2 Samuel 1

Ang Teksto

Dumating sa Ziklag ang isang taga-Amalek, punit ang damit at may lupa sa ulo, dala-dala ang korona at pulseras ni Saul, at inaangkin niya na siya ang pumatay sa hari nang ito ay nasa bingit na ng kamatayan. Inaasahan niya ang gantimpala; ang natanggap niya ay parusang kamatayan mula kay David. At sa halip na magdiwang sa pagbagsak ng taong dekada nang humahabol sa kaniya, pinunit ni David ang kaniyang damit, nag-ayuno, at umawit ng panaghoy para kay Saul at kay Jonatan.

Ang Ubod

Isang salita ang nagbubukas ng buong kabanata: "ang hari na hinirang ni Yahweh." Sa Hebreo, mashiach, ang pinahiran. Hindi trono, hindi hukbo, hindi tagumpay sa Gilboa ang nagpapabanal kay Saul, kundi ang langis na ibinuhos sa kaniyang ulo sa utos ng Diyos. Kaya ang tanong ni David ay hindi politikal kundi teolohikal: "Bakit hindi ka natakot?" Ang isyu ay banal na pagpili. Ang Diyos na pumipili ay may karapatang mag-alis; hindi kailanman naipapasa ang karapatang iyon sa kamay ng isang oportunista na may dalang korona. Dito nakikita natin kung gaano kalayo ang layo ng kaharian ng Diyos sa lohika ng kapangyarihan. Ang trono ay bigay, hindi nakaw. At ang pagkilala sa hinirang ng Diyos, kahit siya ay kaaway mo, ay bahagi ng pagkilala sa Diyos mismo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May matalim na ironiya na hindi maaaring palampasin. Isang taga-Amalek ang nagsasabing pinatay niya si Saul, at si Saul ang hari na iniutusan noong ipatupad ang hatol ng Diyos sa Amalek ngunit hindi tumupad (1 Samuel 15). Ang hindi natapos na pagsunod ay bumalik na may hawak na korona. Ganoon gumagalaw ang paghatol ng Diyos sa kasaysayan: hindi laging mabilis, ngunit matiyaga. At sa gitna nito, may isang tao na hindi kumukuha ng kaharian sa dugo. Ipinapakita ni David ang hugis ng tunay na kaharian: pinapahalagahan ang pinahiran ng Diyos, umiiyak sa halip na magbunyi, hinihintay ang panahon ng Diyos. Ang linyang ito ay hindi nagtatapos sa kaniya. Nagpapatuloy ito hanggang sa Hinirang na tumangging sakupin ang trono sa pamamagitan ng espada, at umiyak sa halip na magsaya sa pagbagsak ng Jerusalem.

Ang Salamin

May bahagi ng atin na sanay maging katulad ng taga-Amalek. Kapag bumagsak ang kasamahan sa trabaho na laging nakakakuha ng promosyon, may tahimik na luwalhati sa dibdib. Kapag nawalan ng negosyo ang kapatid na dumaig sa iyo sa mata ng magulang, madali ang panlabas na simpatiya. Alam nating lahat kung paano magdala ng korona ng ibang tao at tawagin itong balita. Ang tanong ni David ay nakatutok sa atin: hindi ba natin natatakot na hawakan ang taong hinawakan ng Diyos? Sinasabi ng tekstong ito na may mga taong pag-aari ng Diyos kahit mali sila, kahit kaaway ka nila, at ang kanilang pagbagsak ay hindi mo tagumpay. Ang tunay na kalayaan ay hindi ang kalayaang gumanti; ito ang kalayaang lumuha para sa taong minsan ay nagbaba ng sibat sa iyo.

Ang Tanong

Bakit pinatay ni David ang lalaki nang walang paglilitis, batay lamang sa kaniyang sariling pahayag? Kung ihahambing sa 1 Samuel 31, kung saan tila si Saul mismo ang nagpakamatay, tila nagsisinungaling ang taga-Amalek para sa gantimpala. Kaya nakamamatay ang bibig niya: "ang iyong sariling bibig ay naging saksi laban sa iyo." Ngunit hindi ito nagpapaginhawa. Marahil ay pinatay ni David ang isang sinungaling sa krimen na hindi niya ginawa. Hindi ipinapaliwanag ng teksto ito. Ipinapakita lamang na ang pag-angkin ng pagpatay sa hinirang ay sapat nang bigat upang gapiin ang isang tao. Sa isang mundo na sanay maglaro sa katotohanan para makakuha ng pabor, may bigat sa sinasabi natin. May mga salitang hindi na mababawi.

Ang Larawan ng mga Unang Nakinig

Ang mga unang nakarinig ng kabanatang ito ay Israelitang naghahanap ng katiyakan tungkol sa dinastiya ni David. Sa isang mundo kung saan bawat bagong hari ay pumapatay sa lahi ng nauna, kailangang malaman ng bayan: dugo ba ng bahay ni Saul ang pundasyon ng trono ni David? Ang sagot ng kabanata ay malinaw at pampolitika at panteolohiya nang sabay: hindi. Hindi lamang inosente si David; nagluksa siya, nag-ayuno, at ipinag-utos na ituro ang awit sa mga anak ng Juda. Naririnig nila sa "huwag itong sabihin kay Gath" ang hiya ng bansa sa harap ng mga Filisteo, hindi lamang personal na kalungkutan. Ang pagbagsak ng hari ay pagbagsak ng bayan ng Yahweh, at iniiyakan iyon ni David bilang kabahagi, hindi bilang tagumpay ng kalaban.

Ang Pangunahing Tauhan

Si David sa kabanatang ito ay tao na may dalawang bagay na bihirang magsama: bakal na paninindigan at hubad na kalungkutan. Sa isang pangungusap niya, may hatol; sa susunod, may awit. Ang panaghoy niya ay hindi diplomatiko. Wala itong "ngunit nagkasala siya," walang teolohikong paliwanag sa pagbagsak ni Saul. Puro pagmamahal: "Si Saul at Jonatan ay minahal at mapagmahal sa buhay." At may sugat na hindi tinatakpan: "Ako ay namimighati para sa iyo, aking kapatid na Jonatan." Ito ang taong maglalaban para sa trono ngunit tumatangging tratuhin ang pagkamatay ng kaniyang karibal bilang pag-unlad ng karera. Ang landas patungo sa kaharian ng Diyos ay hindi dumadaan sa pagpapatigas ng puso. Dumadaan ito sa pagluha.

Pagninilay

Sino ngayon sa buhay mo ang tahimik mong hinihintay na bumagsak, at ano ang mangyayari kung sa halip ay iiyakan mo siya?

Saan sa mga kuwento mong sinasabi tungkol sa sarili mo may kaunting pagpapaganda upang makakuha ng pabor, at handa ka bang tanggalin ito?