Mga Taga-Colosas 4

Ang Teksto

Nagtatapos si Pablo sa kaniyang liham na parang isang taong nagpapaalam sa pintuan, mabilis ngunit hindi padalos-dalos: mga panginoon, maging makatarungan kayo sa inyong mga alipin, dahil may Panginoon din kayo sa langit; magpatuloy kayo sa panalangin, at ipanalangin ninyo akong makapagbukas ang Diyos ng pintuan para sa salita. Pagkatapos ay isang mahabang listahan ng mga pangalan: si Tiquico at si Onesimo na magdadala ng balita, sina Aristarco, Marcos, Jesus Justo, Epafras, Demas, Lucas, at si Nimfas na may iglesia sa bahay. Sa huli, kinukuha ni Pablo ang panulat sa sariling kamay: "Alalahanin ninyo ang aking mga kadena. Sumainyo nawa ang biyaya."

Ang Ubod

Pansinin kung paano binabaligtad ng unang talata ang buong sistema ng lipunan sa Colosas nang hindi ito sinisira sa labas kundi sa loob. Sinasabihan ang mga panginoon: "Alam ninyo na mayroon din kayong Panginoon sa langit." Hindi ito banta lamang; ito ay teolohiya ng paghahari. Kung si Cristo ang totoong Panginoon, kung gayon ang bawat lupang awtoridad ay hiram, may hangganan, at mananagot. Kaya nga ang salitang "alipin" ay paulit-ulit sa kabanata: si Tiquico ay "kapwa alipin sa Panginoon," si Epafras ay "alipin ni Cristo Jesus." Ang titulong nakakahiya sa lipunan ay ginawang titulo ng karangalan sa kaharian. Doon nagsisimula ang katarungan sa Bibliya: hindi sa pagkamuhi sa may kapangyarihan, kundi sa pag-alala na ang lahat ay nakatayo sa ilalim ng iisang trono.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang hinihiling ni Pablo sa panalangin ay hindi kalayaan kundi pintuan: "na magbukas ang Diyos ng pagkakataon para sa kaniyang salita upang sabihin ang lihim na katotohanan ni Cristo." Ang "lihim" na ito ay ang buong kuwento ng Kasulatan na tumutuloy sa isang punto: ang plano na natago mula pa sa simula, na ang mga bansa ay isasama sa pangako na ibinigay kay Abraham, at na ang Mesias ng Israel ay magiging buhay ng buong sanlibutan. Kaya makabuluhan na sa talata 11 ay binabanggit ni Pablo na sina Aristarco, Marcos at Justo lamang "sa pagtutuli" ang kaniyang kapwa manggagawa. Ang lumang hati sa pagitan ng Judio at Hentil ay hindi pa tuluyang naglaho, ngunit sa listahang ito nakikita mo ito nang buhay: mga tuli at di-tuli, alipin at malaya, doktor at bilanggo, nasa iisang pangungusap.

Ang Salamin

May pangalan sa kabanatang ito na madaling laktawan: si Onesimo, ang tumakas na alipin, na tinatawag ngayong "tapat at minamahal na kapatid, na isa sa inyo." Isipin mo ang bigat niyon para sa mga makikinig na may hawak na katulad niya sa bahay. Ang ebanghelyo ay hindi tumitigil sa iyong puso; pumapasok ito sa iyong sahod, sa iyong pakikitungo sa kawani, sa kung paano mo kausapin ang taong wala sa posisyon na sumagot pabalik. At may isa pang salamin: si Epafras, na "lagi siyang nagsisikap na manalangin." Ang salitang Griyego roon ay agonizomai, ang pakikipagbuno ng manlalaro sa palaruan. Kung ang panalangin mo ay laging madali, marahil hindi mo pa ito ginagawa para sa iba.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang liham kay Filemon ay parang kambal na kaakibat ng kabanatang ito: doon ipinapaliwanag ni Pablo kung ano ang ibig sabihin ng ipadala pabalik si Onesimo, hindi na bilang alipin lamang kundi bilang kapatid. Kaya ang talata 1 ay hindi teoretikal; may mukha ito. At may isa pang tahimik na himala sa listahan: si Marcos, na sa Mga Gawa 15 ay naging dahilan ng masakit na paghihiwalay nina Pablo at Bernabe. Ngayon siya ay tinatanggap: "Kung pupunta siya sa inyo tanggapin ninyo siya." Ang biyaya ay hindi lamang doktrina sa unang kabanata ng liham; ito ang pangalan ng taong dating iniwan at ngayo'y kasama na muli.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Pablo ang huling boses dito, at inilalantad niya ang sarili nang walang pagpapaganda. Nakakadena siya, dahil mismo sa mensahe na hindi niya kayang itigil. Hindi siya humihingi ng awa; humihingi siya ng linaw: "manalangin na magawa ko ito ng malinaw." Ganoon ang hugis ng isang tao na ang buhay ay hindi na siya ang sentro. Ngunit hindi siya bato. Sinasabi niya tungkol sa tatlong Judiong kasama: "Sila ang nakapagbigay ng kaginhawaan sa akin." Kailangan niya ng tao. At ang huling linya, sa sarili niyang kamay, ay hindi utos kundi halos bulong: "Alalahanin ninyo ang aking mga kadena." Ang apostol na nagsulat tungkol sa Cristong may hawak sa lahat ay humihingi ng pag-alala mula sa mga kapatid na hindi niya nakita.

Ang Tanong

Bakit hinihiling ni Pablo na magbukas ang Diyos ng pintuan para sa salita, samantalang siya mismo ay nakasara sa likod ng pintuan? Kung kaya ng Diyos na magbukas, bakit hindi ang kadena muna? Hindi ito sinasagot ng teksto. Ang tanging sinasabi ni Pablo ay: "Dahil dito, iginagapos ako," na parang normal na bahagi ng gawain ang gapos. Marahil iyon mismo ang matigas na aral: ang pagbubukas ng Diyos ay hindi palaging pag-aalis ng hirap, kundi minsan ay paggamit nito. Hindi ito nagpapagaan ng bigat. Ngunit ipinapakita nito na ang isang taong nakagapos ay maaaring maging mas malaya kaysa sa isang panginoon sa Colosas na kumbinsidong siya ang may hawak ng susi.

Pagninilay

Sino ang nasa ilalim ng iyong awtoridad ngayon, at ano ang magbabago kung tunay mong isasaalang-alang na "mayroon din kayong Panginoon sa langit"?

Kanino ka huling nakipagbuno sa panalangin, hindi sa mabilisang pagbanggit ng pangalan, kundi sa paraang pinaghirapan mo tulad ni Epafras?