Deuteronomio 32:6

Ang Teksto

Sa gitna ng kaniyang awit, biglang bumaling si Moises mula sa paglalarawan tungo sa pagtatanong, at ang tanong ay parang sampal: "Gagantimpalaan ba ninyo si Yahweh sa ganitong paraan, kayong mga hangal at walang damdaming mga tao?" Kakatapos lamang niyang sabihin na ang Diyos ay Bato, ganap ang gawa, makatarungan at matuwid, habang ang bayan naman ay "isang makasalanan at manlilinlang na salinlahi." Ngayon ay hinaharap niya sila nang tuwiran. Hindi siya nagbibigay ng aral; nagtatanong siya ng tatlong beses sa iisang hininga: Hindi ba siya ang inyong ama? Hindi ba siya ang nag-iisang lumikha sa inyo? Hindi ba siya ang gumawa sa inyo mula sa wala? Ang tanong ay hindi humihingi ng impormasyon. Humihingi ito ng pagkilala sa isang utang na hindi mababayaran ngunit laging may kaukulang pamumuhay.

Ang Puso Nito

Ang talatang ito ay naglalagay ng etika sa loob ng pamilya, hindi sa loob ng kontrata. Ang salitang ginamit para sa paglikha dito ay hindi lamang "gumawa" kundi may tunog ng pagluluwal; sa talata 18 ay sinabi pang ang Diyos ang "nagsilang" sa kanila. Ibig sabihin, ang Israel ay walang sariling pinagmulan, walang self-made na kasaysayan, walang bahagi ng buhay na masasabi nilang "akin ito, hindi bigay." Kaya ang kasalanan dito ay hindi inilalarawan bilang paglabag sa batas kundi bilang kawalan ng utang na loob, at iyon ang dahilan kung bakit ang tawag sa kanila ay "hangal." Ang kahangalan sa Bibliya ay hindi kakulangan sa talino kundi kakulangan sa memorya: ang kakayahang tanggapin ang lahat at mabuhay na parang walang nagbigay. Doon nagsisimula ang bawat masamang pagpili.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tanong na "Hindi ba siya ang inyong ama?" ay hindi natapos sa Moab. Ito ang tanong na sinasagot ng buong kasaysayan ng pagliligtas, dahil ang Israel ay hindi kailanman nakasagot nang maayos. Ang awit mismo ang nagsasabi: lalayo sila, kalilimutan nila ang Bato na nagsilang sa kanila. At doon papasok ang Anak na, sa wakas, tatayo sa lugar ng isang bayang hangal at sasagutin ang tanong sa pamamagitan ng buhay na puno ng pagkilala sa Ama. Hindi niya inangkin ang anumang hindi bigay; walang sandali sa kaniya na self-made. Kaya hindi retorika kundi katotohanan nang tawagin niyang Ama ang Diyos sa harap ng mga taong nawalan na ng karapatan sa salitang iyon. Ang Bato ng talata 4 ay hindi nagbago; tayo lang ang binigyan ng bagong boses para sumagot.

Ang Salamin

Ang kahangalang tinutukoy dito ay hindi ang kasalanang nakakagulat; ito ang mahinahong paniniwalang pag-aari mo ang buhay mo. Lumalabas ito sa maliliit na bagay. Sa sweldo na iniisip mong bunga ng iyong sipag kaya ikaw lang ang may karapatang magpasya kung saan ito mapupunta. Sa katawang ginagamit mo hanggang sa masira, na parang hiniram mo sa wala. Sa oras na pinagdadamutan mo sa mga magulang na tumanda na, dahil "may sarili akong pamilya." Sa talino sa trabaho na ipinagmamalaki mong pinaghirapan mo, na nakalimutan mo nang may nagturo, may nagpaaral, may nagpautang noon. Ang tanong ni Moises ay tumutusok doon: kung lahat ay bigay, bakit ang pamumuhay mo ay parang walang nagbigay? Ngayon, kumuha ng papel at isulat ang tatlong bagay na pinakaipinagmamalaki mong napagsikapan mo. Sa tabi ng bawat isa, isulat ang pangalan ng isang taong ibinigay ng Diyos para mangyari iyon. Pagkatapos, sabihin nang malakas: "Hindi ko ito ginawa sa sarili ko."

Ang Profile

Ang mga unang nakarinig nito ay nakatayo sa kapatagan ng Moab, nakaharap sa Jordan, ilang araw bago ang pinakamalaking pagkakataon ng kanilang buhay. Hindi sila sinalubong ni Moises ng pampalakas-loob kundi ng isang awit na isasaulo nila at ipapasa sa kanilang mga anak, isang awit na sinasabing babagsak sila. Sa kulturang pinaghalagahan ang karangalan ng pamilya, ang salitang "kahihiyan" sa talata 5 ay mabigat: hindi lang sila nagkasala, nilapastangan nila ang pangalan ng Ama sa harap ng mga bansa. At narinig nila ang ironiya. Hindi pa sila nakakatawid, kabisado na ng Diyos ang kanilang pagtalikod. Ang awit ay hindi hula lamang; ito ay saksi laban sa kanila, nakatanim sa kanilang bibig, handang tumestigo sa araw na kalimutan nila kung sino ang nagsilang sa kanila.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa talatang ito, ang Diyos ay hindi lumilitaw bilang hukom kundi bilang magulang na nasaktan. May galit sa tinig, oo, pero ang galit ay may lalim na kakaiba: ito ang galit ng isang nagpalaki. Pansinin ang paghahalo ng larawan sa buong awit. Siya ay Bato, matatag, walang kasamaan, makatarungan at matuwid; at siya rin ang nagsilang, ang kumupkop sa ilang, ang nagbantay "na tulad ng pag-iingat sa mata," ang agilang pumapagaspas sa ibabaw ng mga inakay. Hindi nagsasalungatan ang dalawa. Ang katatagan ng Bato ang dahilan kung bakit ligtas ang pagiging anak; ang pagiging Ama ang dahilan kung bakit masakit ang pagtalikod. Isang Diyos na kayang maghatol ngunit mas gustong tanungin muna: hindi ba ako ang inyong ama?

Ang Intertext

Dalawang tinig ang sumasagot sa tanong na ito mula sa magkabilang dulo ng Bibliya. Si Isaias, sa simula ng kaniyang aklat, ay nagbukas ng halos kaparehong kaso: tinawag niyang saksi ang langit at lupa, sinabing nagpalaki ang Diyos ng mga anak na naghimagsik, at ipinahiya sila sa pamamagitan ng baka at asno na mas marunong kumilala sa nagpapakain sa kanila. Iisa ang hinaing, iisa ang istraktura, at halos tatlong daang taon ang pagitan. Sa kabila naman, inilagay ni Jesus ang parehong tanong sa isang kuwento: isang anak na kinuha ang lahat ng bigay at umalis na parang walang nagbigay, at isang amang tumatakbo pa rin palabas ng bahay. Ang Deuteronomio 32:6 ang tanong; ang Lucas 15 ang sagot na hindi natin inaasahan.

Pagninilay

Ano ang isang bahagi ng buhay mo na matagal mo nang tinatawag na "pinaghirapan ko," at ano ang magbabago kung tatawagin mo itong bigay?

Kung may awit na ipapasa ka sa susunod na henerasyon tungkol sa Diyos, ano ang nakasulat doon: ang kaniyang mga ibinigay, o ang mga nakamit mo?