1 Mga Hari 2

Ang Teksto

Bago mamatay, tinawag ni David si Solomon at binigyan siya ng dalawang bagay: isang panawagan na tumalima sa batas ni Moises, at isang listahan ng mga utang na dapat bayaran, si Joab at si Semei sa isang banda, ang mga anak ni Barsilai sa kabila. Pagkamatay ni David, isa-isang nilutas ni Solomon ang mga ito: pinatay si Adonias dahil sa paghiling kay Abisag, pinalayas si Abiatar pauwi sa Anatot, pinatay si Joab habang nakakapit sa mga sungay ng altar, at pinatay si Semei nang lumabas siya ng Jerusalem. Nagtatapos ang kabanata sa isang pangungusap na parang tatak: "Kaya ang pamumuno ay matibay na naitatag sa kamay ni Solomon."

Ang Puso ng Teksto

Hindi ito kuwento ng isang bagong haring naglilinis ng kaniyang mga kalaban, kahit na ganoon ang hitsura nito sa unang basa. Dalawang bagay ang pinagdurugtong ng kabanata. Una, ang tipan: ipinaalala ni David ang pangako ng Diyos na hindi mawawalan ng tagapagmana ang kaniyang trono, pero may kondisyon, "Kung maingat na binabantayan ng mga anak mong lalaki ang kanilang pag-uugali." Pangalawa, ang dugo: hindi basta nawawala ang dugong ibinuhos nang walang katarungan. Si Joab ay "Pinadanak niya ang dugo ng digmaan sa panahon ng kapayapaan." Hindi pribadong paghihiganti ang hinahabol dito kundi ang paglilinis ng isang sambahayan at isang bayan mula sa pasanin ng dugo. Sa Israel, ang kaharian ay hindi politikal na institusyon lamang; ito ay espasyong dapat banal, at ang hindi napapanagot na pagpatay ay dumi na hindi mahuhugasan ng panahon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pangako sa 2 Samuel 7, na magtatatag ang Diyos ng walang hanggang trono para sa binhi ni David, ang tahimik na nagpapaikot sa buong kabanata. Dalawang beses itong sinipi, isang beses ni David at isang beses ni Solomon: "matatatag ang trono ni David sa harap ni Yahweh magpakailanman." Pero tingnan kung paano ito naisakatuparan sa kabanatang ito: sa pamamagitan ng espada ni Benaias. Ganito ang pagkakatatag ng mga trono sa lumang panahon, at ganito pa rin naman hanggang ngayon. Ang punto ng malaking kuwento ay hindi na ito ang modelo, kundi na hindi ito sapat. Darating ang Anak ni David na magtatatag ng trono hindi sa pamamagitan ng dugo ng iba kundi sa sariling dugo, at ang kapayapaang ipinapangako sa taludtod 33, "nawa'y magkaroon ng kapayapaan mula kay Yahweh magpakailanman," ay hindi naabot ni Solomon sa kabila ng kaniyang pangalan.

Ang Salamin

May listahan ka rin. Hindi mo ito isinusulat, pero alam mo kung sino ang nasa itaas: ang kasamahan sa trabahong sinira ang pangalan mo sa harap ng amo, ang kapatid na kumuha ng higit sa parte niya sa mana, ang taong hindi kailanman humingi ng tawad. At may listahan ka rin ng mga nagpakita ng kabaitan nang ikaw ay nasa Mahanaim ng sarili mong buhay, ang mga Barsilai na nagpadala ng pagkain nang walang itinanong. Ang kabanatang ito ay walang anumang pagpapanggap tungkol sa katarungan: may utang na dapat bayaran, at may kabaitang dapat gantihan. Ang tanong sa iyo ay kung alin sa dalawang listahan ang mas madalas mong binubuklat. Ngayong araw, isulat mo ang pangalan ng isang taong tumulong sa iyo noong panahong wala kang maibabalik, at magpadala ka ng maikling mensahe na nagpapasalamat sa partikular na bagay na ginawa niya.

Ang Tanong

Bakit sinasabi ni David na may karunungan si Solomon sa mismong pangungusap na nag-uutos ng pagpatay? "huwag mong hayaang ang kaniyang kulay abong ulo ay mapunta sa libingan nang may kapayapaan." At bakit niya iniwan kay Solomon ang panunumpang siya mismo ang gumawa, "Hindi kita papatayin gamit ang espada"? Mukhang nahanap ni David ang butas sa sarili niyang panata: hindi siya ang papatay, kundi ang anak niya. Hindi ito pinapaganda ng teksto, at hindi rin dapat natin pagandahin. Isinasalaysay ng Kasulatan ang paghahari ni David hanggang sa dulo nang hindi naglalagay ng aureola. Ang kaligtasan ng Israel ay hindi nakasalalay sa kabutihan ng kaniyang mga hari kundi sa katapatan ng Diyos na nangako sa kabila nila.

Ang Detalye

Tumakbo si Joab sa tolda ni Yahweh at "kinuha ang mga sungay sa altar." Alam niya ang batas: ang hahawak sa altar ay hindi dapat hawakan. Pero may maliit na sugnay sa Exodo 21 na naglalaan ng eksepsiyon: ang taong pumatay nang may pakana ay kukunin kahit mula sa altar, upang mamatay. Kaya hindi paglapastangan ang utos ni Solomon; pagsunod ito. Ang altar ay kanlungan para sa nagkasala nang hindi sinasadya, hindi takip para sa plano. Hindi mo maaaring gamiting kalasag ang banal na lugar laban sa mismong Diyos na nagtayo nito. At gayunman, may isang sumunod na Altar na talagang humahawak sa mga mamamatay-tao, dahil doon ang Isang walang dugo sa kamay ang nakahandusay.

Ang Pangunahing Tauhan

Kahanga-hanga at nakakatakot si Solomon sa kabanatang ito. Nakikinig siya nang mabuti: nahuli niya agad ang ibig sabihin ng paghiling kay Abisag, "Bakit hindi mo rin hingin ang kaharian para sa kaniya." Pinarangalan niya ang kaniyang ina, tumayo at yumuko bago magpakuha ng trono para sa kaniya, saka tinanggihan ang hiling nito. Naaawa siya kay Abiatar dahil sa kaban ng tipan, pero hindi siya natinag kay Joab. Ito ay isipang matalas, pero hindi pa isipang nagpapahinga sa Diyos. Mapapansin mo na ang pagkakatatag ng kaniyang paghahari ay dumating hindi sa pamamagitan ng panalangin kundi sa pamamagitan ng listahan. Sa susunod na kabanata ay hihingi siya ng pusong marunong; mabuti, dahil kailangan niya ito.

Pagninilay

Alin ang mas mabigat sa iyong alaala: ang mga ginawa sa iyo, o ang mga ginawa para sa iyo, at ano ang sinasabi nito tungkol sa pusong dala mo sa panalangin?

Sa aling bahagi ng iyong buhay ka humahawak sa "mga sungay ng altar," gamit ang relihiyon bilang kanlungan sa halip na harapin ang bagay na dapat mong ikumpisal?