Deuteronomio 17

Ang Teksto

Sa tarangkahan ng lungsod nagsisimula ang kabanata: doon dinadala ang handog na walang kapintasan, doon din dinadala ang taong pinaghihinalaang sumamba sa araw at buwan. Iniutos ang maingat na pagsusuri, ang dalawa o tatlong saksi, at ang kamay ng mga saksi na siyang unang bumabato. Pagkatapos ay umakyat ang paningin: ang mahihirap na kaso ay dinadala sa santuwaryo, sa mga pari at hukom, at sa dulo ay may hari, ngunit hari na nakaupo sa trono na may kopya ng batas sa kandungan niya, sinusulat mismo ng kaniyang kamay.

Ang Ubod

Isipin mo ang tarangkahan: dito nagtitipon ang mga matanda sa umaga, dito nagkakasundo sa presyo ng lupa, dito nagsisimula ang tsismis. At dito rin nagsisimula ang hustisya. Hindi itinatago ng Deuteronomio 17 ang pagpatay sa kasamaan sa isang silid sa likod; inilalagay ito sa pinakapampublikong lugar ng bayan. Ang ubod nito: ang kabanalan ng Diyos ay hindi pribadong damdamin kundi pampublikong katotohanan na may bigat. Ang parehong Diyos na tumatanggi sa bakang may kapansanan ay tumatanggi sa hukumang nagpapabaya sa katotohanan. Ang salitang "kasuklam-suklam" ay ginagamit para sa dalawa, sa duming handog at sa pagsamba sa araw. Sa Diyos, walang maliit na kapabayaan sa pagsamba; may pinag-uugatan ang lahat, at ang pinag-uugatan ay puso.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May hari sa dulo ng kabanata, at may hukbo ng inaasahan tungkol sa kaniya na halos imposible: walang kabayo, walang harem, walang kayamanang nagtatambak, at isang balumbon na kaniyang binabasa "sa lahat ng araw ng buhay niya" para "hindi magmataas ang kaniyang puso sa kaniyang mga kapatid." Basahin mo ang kasaysayan pagkatapos: kabayo mula Ehipto, pitong daang asawa, ginto na dumadagsa. Nabigo si Solomon sa tatlong sugnay na ito nang halos may pagsunod sa pagkakasunod-sunod. Kaya't ang kabanatang ito ay hindi lamang batas; naging paghihintay ito. Isang hari na tunay na kapatid ng bayan, na ang tinapay ay ang bawat salita ng Diyos, na hindi nagtayo ng trono sa likod ng bayan kundi sa gitna nila. Sa Kristo lamang natupad ang larawan ng hari na naglilingkod at nagpapasakop sa salita ng Ama.

Ang Salamin

Tingnan mo ang tatlong bawal sa hari at ipalit mo ang sarili mo: seguridad, kasiyahan, kapangyarihan. Kabayo ang pinakamabilis na sasakyan noon, ang pinakamalinaw na hakbang tungo sa kakayahang hindi na umasa sa Diyos. Sa atin: ang bank balance na sapat para hindi na tayo manalangin. Ang mga asawa ay alyansa at pagkabusog; sa atin, ang mga bagay na dahan-dahang humihila ng puso hanggang sa hindi na natin maalala kung kailan huling nagsalita ang Diyos sa loob natin. At ang pilak? Hindi ipinagbabawal ang kayamanan, ipinagbabawal ang pagparami "ng lubusan." Ang tanong ay hindi kung ano ang meron ka kundi kung ano ang hindi ka na makayanang isuko. At may gamot: sumulat, magbasa, araw-araw, hindi para maging dalubhasa kundi para "matutunan niyang parangalan si Yahweh."

Ang Tanong

Pero hindi natin mailalampasan ang mga bato. Isang tao, isang kapitbahay na kilala mo, dinadala sa tarangkahan, at ang mga taong sumaksi ang unang bumabato. Paano ito babasahin ng isang mambabasa ngayon nang walang panunumbalik ng loob? Hindi ko ito pagagaanin. Ito ang batas ng isang bansang nakatipan, kung saan ang pagsamba sa ibang diyos ay pagtataksil sa buong bayan, hindi pagpili ng pananaw. Sa Bagong Tipan, hindi kumukuha ng bato ang iglesia; hindi tayo bansang may tarangkahan at hukbo. Ngunit hindi rin natin masasabing nagbago ang Diyos. Ang bigat na dinala ng bato ay hindi naglaho, dinala ito sa isang lugar, sa labas ng lungsod, sa isang krus. At ang nakaakyat doon ay hindi ang nagkasala.

Ang Detalye

Napakadaling laktawan ang talata 18: ang hari, nakaupo na sa trono, ay dapat sumulat "para sa kaniyang sarili" ng isang kopya ng batas. Hindi ipinadikta sa eskriba. Hindi ipinabili sa palasyo. Kamay niya, tinta niya, oras niya, marahil linggo-linggong gawain, salita kada salita. Isipin mo ang emperador ng isang bansa na yumuyuko sa mesa gaya ng isang estudyante. Ang buong ideolohiya ng hari sa Malapit na Silangan ay nabaligtad dito: hindi siya ang bukal ng batas, siya ay tagakopya nito. At sa proseso ng pagsulat, natututo ang puso ng bagay na hindi kayang ipasok ng pagpapasunod sa iba. Marahil iyon ang punto: ang kababaang-loob ay hindi ipinapataw, ito ay isinusulat, unti-unti, sa sariling kamay.

Konteksto

Nasa kapatagan ng Moab tayo, sa gilid ng Jordan, at isang matandang lalaki ang nagsasalita sa bayan na hindi pa nakatuntong sa lupang ipinangako. Hindi pa may lungsod na sila ang nagtayo, wala pang hukuman, wala pang templo, wala pang hari. Batas ito para sa hinaharap na hindi pa dumarating, na ibinibigay bago pa man ang tukso. Sa Canaan, ang bawat bansa ay may hari na sinasamba na halos diyos, may kabalyerya, may kaban ng ginto. Alam ni Moises kung anong hihilingin ng bayan: "tulad ng lahat ng mga bansa na nakapalibot sa akin." At sa halip na tanggihan ang hiling, binabalangkas ito: mayroon kang hari, ngunit hindi ang hari ng mga bansa. Nasa ilalim niya ang balumbon, hindi sa ibabaw ng bayan ang kaniyang puso.

Pagninilay

Anong "kabayo" ang tahimik mong pinaparami ngayon, ang seguridad na dahan-dahang pumapalit sa pananalangin mo?

Kung susulatin mo sa sariling kamay ang isang bahagi ng Kasulatan ngayong buwan, ano ang pipiliin mo, at bakit iyon ang kailangan ng puso mo?