawasak: "ang mga mahihinang kapatid… ay napupuksa." Sa talata 13 ay lumipat siya sa unang panauhan, at doon nabubuksan ang kanyang loob. Hindi siya nagbibigay ng bagong batas; ipinapakita niya ang sariling pasya. Ito ang pastol na mas gustong mawalan ng inuulam kaysa magkaroon ng isang tupang natisod dahil sa kanya. Nakakapaso ang gaan ng kanyang pagsuko.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Roma 14 ay ganito rin ang tinatalakay ni Pablo, ngunit doon idinagdag niya na hindi rin dapat husgahan ng mahina ang malakas. Kailangan ang balanseng iyon, dahil madaling ariin ng ilan ang katayuang "mahina" para maghari sa iba sa pamamagitan ng sensitibong budhi. Nakakatulong ding tandaan ang salita ni Jesus na sinumang magtisod sa isa sa maliliit na ito ay mas mabuting mabigtihan ng gilingang bato sa leeg. Hindi eksaherasyon ni Pablo ang tono ng talata 12; galing iyon sa Panginoon mismo. Ang pinakamabigat na kasalanan sa kabanatang ito ay hindi ang pagkain ng maling pagkain, kundi ang paggamit ng katotohanan bilang martilyo sa mahina.

Ang Mga Unang Nakarinig

Sa Corinto, ang mga templo ang restawran, ang kapisanan, ang lugar ng negosyo. Ang tanggihan ang imbitasyon sa handaan sa templo ay maaaring magpahulog sa iyo ng kontrata, ng pagkakaibigan, ng katayuan sa lipunan. Para sa mga edukado at may kaya, ang kaalaman na "walang kabuluhan" ang mga diyus-diyosan ay nagbigay-daan upang manatili sa dating buhay. Para sa mga dukhang bagong tumalikod sa mga diyos na kinilala nila buhat pa sa pagkabata, ang paningin ng isang kapatid na nakaupo sa templo ay parang pahintulot na bumalik. Dalawang uri ng tao sa isang simbahan, at hinilingan ni Pablo ang may kapangyarihan, hindi ang mahina, na magbigay ng espasyo.

Pagninilay

Sino ang partikular na nakakakita sa iyo ngayon, at ano ang natututunan nila sa iyong paraan ng paggamit ng iyong kalayaan?

Ano ang isang bagay na may karapatan ka talagang gawin, ngunit maaaring tinatawag ka ng pag-ibig na iwan ito, at bakit ayaw mong tanggapin iyon?