Mga Taga-Roma 10:15

Ang Teksto

Tinatapos ni Pablo ang isang hanay ng mga tanong na paatras ang daloy: paano tatawag kung walang pananampalataya, paano sasampalataya kung walang narinig, paano makakarinig kung walang nangangaral. At ngayon ang huling hakbang paatras: "paano sila mangangaral kung hindi sila isinugo?" Pagkatapos ay biglang isang sipi mula sa propeta, isang bulalas ng papuri sa mga paa ng mga tagapaghatid ng magandang balita.

Ang Puso ng Teksto

Ang buong kadena ay may isang pinagmumulan, at hindi ito ang tagapangaral. Ang huling tanong ay hindi "paano sila mangangaral kung wala silang kakayahan?" kundi "kung hindi sila isinugo?" May Nagsusugo. Ang pananampalataya ay hindi isang bagay na sumisibol sa loob ng tao tulad ng damo sa bakuran; ito ay dumarating dahil may nagsalita, at may nagsalita dahil may nagpadala. Ang kaligtasan na inilarawan sa talatang 13 bilang bukas sa lahat na tumatawag ay hindi nakalutang sa hangin. Ito ay may paa, may bibig, may pangalan, may tao na naglakbay. Ganito kalapit ang Diyos sa katawan ng tao: ang kaniyang salita ay hindi bumababa sa kidlat kundi naglalakad papunta sa iyo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang sipi ay galing sa Isaias 52, kung saan may isang mensahero na tumatakbo sa mga bundok papuntang Jerusalem upang ipahayag na tapos na ang pagkatapon, na naghahari ang Diyos. Isang balita ng pagbabalik. Ginamit ito ni Pablo hindi bilang palamuti kundi bilang paggigiit: ang tunay na pagtatapos ng pagkatapon ay nangyari sa muling pagkabuhay ni Jesus, at ang mga tumatakbo ngayon sa mga bundok ay ang mga sinugo niya. Kaya nga sa talatang 17: "ang pananampalataya ay nanggagaling sa pakikinig, at pakikinig sa salita ni Cristo." Ang parehong Diyos na nagpadala ng mga propeta ay nagpadala ng Anak, at ngayon ay nagpapadala ng mga ordinaryong tao na may maalikabok na paa.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gusto ang pananampalataya bilang pribadong bagay: ako at ang Diyos, walang namamagitan, walang utang na loob sa sinuman. Sinisira ito ng talatang ito. May nagsalita sa iyo. Isang lola na kumakanta habang naglalaba, isang gurong nagpaliwanag ng isang talata nang hindi ka nakikinig, isang kaibigang nagpumilit na sumama ka. Ang iyong pananampalataya ay may kasaysayan ng mga paa. At ang isa pang mukha nito: baka ikaw naman ang isinugo sa opisina mo, sa hapag ng pamilya mo, sa grupo mo sa Bibliya, at ang iniisip mo ay hindi ka sapat na magaling. Ang teksto ay hindi nagsasabing maganda ang iyong pananalita. Ang sinasabi nito ay maganda ang iyong mga paa, ibig sabihin, ang paglapit mo. Ngayong araw: isulat mo sa isang papel ang pangalan ng taong unang nagsabi sa iyo ng ebanghelyo, at kung buhay pa siya, padalhan mo siya ng maikling mensahe ng pasasalamat.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga taga-Roma na nakikinig dito ay halo-halo: mga Judiong nagbabalik mula sa pagpapatapon ni Claudio, at mga Griyegong sumampalataya habang wala ang mga Judio. May tensiyon sa pagitan nila. Para sa mga Judiong nakikinig, ang linya mula sa Isaias ay pamilyar hanggang sa buto; ito ay tungkol sa pagbabalik sa Sion, sa Israel, sa tahanan. Naririnig nila ngayon si Pablo na binabaluktot ang tagpo: ang mga paa na tumatakbo ay tumatakbo palabas, patungo sa mga Griyego, patungo sa mga bansang hindi kailanman humanap sa Diyos, gaya ng sasabihin sa talatang 20. Masakit iyon. At sa mga hindi Judio, ito ay kagila-gilalas: ang mensahero ng Israel ay dumating sa kanilang pintuan.

Ang Ugnayan ng mga Kasulatan

Dalawang koneksiyon ang mahalaga. Una, ang Isaias 52:7 ay sinusundan agad ng Isaias 53, ang awit tungkol sa lingkod na pinabayaan at pinahirapan. Sinipi mismo ni Pablo ang simula nito sa susunod na talata: "Panginoon, sino ang naniwala sa aming mensahe?" Kaya ang magandang paa at ang tinanggihang mensahe ay magkatabi sa parehong propeta, at alam ni Pablo iyon. Ang pagsusugo ay hindi garantiya ng pagtanggap. Ikalawa, ang mismong balangkas ng talatang 6 hanggang 8 ay hiniram mula kay Moises sa Deuteronomio 30, kung saan sinabi niya sa Israel na ang utos ay hindi nasa langit at hindi sa kabila ng dagat kundi napakalapit, sa bibig at sa puso. Binabasa ito ni Pablo bilang paglalarawan kay Cristo: hindi mo siya kailangang akyatin o hukayin. Siya ay dinala sa iyo.

Ang Tanong

Kung ang pananampalataya ay nakasalalay sa pagkakasugo, ano ang tungkol sa mga hindi kailanman nasugulan? Hindi ito iniiwasan ni Pablo, at hindi rin niya ito nilulutas nang malinis. Sa talatang 18 ay sinasagot niya ang sarili niyang tanong halos nang hindi kumbinsido: narinig nila, umabot ang tinig sa mga dulo ng mundo. Iyon ay isang matapang na pag-aangkin, at hindi natin masabing sagot ito sa lahat ng kaso. Ang totoo, iniiwan ng kabanata ang isyu sa isang larawan sa dulo: isang Diyos na buong araw nakaunat ang mga kamay sa mga suwail. Hindi iyon paliwanag. Iyon ay isang postura ng katawan, isang Diyos na hindi umaatras. Manatili tayo roon, sa halip na punan ang puwang ng teoriyang hindi ibinigay ng teksto. Ang responsibilidad na inilalapit nito sa atin ay hindi kalkulasyon kundi paglalakad.

Pagninilay

Sino ang mga paa na nagdala ng ebanghelyo sa iyo, at nasabi mo na ba sa kanila iyon?

Saan ka na isinugo na matagal mo nang iniisip na para sa iba ang gawaing iyon?