Mga Gawa 7:22

Ang Teksto

Matapos ipaliwanag ni Esteban kung paano iniligtas ng anak ng Faraon ang sanggol na itinapon, isang pangungusap lamang ang ibinigay niya sa apatnapung taon ng buhay ni Moises sa palasyo: "Naturunan si Moises sa lahat ng kaalaman ng mga taga Egipto, at naging makapangyarihan siya sa kaniyang mga salita at mga gawa." Isang buong edukasyon, isang buong karera, isang buong pagkatao, nakasiksik sa isang linya. Ang batang dapat sana ay namatay sa Nilo ay lumaki sa loob ng mismong sistemang pumatay sa kaniyang bayan, at doon natutong magsalita, mamuno, at kumilos nang may bigat. Pagkatapos ng talatang ito, agad na lilingon si Moises sa kaniyang mga kapatid, at doon magsisimula ang gulo.

Ang Puso ng Teksto

Hindi nahihiya ang Diyos na gamitin ang paaralan ng Egipto. Hindi sinabi ni Esteban na nadungisan si Moises ng karunungang pagano, ni hindi rin niya sinabi na iyon ang dahilan ng kaniyang kadakilaan. Sinasabi lang niya: natuto siya, at naging malakas siya sa salita at gawa. Ang kakayahan ay hindi kaligtasan, ngunit hindi rin ito basura. Sa kuwento ni Esteban, ang Diyos ay palaging gumagawa sa mga lugar na hindi inaasahan, sa labas ng templo, sa labas ng lupang pangako, sa korte mismo ng mang-aapi. Ang mahalagang tanong ay hindi kung saan mo nakuha ang iyong talento kundi kanino mo ito ibubuhos. Sapagkat ang parehong Moises na "makapangyarihan sa salita at gawa" ay papatay ng isang Egipcio, tatakas, at tatahimik ng apatnapung taon bago matutong makinig.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Hindi aksidente na ginamit ni Esteban ang pariralang ito. Sa Ebanghelyo ni Lucas, ang parehong may-akda ng Mga Gawa, inilalarawan ng dalawang lalaki sa daan patungong Emaus si Jesus bilang propetang makapangyarihan sa gawa at salita sa harap ng Diyos at ng buong bayan. Ang paglalarawan kay Moises ay nauuna, at tinutulungan tayong makita ang hugis ng darating. Isang tagapagligtas na handa, bihasa, malakas, ngunit tinanggihan ng sarili niyang bayan: "Itong Moises na kanilang tinanggihan… siya ang sinugo sa atin ng Diyos upang maging tagapamuno at tagapagligtas." Ganito ang argumento ni Esteban. Hindi siya nagkukuwento ng kasaysayan dahil mahilig siya sa kasaysayan. Ipinapakita niya ang isang pattern na paulit-ulit: pinapadala ng Diyos ang tagapagligtas, tinatanggihan siya ng bayan, at ginagamit pa rin siya ng Diyos.

Ang Salamin

Marami sa atin ang may ganitong linya sa sariling kuwento: natuto sa isang lugar na hindi naman eksaktong banal. Isang kumpanyang may maruming pulitika ngunit tinuruan kang magplano. Isang pamilyang sugatan ngunit tinuruan kang magtiis. Isang trabahong sumisipsip ng oras mo ngunit ginawa kang matatag sa salita at gawa. Ang tukso ay ang isipin na dahil dumi ang pinagmulan, dumi rin ang bunga, o kaya ang kabaliktaran: na dahil magaling ka, ikaw na ang sagot. Naging pareho si Moises sa dalawa. Sa talata 24, ginamit niya ang kaniyang lakas sa paraang pinili niya mismo, at dalawang tao ang nasira: ang Egipcio at siya. Hindi dumadaan ang kakayahan mo sa langit nang hindi muna dumadaan sa pagpapakumbaba. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang kasanayang pinakamatagal mong pinaghirapan, at sa tabi nito ang pangalan ng isang taong makikinabang dito ngayong linggo; pagkatapos, padalhan mo siya ng maikling mensahe na nag-aalok nito.

Ang Pangunahing Tauhan

Isipin mo ang batang iyon. Tatlong buwang inalagaan sa bahay ng ama niya, pagkatapos ay itinapon, pagkatapos ay anak ng prinsesa. Lumaki siyang may dalawang pangalan sa loob niya: isa mula sa palasyo, isa mula sa mga alipin. Sanay sa panulat, sa batas, sa astronomiya, sa paraan ng pagsasalita sa harap ng makapangyarihan. At may bigat sa dibdib na hindi niya maipaliwanag, hanggang sa talata 23: "pumasok sa kaniyang puso na bisitahin ang kaniyang mga kapatid." Hindi iyon utos ng Diyos. Iyon ay pagkilos ng konsensiya. At ang konsensiyang walang tawag ay madalas nagiging karahasan. Hindi masama si Moises dito; nagmamadali lang siya. Apatnapung taon ang kinailangan upang maging handa ang handang-handang lalaki.

Ang Konteksto

Nakatayo si Esteban sa harap ng Sanedrin, inaakusahan ng paglapastangan sa templo at sa kautusan. Ang isinasagot niya ay hindi depensa kundi kasaysayan: lagi nang gumagalaw ang Diyos sa labas ng mga pader na itinuturing nating sagrado. Sa Mesopotamia tinawag si Abraham. Sa Egipto sinamahan si Jose. Sa korte ng Faraon pinalaki at tinuruan si Moises, ang tagapagdala ng mismong kautusang ipinagmamalaki ng mga nakikinig sa kaniya. Ang mga taga-Egipto ang may pinakamaunlad na sistema ng pagsasanay sa sinaunang mundo, at doon hinubog ang lalaking magdadala ng bayan palabas doon. Hindi ito maliit na detalye para sa mga nakikinig; ito ay panunuya sa kanilang kumpiyansa.

Ang Detalye

"Makapangyarihan siya sa kaniyang mga salita." Pansinin ito, dahil kapag binasa mo ang tawag ni Moises sa Exodo, siya mismo ang magsasabi na mabigat ang kaniyang dila at hindi siya marunong magsalita. Alin ang totoo? Pareho. Ang lalaking sanay magsalita sa harap ng Faraon ay nauutal nang tumawag ang Diyos. Hindi ito kontradiksiyon kundi pagkakaiba ng dalawang entablado. Ang tiwala sa sarili na mayroon ka sa iyong larangan ay madalas naglalaho kapag inutusan ka ng Diyos sa isang bagay na hindi mo inaasahan. At iyon ay regalo. Ang kakayahang hinubog ng Egipto ay ginamit lamang nang maging kakayahang iniutos ng naglalagablab na puno.

Pagninilay

Ano ang natutuhan mo sa isang lugar na hindi mo ipagmamalaki, at kanino mo ito ibinubuhos ngayon?

Saan ka nagmamadaling kumilos tulad ni Moises sa talata 24, dahil tama ang hangarin mo ngunit hindi ka pa tinatawag?