Mga Gawa 11:19

Ang Teksto

Isang bangkay sa labas ng pader ng Jerusalem, mga damit na nakapatong sa paanan ng isang binata, at pagkatapos: takbo. Iyon ang eksenang nasa likod ng talatang ito. Dahil sa paghihirap na nagsimula sa kamatayan ni Esteban, nagkawatak-watak ang mga mananampalataya mula Jerusalem. Nakarating sila sa Fenicia, sa Sayprus, sa Antioquia, mga daungan at lungsod na ilang linggong paglalakbay ang layo sa bahay na iniwan nila. At saanman sila dumating, nagsalita sila tungkol kay Jesus. Ngunit may linyang hindi nila tinawid: "Sinabi nila ang mensahe tungkol kay Jesus sa mga Judio lamang, at wala nang iba pa." Tumatakbo sila dala ang Ebanghelyo, pero dala rin ang mga hangganan ng kanilang isip.

Ang Puso

Narito ang kakaiba: ginagamit ng Diyos ang takot ng mga tao para kumalat ang kaniyang salita, at ginagamit niya iyon kahit kulang pa ang pang-unawa ng mga nagdadala nito. Walang kongreso, walang estratehiya sa misyon, walang pagpapadala. Isang karahasan lamang na nagkalat sa kanila na parang abo sa hangin, at sa bawat kinalagyan ng abo, may nagliyab. Ito ang paraan ng paggalaw ng kaharian: hindi sa pamamagitan ng malinis na plano kundi sa pamamagitan ng mga taong tumatakbo, nagluluksa, naghahanap ng matutuluyan, at habang naghahanap ay nagsasalita pa rin tungkol sa Panginoong Jesus. At nang tumigil sila sa hangganan ng kanilang kapwa Judio, hindi sila binitawan ng Diyos. Naghintay siya, at nagpadala ng mga taga-Sayprus at taga-Cirene na tatawid sa linyang iyon.

Ang Hibla ng Kuwento

Mula pa sa simula, ang pangako kay Abraham ay may dalawang bahagi: pagpapala sa kaniya, at sa pamamagitan niya, pagpapala sa lahat ng angkan ng lupa. Ang ikalawang bahagi ang laging nakakalimutan. At ngayon, sa Gawa 11, nakikita natin kung paano ito umuusad: hindi sa pamamagitan ng isang malaking anunsyo kundi sa pamamagitan ng mga takas na nagsasalita sa mga pantalan. Si Jesus mismo ang unang nagsabi na ang saksi ay aabot "hanggang sa kadulu-duluhan ng lupa," ngunit ang daan papunta roon ay dumaan sa isang bato na pumatay kay Esteban. Ang dugo ng martir ang naging binhi ng misyon. Ganito rin ang hugis ng krus: isang kamatayan na sa paningin ng lahat ay katapusan, ngunit sa kamay ng Diyos ay pasimula ng pagkalat ng buhay.

Ang Salamin

May linya ka rin. Alam mo kung saan ito. Ang katrabahong hindi mo kinakausap tungkol sa pananampalataya dahil masyado siyang matalino, o masyadong magaspang, o masyadong malayo sa mundo mo. Ang kapitbahay na iba ang relihiyon, kaya "mas mabuti nang huwag na lang." Ang kamag-anak na matagal nang umalis sa simbahan at tinanggap mo na bilang hopeless case. Hindi ito kasamaan; ito ay kaginhawahan. Mas madaling magsalita sa mga katulad natin. Ang talatang ito ay hindi humahatol sa mga tumakas, pinapakita lamang nito na kahit ang tapat na tao ay may hangganan ng imahinasyon. Ngayong araw, isulat ang pangalan ng isang taong labas sa iyong bilog, at ipanalangin siya ng isang minuto nang nakapangalan.

Ang mga Unang Nakarinig

Narinig ito ng mga mambabasa ni Lucas na karamihan ay mga Gentil na mananampalataya, mga taong dating nasa labas ng linya. Para sa kanila, ang talatang ito ay halos masakit basahin: may panahon palang hindi sila sasabihan, dahil hindi sila Judio. Ngunit para sa mga mambabasang Judio, iba ang tunog. Naaalala nila ang takot. Naaalala nila ang mga bahay na iniwan, ang mga hanapbuhay na nawala, ang mga kaibigang hindi na muling nakita. Para sa kanila, ang "sa mga Judio lamang" ay hindi kapalaluan kundi likas na kilos ng mga taong nasa gitna ng krisis. Ang narinig ng parehong grupo ay ito: hindi hinihintay ng Diyos ang perpektong iglesia bago niya simulan ang kaniyang gawa.

Ang Pangunahing Tauhan

Walang pangalan sa talatang ito. Walang Pedro, walang Pablo, walang bayani. May "mga mananampalataya" lamang, maramihan, mukhang walang mukha. At iyon mismo ang punto. Ang pangunahing tauhan dito ay ang Diyos na gumagalaw sa likod ng mga anonimong tao, ang Diyos na hindi nagsasayang ng kahit anong pagdurusa. Hindi niya inutusan si Herodes o ang Sanedrin na manakit; ngunit ang bunga ng kanilang karahasan ay tinanggap niya at ginawang daan. Ito ay isang Diyos na matiyaga: hindi niya pinilit ang mga takas na tumawid agad sa linya, ngunit hindi rin niya sila iniwan sa kanilang pagkakulong. Siya ang naghintay, naghanda ng mga taga-Sayprus at taga-Cirene, at sa tamang sandali, binuksan ang Antioquia.

Ang Konteksto

Mga taong 33 hanggang 40 AD. Ang Jerusalem ay naging mapanganib para sa mga tagasunod ni Jesus matapos ang pagbato kay Esteban, lalo na para sa mga Judiong nagsasalita ng Griyego na gaya niya. Tumakas sila sa hilaga at kanluran: ang Fenicia, ang baybaying lupain ng Tiro at Sidon; ang Sayprus, isang islang may matandang komunidad ng mga Judio; at ang Antioquia, ang ikatlong pinakamalaking lungsod ng imperyo, maingay, maraming wika, puno ng mga templo at mangangalakal. Sa bawat lugar na ito, may sinagoga, at doon muna sila pumasok, sa mga pamilyar na mukha. Ang kainan kasama ang hindi tuli ay isang seryosong hangganang panlipunan, gaya ng ipinamukha kay Pedro sa unang bahagi ng kabanata. Hindi basta pagiging makitid ang "sa mga Judio lamang"; ito ay buong mundo ng pagkakakilanlan.

Saang hangganan ka huminto nang hindi mo namamalayan, at ano ang pinoprotektahan mo sa pamamagitan nito?

Kung ang Diyos ay gumagamit ng mga nasirang plano at mga pagtakas para ikalat ang kaniyang salita, ano ang tinatawag niyang pagkatakot sa iyo ngayon na baka siya mismo ang gumagalaw sa likod nito?