2 Mga Taga-Corinto 5

Ang Teksto

Sinasabi ni Pablo na ang katawan nating ito ay tolda lamang, marupok at pansamantala, at may naghihintay na tahanan sa langit na hindi gawa ng kamay ng tao. Dahil dito, hindi siya sumusuko: buong tapang siyang naglalakad sa pananampalataya, alam na darating ang paghaharap sa hukuman ni Cristo, at nag-uudyok sa kaniya ang pag-ibig ng Isa na namatay para sa lahat. Kaya't ang bawat nasa kay Cristo ay bagong nilalang, at ang mga sugo niya ay may isang tungkulin: "Makipagkasundo kayo sa Diyos!"

Ang Ubod

Ang pinakamalalim na sinasabi ng kabanatang ito ay hindi tungkol sa langit kundi tungkol sa Diyos na hindi nagbibilang. "Hindi binilang ang kanilang mga pagkakasala laban sa kanila." Sa isang mundong may talaan ng utang, may listahan ng dangal at kahihiyan, ito ang bomba. Hindi tayo ang nakiusap sa Diyos; siya ang nakipagkasundo sa atin. At ang paraan ay ganap na hindi patas: "Si Jesus ay ginawa niyang handog para sa ating mga kasalanan. Siya na hindi kailan man nagkaroon ng kasalanan." Ang inosente ang tumayo sa kinatatayuan ng may sala, hindi bilang trahedya kundi bilang plano. Ang katuwiran ng Diyos ay hindi isang antas na aabutin natin; ito ay isang kalagayan na ibinibigay sa atin sa kaniya.

Ang Hibla ng Kuwento

Ang salitang "tolda" ay hindi basta metapora para sa isang Judiong tagagawa ng tolda. Sa ilang, ang Diyos ay tumira sa isang toldang tabernakulo, madaling itaas at ibaba, katabi ng bayang nagpapalipat-lipat. Nang manatili ang bayan, dumating ang templo na yari sa bato. Ngayon binabaligtad ni Pablo ang larawan: ang mismong bayan ng Diyos ang tolda, at ang naghihintay ay "tirahan na hindi ginawa ng kamay ng tao." Ganito rin ang binibigkas ng mga saksi laban kay Jesus tungkol sa templong hindi gawa ng kamay. Ang hibla ay malinaw: ang buong kasaysayan ng pagtatayo ng tahanan para sa Diyos ay nagtatapos sa isang katawan, ang muling nabuhay na katawan ni Cristo, na siyang unang bahagi ng ating sariling bahay.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na tumatanggi sa salitang "dumaraing." Gusto nating maging matatag, may kontrol, mahusay. Pero sinasabi ng teksto: "tayo ay dumaraing dahil nabibigatan." Ang pananampalataya ay hindi pagkukunwari na hindi masakit ang tumatandang katawan, ang biopsy na hinihintay, ang mga tuhod na hindi na kayang tumakbo kasama ng mga anak. Ang tanong lang: sa gitna ng daing, sino ang pinapaligaya mo? Kasi maraming nasa atin ang namumuhay para sa isang mahabang listahan ng mga tagapaghusga: ang boss, ang biyenan, ang mga nakakakita sa social media. Sabi ni Pablo, isa lang ang hukuman, at kakatwa, ito ang nagpapalaya. Hindi mo na kailangang mabuhay para sa iyong sarili, ni para sa opinyon ng lahat.

Ang Mga Tagapakinig

Ang mga Corinto ay nabubuhay sa lungsod na muling itinayo ng Roma, puno ng mga nakawalang alipin at mangangalakal na nag-akyat sa buhay. Doon, ang tao ay tinitingnan sa "panlabas na anyo": kalinisan ng pananalita, presensya sa harap ng tao, mga tagasuporta. At si Pablo? Pangit ang record niya. May mga kalaban siyang nagmamalaki ng maayos na pananalita at mabigat na sulat ng rekomendasyon. Kaya nang sabihin niyang "hindi na natin hahatulan ang sinuman ayon sa batayan ng tao," hindi iyon abstraktong teolohiya. Iyon ay pagbagsak ng buong sistemang pinaghihirapan nila. Ang mga tagapakinig na sanay tumaya sa tamang patron ay narinig na may bagong pamantayan: ang krus ng isang bilanggong pinatay ng Roma.

Ang Konteksto

Sa Corinto ay may plaza na may bema, ang mataas na plataporma kung saan nakaupo ang hukom at inihaharap ang mga akusado sa publiko. Doon mismo nakatayo si Pablo minsan, nakikinig sa akusasyon ng kaniyang mga kababayan. Kaya't nang isulat niya ang "tayo ay haharap sa hukuman ni Cristo," may kongkretong bato sa isipan ng mga nakabasa nito, at ang alikabok, ang sigawan, ang hiya. At may ikalawang eksena: ang mga presbeutes, ang mga sugo ng emperador, na dumarating sa lungsod na may kapangyarihang magsalita para sa Roma. Sinasabi ni Pablo: "kami ay itinalaga bilang mga kinatawan ni Cristo, na para bang ang Diyos mismo ang nakikipag-usap sa inyo sa pamamagitan namin." Sugo ng ibang trono, may ibang alok.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nangungusap sa likod ng lahat ay ang Diyos na kumikilos bago pa tayo gumalaw. Siya ang naghanda, siya ang nagbigay ng Espiritu "bilang katibayan sa kung ano ang darating," siya ang nakipagkasundo, siya ang nagpasa ng mensahe. Pansinin ang isang bagay na hindi natin inaasahan sa isang Diyos: nakikiusap siya. "Ipinakikiusap namin sa inyo, alang-alang kay Cristo." Ang May kapangyarihan ay hindi nag-uutos ng kapayapaan; nagsusumamo siya para dito, at ang presyo ay ang kaniyang sariling Anak. Kung may naglalarawan sa loob ng Diyos, ito iyon: hindi malamig na hustisya, hindi rin walang pakialam na pagpapalampas, kundi ang pag-ibig na kayang pumasok sa lugar ng nagkasala. Iyan ang nag-uudyok kay Pablo. Wala nang iba.

Pagninilay

Saang hukuman ka aktuwal na nabubuhay ngayon: sa hukuman ni Cristo, o sa hukuman ng mga taong nagtitimbang sa iyo ayon sa panlabas na anyo?

Kung ang Diyos ay nakikiusap, hindi nag-uutos, sa mga taong nasa paligid mo, paano nagbabago ang tono ng pananalita mo tungkol sa kaniya?