Mga Gawa 7:2

Ang Teksto

Tinanong ng pinakapunong pari si Esteban kung totoo ang mga paratang laban sa kaniya. Hindi siya sumagot ng oo o hindi. Sa halip, binuksan niya ang kasaysayan ng Israel sa pinakadulo nito: "Ang Diyos ng kaluwalhatian ay nagpakita sa ating ama na si Abraham noong siya ay nasa Mesopotamia, bago siya nanirahan sa Haran." Isang pangungusap, at nailipat na ni Esteban ang buong usapan. Hindi tungkol sa kaniya ang paglilitis kundi tungkol sa kung sino ang Diyos na ito at saan siya nagpapakita. At ang unang detalye na binanggit niya ay hindi ang templo, hindi ang Jerusalem, kundi ang Mesopotamia, lupain ng mga diyus-diyosan, bago pa man may bayang Israel.

Ang Ubod

Tingnan kung gaano karaming hindi pa umiiral sa talatang ito. Walang lupang pangako, walang tipan ng pagtutuli, walang kautusan, walang tabernakulo, walang templo. Wala pang anak si Abraham. Wala pa siyang ginagawa para sa Diyos. At doon mismo, sa gitna ng kawalan, "nagpakita" ang Diyos ng kaluwalhatian. Ang salitang kaluwalhatian dito ay ang bigat ng presensiya ng Diyos, ang kabod na kalaunan ay bumaba sa Sinai at pumuno sa templo. Pero mas una pa iyon kaysa sa alinman sa mga iyon, at mas malayo pa sa teritoryo ng Israel. Ito ang buto ng biyaya: ang Diyos ang kumikilos muna, sa lugar kung saan walang nag-aakalang naroon siya, sa taong walang maipagmamalaki. Bago ang relihiyon, ang paghahayag. Bago ang pagsunod, ang pagpapakita.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang buong sermon ni Esteban ay nakasabit sa talatang ito, at gayundin ang buong Biblia. Ang Diyos na nagpakita sa isang Arameo sa Mesopotamia ay ang Diyos na hindi nakakulong sa anumang lugar. Kaya kayang tapusin ni Esteban ang kaniyang talumpati sa linyang, "ang Kataas-taasan ay hindi naninirahan sa mga bahay na gawa ng mga kamay." Mula Abraham hanggang sa templo, iisa ang kilos: ang Diyos ay dumarating, hindi hinihintay na puntahan. Ang hulihan ng pattern na ito ay ang Salitang nagkatawang-tao. Si Jesus ay ang pagpapakita ng kaluwalhatian sa lugar kung saan walang umaasa, sa Nazaret, sa krus sa labas ng lungsod. At si Esteban mismo ay binato sa labas ng lungsod, kung saan muli niyang nakita ang kaluwalhatiang iyon.

Ang Salamin

May bahagi ng iyong buhay na iniisip mong masyadong malayo para doon makipagkita ang Diyos. Ang trabahong sa tingin mo ay walang kabanalan, puro deadline at pulitika sa opisina. Ang pamilyang hindi nananalangin kasama mo. Ang bahagi ng iyong nakaraan na hindi mo binabanggit sa small group. Tinatahi natin ang Diyos sa mga lugar na inaakala nating karapat-dapat sa kaniya, at pagkatapos ay nagtataka tayo kung bakit tila tahimik siya sa iba. Si Abraham ay hindi naghahanap ng Diyos nang tawagin siya; siya ay nasa Mesopotamia, sa gitna ng mga diyus-diyosan. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang lugar o sitwasyon kung saan hindi mo inaasahang naroon ang Diyos, at sabihin nang malakas, "Diyos ng kaluwalhatian, naunang nagpakita ka kay Abraham sa Mesopotamia. Magpakita ka rito."

Ang Larawan ng Nakikinig

Ang mga nakaupo sa harap ni Esteban ay ang Sanedrin, mga tagapangalaga ng templo at ng kautusan. Para sa kanila, ang pagiging Israelita ay nangangahulugan ng isang banal na lugar at isang banal na aklat. Kaya nang sabihin ni Esteban na "ating ama na si Abraham," kinilala niya sila bilang kapwa, pero kasabay nito ay inilagay niya ang pinagmulan ng pananampalataya sa labas ng kanilang mga pader. Narinig nila ang isang bagay na hindi natin agad naririnig: na ang kanilang pinakamatatag na haligi, ang templo sa Jerusalem, ay dumating nang huli sa kuwento. Hindi ito pag-atake sa Diyos nila. Ito ay paalala na mas malawak siya kaysa sa itinayo nila para sa kaniya.

Konteksto

Nasa Jerusalem tayo, ilang taon lamang matapos ang Pentecostes. Lumalago ang kilusan ng mga tagasunod ni Jesus, at si Esteban ay isa sa mga lalaking pinili upang mangasiwa sa pang-araw-araw na pangangailangan ng mga balo, pero mas kilala siya sa kaniyang pagtuturo. Pinaratangan siya ng pagsasalita laban sa templo at sa kautusan, dalawang bagay na kumakatawan sa pagkakakilanlan ng isang bayang nasa ilalim ng Roma. Kapag nawala ang templo, wala nang natitira. Kaya ang paglilitis na ito ay hindi lamang teolohiko kundi pampulitika at panlipunan. Sa harap ng isang konsehong may kapangyarihang pumatay, nagsimula si Esteban hindi sa pagtatanggol sa sarili kundi sa isang klaseng kasaysayan. Mapanganib iyon, at alam niya.

Ang Tanong

Bakit si Abraham? Walang sinasabi ang teksto tungkol sa kaniyang kabutihan, kaniyang paghahanap, kaniyang karapat-dapat. Basta na lang nagpakita ang Diyos. At iyan ang gumagalos: kung ang biyaya ay ganap na hindi nararapat, bakit sa kaniya at hindi sa kapitbahay niya sa Ur? Hindi sinasagot ni Esteban ang tanong, at hindi rin ito sinasagot ng Genesis. Ang maipapayo ko lang ay huwag nating gawing lohika ang hindi naman ibinigay sa atin bilang lohika. Ang pagpili ng Diyos kay Abraham ay hindi upang isara ang pinto sa iba kundi upang buksan ito; sa kaniya pagpapalain ang lahat ng lahi. Nananatili ang hiwaga ng kung bakit siya. Ngunit malinaw ang direksyon ng hiwagang iyon: palabas, palawak, patungo sa mundo.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ka naghihintay na maging karapat-dapat ka muna bago ka lapitan ng Diyos, at paano binabali ng Mesopotamia ni Abraham ang paghihintay na iyon?

Anong "templo" ang itinayo mo, isang lugar, gawain, o tradisyon, na mahirap mong isipin na kaya ng Diyos na kumilos sa labas nito?