Deuteronomio 2:10

Ang Teksto

Biglang humihinto ang kuwento ni Moises at may bumubulong na parang tala sa gilid ng pahina. Habang naglalakad ang Israel sa hangganan ng Moab, may isinisingit ang tagapagsalaysay: bago pa naging Moab ang Moab, may ibang lahi doon, ang Emim, "isang lahing kasindakila gaya ng karamihan, at kasintaas gaya ng Anakim." Marami sila, malalaki, matatangkad. Sila ang dating panginoon ng lupaing iyon. At ngayon, wala na sila. Isang pangungusap lamang ang inilaan sa kanila, isang lapida sa loob ng panaklong, at nagpapatuloy ang paglalakbay ng bayan na dumaraan sa kanilang libingan.

Ang Ubod

Naririnig ito ng henerasyong ang mga magulang ay namatay sa ilang dahil sa isang ulat tungkol sa mga higante. Ang salitang Anakim ay hindi neutral sa kanilang tainga; iyon ang bangungot na pumigil sa kanilang mga ama sa Kadesh Barnea. At ngayon, sa gitna ng listahan ng mga hangganan, sinasabi sa kanila: ang mga kaapu-apuhan ni Lot, ang Moab, ang mga hindi kabilang sa tipan, ay humalili sa mga Emim na kasintaas ng Anakim. Ang Diyos ng Israel ay hindi lamang Diyos ng Israel. Siya ang naglilipat ng mga lahi, nagtatakda ng mga hangganan, nagpapabagsak ng mga higante kahit para sa mga bansang hindi humihingi nito. Ang takot ng iyong mga ama ay hindi kailanman naging balakid sa kaniya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang bagay na ginagawa ang panaklong na ito na hindi kaagad halata: pinapaliit nito ang Israel. Kung binigyan ng Diyos ang Moab at ang Ammon at ang Edom ng lupain, at kung sinugpo niya para sa kanila ang mga higante na hindi naman nila kilala ang kaniyang pangalan, hindi na maipagmamalaki ng Israel na sila ang bayani ng kanilang sariling kasaysayan. Ito ang parehong linya ng pangangatwiran na aabot sa Deuteronomio 9, kung saan malinaw na sasabihin ni Moises na hindi dahil sa katuwiran ng Israel kaya ibinigay ang lupain. Ang mana ay laging kaloob, hindi kita. At doon dumadaloy ang sinulid papunta kay Cristo: ang kaharian ay hindi nasasakop ng mga malalakas kundi ipinagkakaloob sa mga tumatanggap. Ang Diyos na nagpapabagsak ng mga Emim nang walang kalaban-labang tagapanood ay ang parehong Diyos na tinatalo ang huling higante, ang kamatayan, sa isang lugar kung saan walang hukbo ng Israel.

Ang Salamin

May mga higante ka rin: ang biopsy na hinihintay, ang amo na kaya kang tanggalin sa isang text message, ang utang na hindi bumababa, ang anak na hindi na nagsisimba at hindi mo alam kung paano kakausapin. Malalaki sila, marami sila, at matataas silang tingnan. Ang teksto ay hindi nagsasabing hindi sila totoo. Totoo ang Emim. Tunay silang matatangkad. Ang sinasabi lamang ng talata ay isang bagay: nakalibing na sila, at ang bayan ng Diyos ay naglalakad ngayon sa ibabaw ng kanilang libingan patungo sa isang lupaing hindi nila naabot. Ang tanong sa iyo ay hindi kung gaano kalaki ang natatakot mo, kundi kung sino ang nagtatakda ng mga hangganan ng lahat ng higante. Ngayong araw: kumuha ng papel, isulat ang pangalan ng iyong pinakakinatatakutan ngayong linggo, at sa ilalim nito isulat ang salitang "Emim". Pagkatapos ay ipanalangin ito nang malakas, isang pangungusap lamang.

Ang Detalye

Ang pangalang "Emim" mismo ang bumubuo sa buong talata. Ito ay hango sa salitang Hebreo para sa lagim o kilabot, at ang susunod na talata ay nagsasabing "tinawag silang Emim ng mga Moabita". Ibig sabihin, hindi iyon ang itinawag nila sa kanilang sarili. Iyon ang pangalang ibinigay ng mga natatakot sa kanila. Sa buong kasaysayan, ang tanging bagay na natira sa lahing ito ay ang takot na naidulot nila sa iba, at pagkatapos ay ang libingan nila. Isipin mo ang isang Israelitang binata na narinig buong buhay niya ang kuwento ng mga higante ng Canaan mula sa kaniyang lolo. Ngayon narinig niya: may isang lahi rin dati na tinawag na Lagim, at ang natirang bakas nila ay isang pangungusap na nakapaloob sa panaklong.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pangunahing tauhan dito ay ang Diyos, ngunit sa isang anyong bihira nating makita: ang Diyos na kumikilos sa labas ng entablado. Walang propeta sa Ar, walang tabernakulo sa Seir, walang tipan sa Moab, at gayunpaman may mga bansang tumataas at bumabagsak ayon sa kaniyang salita. Hindi siya Diyos lamang ng mga kuwentong may pangalan natin. Ang kaniyang katapatan sa Israel ay hindi kawalang-pakialam sa iba, at ang kaniyang kapangyarihan ay hindi limitado sa loob ng kampo. May isang tahimik na kabutihan din dito: ipinapaalala ng Diyos sa isang henerasyong lumaki sa anino ng pagkabigo ng kanilang mga magulang na ang mga higante ay hindi kailanman naging problema sa kaniya. Iyan ay isang pastoral na gawa, hindi lamang isang tala ng kasaysayan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang salitang "Anakim" ay direktang tumutukoy sa ulat ng mga tiktik sa Bilang 13, kung saan sinabi ng sampu na parang balang lamang sila sa harap ng mga higante at doon nabuwal ang buong henerasyon. Ang talata natin ay sagot sa ulat na iyon, apatnapung taon ang huli. At sa parehong panaklong, sa talata 23, may pahiwatig na muling babalikan ng propetang si Amos: ang mga taga-Caftor na sumakop sa mga Awim ay ang mga Filisteo, at ipapaalala ni Amos sa Israel na ang Diyos ang naglabas sa kanila mula sa Caftor, gaya ng paglabas ng Israel mula sa Ehipto. Nakakabahala at nakaaaliw ang parehong katotohanan: walang bansa ang nasa labas ng kaniyang kamay.

Pagninilay

Anong "Emim" ang matagal ka nang tinatakot na maaaring matagal nang wala sa mata ng Diyos, at ano ang nagpapanatili nitong buhay sa iyong isipan?

Kung ang Diyos ay kumikilos din sa mga kuwentong hindi mo pangalan ang nakasulat, paano nito binabago ang tingin mo sa mga tao at bansang inaakala mong wala sa kaniyang pakialam?