2 Mga Taga-Corinto 4

Ang Teksto

Nagsusulat si Pablo mula sa gitna ng pagod at panganib, ngunit hindi siya nasisiraan ng loob. Meron siyang kayamanan, ang liwanag ng kaluwalhatian ni Cristo, ngunit dala niya ito sa isang sisidlang putik, sa katawang nadudurog. At sinasabi niya na ito mismo ang plano ng Diyos: upang maging malinaw na ang kapangyarihan ay galing sa Diyos, hindi sa tao, at upang ang buhay ni Jesus ay maihayag sa pamamagitan mismo ng pagkamatay na nararanasan ng kaniyang mga lingkod.

Ang Puso ng Teksto

Ang teolohikal na sentro ng kabanatang ito ay ang paradoha ng kaluwalhatian sa loob ng kahinaan. Dalawang bagay ang pinagsasama ni Pablo na sa unang tingin ay magkasalungat: ang kaluwalhatian ng Diyos na ipinakita kay Cristo, at ang mga sisidlang putik na dinudurog araw-araw. Hindi ito aksidente. Sinasabi ni Pablo sa talata 7 na ganito talaga ang layunin, "upang maging malinaw na ang lubhang dakilang kapangyarihan ay nararapat para sa Diyos at hindi sa amin." Hindi ibinibigay ng Diyos ang kaniyang ebanghelyo sa mga malalakas na sisidlan. Ibinibigay niya ito sa mga marupok, upang walang mag-aangkin ng papuri kundi siya lamang.

Ang Karaniwang Sinulid

Sa talata 6, tinutukoy ni Pablo ang paglikha, "Ang liwanag ay magniningning mula sa kadiliman." Iyon ang unang salita ng Diyos sa Genesis, at ngayon inuulit iyon sa loob ng puso ng tao. Ang parehong Diyos na nagbukas ng liwanag sa kadiliman ng walang laman na mundo ay nagbubukas ng liwanag sa loob ng bulag na puso. Ito ay bagong paglikha, hindi lamang pagpapabuti ng luma. At ang liwanag na ito ay may mukha: ang mukha ni Jesu-Cristo, "na kalarawan ng Diyos" (talata 4). Dito nagtatagpo ang paglikha, ang pagbagsak (ang pagkabulag ng talata 4), at ang pagtubos, sa isang kabanata. Ang buong kasaysayan ng kaligtasan ay tinutuos sa loob ng pusong nabuksan ng Espiritu.

Ang Salamin

May kakaibang ginhawa dito para sa mga nagsasabing, "Hindi ako sapat." Tama ka. Hindi ka nga sapat. Sisidlang putik ka. Ang tanong ay hindi kung matibay ang sisidlan, kundi kung ano ang laman nito. Marami sa atin ang nabubuhay na parang ang pananampalataya ay proyektong magpapatibay sa ating imahen: mas mahusay na magulang, mas kalmadong tao, mas produktibong Kristiyano. At kapag napapagod ang katawan, kapag lumalabas ang lamat sa sisidlan, iniisip natin na may sira sa ating pananampalataya. Sinasabi ni Pablo ang kabaligtaran. Ang mga lamat ang siyang nagpapakita ng liwanag. Ang iyong pagod sa trabaho, ang iyong walang tulog na gabi sa tabi ng maysakit, ang iyong pinaghihirapang salapi, hindi ito hadlang sa ministeryo. Ito mismo ang lugar kung saan lumalabas ang buhay ni Jesus.

Ang Tanong

Nagpapahirap ang talata 4. Sinasabi ni Pablo na ang mga nawawala ay binulag ng "diyos ng mundong ito." Kung sila ay binulag, paano sila mananagot? At bakit hindi buksan ng Diyos ang lahat ng mata, kung kaya niyang gawin ito para kay Pablo? Hindi ito sinasagot ng teksto nang direkta. Ang alam natin ay ito: ang pagkabulag ay tunay, at ang liwanag ay tunay, at ang paghahayag ng ebanghelyo (talata 2) ang paraan kung paano dumarating ang liwanag. Hindi tayo binibigyan ng sistema para ipaliwanag kung sino ang binulag at bakit. Binibigyan tayo ng utos: ihayag ang katotohanan, sapagkat sa paghahayag na iyon, gumagawa ang Diyos ng bagong paglikha sa mga puso na kaniyang tinatawag.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Pablo ang nagsasalita, ngunit ang tunay na tauhan sa kabanatang ito ay ang Diyos na nagliliwanag sa kadiliman. Pansinin ang koneksiyon: si Cristo ang "kalarawan ng Diyos" (talata 4), at ang liwanag na ibinigay sa puso ni Pablo ay "ang liwanag ng kaalaman sa kaluwalhatian ng Diyos sa presensiya ni Jesu-Cristo" (talata 6). Kung nais mong makita ang Diyos, tumingin ka kay Jesus. Wala nang iba. Ngunit pansinin din kung paano gumagalaw ang Diyos na ito: hindi sa pamamagitan ng pag-alis ng pagdurusa kay Pablo, kundi sa pamamagitan ng pagbuhay ng buhay ni Jesus sa kalagitnaan ng pagdurusang iyon. Ang Diyos ng talata 6 ay ang Diyos din ng talata 10, at hindi natin mapaghihiwalay ang dalawa.

Konteksto

Sinulat ito ni Pablo sa mga taga-Corinto na nagsisimulang mag-alinlangan sa kaniyang awtoridad. May mga "superapostol" doon na ipinapakita ang kanilang lakas, karisma, at karangyaan bilang katibayan ng basbas ng Diyos. Kumpara sa kanila, mukhang mahina si Pablo: pinapalo, ipinipiit, hindi guwapong magsalita. Kaya sa buong 2 Corinto, itinatanghal niya ang pagiging marupok bilang tanda hindi ng kabiguan kundi ng tunay na apostolikong buhay. Ang mundong Greco-Romano ay pinahahalagahan ang karangalan, lakas, at retorika. Itinuturo ni Pablo ang kabaligtarang halagahan ng kaharian. Ang kabanatang ito ay hindi paglalarawan ng emosyonal na estado; ito ay teolohikal na paninindigan sa gitna ng isang alitan tungkol sa kung ano nga ba ang hitsura ng tunay na paglilingkod kay Cristo.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ngayon nararamdaman mo ang pagiging "sisidlang putik," at maaari mo bang tanggapin na ito mismo ang lugar kung saan ipapakita ng Diyos ang kaniyang kapangyarihan, sa halip na hintayin muna ang pag-alis ng lamat?

*Ano ang tinitingnan mo ngayon, ang nakikita ba o ang hindi nakikita, at paano mabubuo