2 Samuel 11

Ang Teksto

Tagsibol, panahon ng digmaan, at nasa Jerusalem pa rin ang hari. Mula sa bubong ng palasyo ay natanaw ni David si Batsheba na naliligo; ipinakuha niya ito, sinipingan, at nabuntis. Nang mabigo ang kaniyang pagtatakip, ipinatawag niya si Urias mula sa labanan at tatlong ulit itong pinilit na umuwi sa asawa, kahit nilasing pa. Nang hindi umubra, ipinadala niya ang utos ng kamatayan sa kamay mismo ng lalaking papatayin. Namatay si Urias, tinapos ni Batsheba ang panahon ng pagluluksa, dinala siya ni David sa palasyo, nagkaanak sila. At pagkatapos ng dalawampu't pitong talata ng tahimik na pagsasabwatan, isang pangungusap: "Pero ang ginawa ni David ay hindi kalugud-lugod kay Yahweh."

Ang Ubod

Isang beses lamang lumitaw ang pangalan ng Diyos sa buong kabanata, at sa dulo pa. Iyon ang teolohikal na tindi nito: maaari mong patakbuhin ang buong operasyon nang walang Diyos sa larawan, at magmukhang matagumpay. Pero hindi ang kasalanan ang tunay na paksa rito kundi ang kapangyarihan sa ilalim ng tipan. Si David ay hindi basta lalaking bumigay sa pagnanasa; siya ang haring pinahiran upang pangalagaan ang bayan ng Diyos. Sa Israel, ang hari ay hindi may-ari ng bayan kundi lingkod ng kabanalan ng Diyos sa gitna nila. Kaya ang paulit-ulit na salitang "ipinakuha" ay hindi lamang paglabag sa ikapitong at ikasampung utos; ito ay pagbaligtad sa kaharian. Ang trono na dapat magtanggol ay ginamit upang kumuha. Ganoon kadaling magmukhang Faraon ang tagapagligtas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Apat na kabanata lang ang nakalipas mula nang ipangako ng Diyos kay David ang isang trono na mananatili magpakailanman. Ngayon, sa parehong aklat, nilalapastangan ng nangako-han ang tipan na iyon. Hindi binubura ng Diyos ang pangako; dinadala niya ito sa tabi ng dumi. Doon nagsisimula ang ebanghelyo ng biyaya. Sa talaan ng lahi na binubuksan ng Mateo ang Bagong Tipan, nakalista ang lalaking ito at ang babaeng tinatawag pa rin doong "asawa ni Urias." Hindi ikinukubli ng Kasulatan ang pinagmulan ng Mesiyas. At tingnan ang kaibahan: ang unang Anak ni David ay kumuha ng asawa ng iba at nagbuhos ng dugo ng tapat na lingkod; ang huling Anak ni David ay ibinigay ang sariling katawan upang magkaroon ng kasintahang bayan. Ang isa ay nag-utos ng kamatayan sa pamamagitan ng liham; ang isa ay tumanggap nito sa pamamagitan ng krus.

Ang Salamin

Nagsimula ang lahat sa isang lalaking hindi nasa dapat niyang kalagyan. "Pero si David ay nanatili sa Jerusalem." Walang labanan, walang panganib, gabi-gabing bubong, sapat na kapangyarihan upang ipakuha ang kahit anong makita. Kilala natin ito: ang gabi kung kailan hindi ka makatulog at binubuksan mo ang telepono; ang posisyon sa trabaho kung saan napapansin mo na kayang-kaya mong ilipat ang tao na parang piyesa; ang tahimik na desisyon na paalisin ang isang empleyado dahil mas madali kaysa magtapat. At kapag may nagsabi pa sa atin ng pangalan at kaugnayan ng tao, tinutuloy pa rin natin. Kaya ito ang isang bagay ngayon: isulat sa papel ang pangalan ng isang taong nasa ilalim ng awtoridad mo, kasama ang pangalan ng kaniyang asawa o anak, at ipanalangin silang malakas nang buong pangalan. Wala nang iba.

Ang Tanong

Bakit hinayaan ng Diyos na mamatay si Urias? Mabilis siyang hinahatulan sa dulo, pero hindi pinigilan ang liham. Ang tapat na Heteo, ang dayuhang mas nagmalasakit sa kaban ng tipan kaysa sa hari ng Israel, ay nabaon sa harap ng pader ng Rabba. At si Batsheba: dalawang salita lang ang binibigkas niya sa buong kabanata, "Buntis ako," at ang natitira ay kaniyang pagtangis. Hindi sinasabi ng teksto kung may pagpili siya. Walang naisalba nang panahong iyon; ang hatol kay David ay dumating nang matagal nang patay ang biktima. Hindi ito pinapalamutian ng Kasulatan. Ang tanging tinitiyak nito ay hindi nakalimot ang Diyos, kahit huli na ang kaniyang pagsasalita para sa taste natin. Naiintindihan natin iyan sa isip; sa mga libingan, mahirap pa rin.

Ang Detalye

Pansinin ang sagot ng lingkod: "Hindi ba ito si Batsheba, ang anak na babae ni Eliam, hindi ba asawa siya ni Urias na anak na Heteo?" Dalawang tanong, hindi isang pahayag. May nakalulan sa loob niyon: ama niya si Eliam, asawa niya si Urias, pareho nang kilala ni David. Hindi lang impormasyon ang iniabot sa hari; bakod ang iniabot sa kaniya. Ang tugon ay binabalot ang babae sa mga pangalan ng mga taong kinabibilangan niya, at sa tipan, ang pangalan ay hangganan. Mag-aakala ka pang may itutuloy ang lingkod. Wala. Umakyat na lang si David sa bakod. Ganoon kasimple ang pagkakasala: alam mo ang pangalan, at nagpatuloy ka pa rin.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nakakapangilabot kay David sa kabanatang ito ay hindi ang kaniyang pagnanasa kundi ang kaniyang kahinahunan. Walang sigaw, walang pagkakasira ng loob. Nagtatanong siya nang malumanay kay Urias tungkol sa hukbo. Nagpapadala siya ng regalo. Iniisip niya ang moral ng kaniyang heneral: "palakasin mo ang loob ni Joab." At ang kaniyang pinakamalamig na pangungusap: "Huwag mo itong ikalungkot, dahil nasasakmal ng espada ang kahit sino." Teolohiya ng kapalaran mula sa bibig ng lalaking gumawa ng kapalarang iyon. Ito ang lalaking umawit ng mga salmo; ang parehong lalaking humihikbi para sa isang patay na anak pagkalipas ng ilang kabanata. Ang tao, sabi ng teksto, ay kayang magdasal at magsabwatan sa loob ng isang linggo nang hindi nahahati ang sarili. At tanging ang Diyos, hindi ang ating sariling konsensiya, ang gumigising sa atin mula roon.

Pagninilay

Saan sa buhay ko ako "nanatili sa Jerusalem," nasa ligtas na bubong kung saan dapat ako'y nasa laban?

Kaninong pangalan ang kailangan kong sabihin nang buo upang hindi na siya maging bagay sa aking isipan?