Deuteronomio 9

Ang Teksto

Nakatayo ang Israel sa gilid ng Jordan, at ang unang sinabi sa kanila ni Moises ay hindi papuri kundi paalala: tatawid kayo at matatalo ang mga bansang mas malalaki at mas malalakas, pero hindi ito dahil sa inyo. Pagkatapos ay binalikan niya, isa-isa, ang kasaysayan ng kanilang pagrerebelde: ang gintong guya sa Horeb, ang Tabera, ang Massa, ang Kades Barnea. Ang kabanata ay nagtatapos sa panalangin ni Moises na nakadapa sa lupa, apatnapung araw, hinihingi sa Diyos na huwag patayin ang bayang hindi naman nagsisi.

Ang Ubod

Ang buong kabanata ay isang pagbasag sa isang partikular na uri ng pag-iisip: "dahil ako ay matuwid kaya dinala ako ni Yahweh para angkinin ang lupang ito." Hindi sinasabi ni Moises na mali ang tagumpay; sinasabi niyang mali ang kuwentong isinasalaysay natin tungkol sa tagumpay. Dalawang dahilan ang binibigay ng teksto para sa pag-agaw ng lupain: ang kasamaan ng mga bansa, at ang pangako kay Abraham, Isaac, at Jacob. Wala roon ang kabutihan ng Israel. Dalawang beses pa niyang idinagdag ang mas matalim na pangungusap: "kayo'y suwail na sangkatauhan." Ang biyaya, sa Deuteronomio, ay hindi malambot na salita. Ito ay isang paghuhubad: tinatanggal nito ang bawat dahilan na maaari mong itayo para sabihing karapat-dapat ako.

Ang Hibla

Ang salitang Hebreo na ginamit dito ay qesheh oref, "matigas ang batok," ang imahen ng baka na ayaw yumuko sa pamatok. Ganoon ang Israel sa bungad ng kanilang kasaysayan, at ganoon pa rin sila sa dulo nito. Pero may isang bagay na humahadlang sa pagkawasak: isang tao sa pagitan. Nakadapa si Moises, hindi kumakain ng tinapay ni umiinom ng tubig, at ang isinasangkalang-batayan niya ay hindi ang bayan kundi ang pangalan at pangako ng Diyos. Dito tumutubo ang linya patungo kay Cristo. Hindi dahil kamukha ni Moises si Jesus sa lahat, kundi dahil gumagawa ang Diyos sa paraang ito: nagtatayo siya ng tagapamagitan na humaharap para sa mga hindi nagsisi pa. Ang ebanghelyo ay hindi nag-imbento ng biyaya; ipinakita nito kung saan ito dumadaloy nang buo.

Ang Salamin

Narito ang nakakasakit: hindi mo masasabing hindi ka naniniwala sa biyaya, pero may listahan ka. Ang matinong pagpapalaki sa mga anak. Ang disiplina sa pera na hindi tinularan ng iyong kapatid. Ang labindalawang taon ng tapat na paglilingkod sa simbahan. At kapag may dumating na pagpapala, may tahimik na tinig na nagsasabi, kaya naman, matagal akong nagtiis. Ganoon din ang kabaligtaran: kapag bumagsak ang iba, bumubulong ka, may dahilan iyan. Iyon ang eksaktong pananalita na pinagbawalan ni Moises: "Huwag sabihin sa inyong puso." Hindi lang kilos, maging ang panloob na pagsasalita ay pinapasok ng teksto. At kapag naalis ang listahan, nagbabago ang ugali mo sa mahihina: hindi ka na nagmamagandang-loob mula sa itaas, kundi nakatayo sa tabi nila.

Ngayong araw, sabihin nang malakas, nang nag-iisa: pangalanan ang isang tiyak na bagay na palihim mong ginagamit bilang katibayan na deserve mo ang buhay mong meron ka, at pagkatapos ay sabihin, "Hindi ito dahil sa aking pagkamatuwid." Isang pangungusap, buong linaw, hindi sa isip lang.

Ang Tanong

Hindi maiiwasan: bakit kailangan pang hilingin ni Moises? Kung ang Diyos ay nagpasyang hindi wasakin, bakit may apatnapung araw na pagpapatirapa? At mas masakit, ano ang sinasabi nito tungkol sa Diyos na nagsabing "Hayaan mo akong mag-isa, para mawasak ko sila"? Parang may tunay na bukas na pinto sa pangungusap na iyon, hindi palabas lamang. Hindi ito pinapalambot ng teksto. Ang tanging bagay na maaari nating sabihin nang tapat ay ito: hinahayaan ng Diyos ang kaniyang galit na maantala ng isang panalangin, at hindi ito kahinaan. Ang argumento ni Moises ay hindi "mabait naman sila" kundi "sila ay iyong mga tao at iyong pamana." Ang Diyos ay napapapigil ng kaniyang sariling pangako, at iyon ang tanging bahagi ng misteryong binubuksan sa atin.

Ang Mga Tagapakinig

Ang nakikinig ay ang ikalawang henerasyon, mga taong hindi personal na nagtapon ng hikaw sa hulmahan ng guya. Madali para sa kanila ang isiping iba kami sa mga magulang namin. At sinasabi ni Moises, hindi, "Naging suwail kayo laban kay Yahweh mula sa araw na nakilala ko kayo." Sinasama niya sila sa kasalanan ng mga ama. Para sa isang tribong lipunan na nakaugat sa pamilya at angkan, hindi ito kalapastanganan kundi pagkakilala sa totoo. Ang mga ito ay mga taong patungo sa digmaan, ang mga lungsod sa harap nila "pinatibay pataas hanggang sa langit." Kailangan nila ng lakas ng loob. Ang ibinigay sa kanila ay lakas ng loob na walang ipinagmamalaki.

Ang Ugnayan

Sa Ezekiel 36, paulit-ulit sinasabi ng Diyos na kumikilos siya hindi alang-alang sa Israel kundi alang-alang sa kaniyang banal na pangalan, na tumutugon mismo sa argumento ni Moises sa talatang 28: ano ang sasabihin ng Ehipto kung mamatay ang bayan sa ilang? Ang reputasyon ng Diyos ang nakataya, hindi ang merito ng tao. At sa Tito 3, isinasalin ni Pablo ang Deuteronomio 9 sa wika ng ebanghelyo: iniligtas niya tayo hindi dahil sa mga gawa ng katuwiran na ating ginawa. Pareho ang gramatika ng kaligtasan sa dalawang Tipan. Ang nagbago lamang ay ang laki at linaw ng kahabagan.

Pagninilay

Anong tiyak na bahagi ng kasaysayan mo ang madalas mong hindi binabanggit, at paano nagbabago ang pasasalamat mo kapag isinama mo ito sa kuwento?

Sino ang tao na ngayon ay pinapanood mong bumagsak nang may tahimik na paghuhusga, at ano ang hitsura ng panalangin ni Moises kung ilalapat sa kaniya?