Deuteronomio 9:2

Ang Teksto

Isa itong paglalarawan ng kalaban bago pa man magsimula ang labanan. Sinasabi ni Moises sa Israel na ang haharapin nila sa kabila ng Jordan ay "isang malalakas na mga tao at matatangkad, ang mga anak na lalaki ng Anakim," hindi mga estranghero kundi mga kilala na nila: "na kilala ninyo." At sinipi pa niya ang kasabihang matagal nang umiikot sa bibig ng mga tao, isang tanong na parang hatol: "Sino ang makakapanindigan sa harapan ng mga anak na lalaki ni Anak?" Hindi pinagaan ni Moises ang sitwasyon. Hindi niya sinabing maliit lang pala ang Anakim kapag nilapitan. Inilatag niya ang buong bigat ng takot bago niya banggitin, sa susunod na talata, kung sino ang mangunguna sa kanila.

Ang Puso ng Teksto

Ang talatang ito ay tungkol sa kung sino ang nagtatakda ng sukatan ng katotohanan. Totoo ang Anakim. Totoo ang taas nila, ang lakas nila, ang mga pader na "pinatibay pataas hanggang sa langit." Hindi tinatanggihan ng Diyos ang datos; tinatanggihan niya ang konklusyon. Sapagkat ang kasabihang "Sino ang makakapanindigan?" ay hindi lamang obserbasyon, ito ay pananampalataya sa kabaligtaran: isang pagtitiwala na ang nakikitang lakas ang huling salita. At doon mismo pumapasok si Yahweh sa talata 3, hindi bilang karagdagang suporta sa Israel kundi bilang "lumalamong apoy" na mauuna sa kanila. Ang pananampalataya rito ay hindi pagsasabing maliit ang higante. Ito ay pagsasabing mas malaki ang Diyos, at pagtawid pa rin kahit nanginginig ang tuhod.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Narinig na ng Israel ang linyang ito dati. Apatnapung taon bago ito, bumalik ang labindalawang espiya mula sa Canaan at ang sampu sa kanila ay nagdala ng parehong balita: may mga Anakim doon, at kami ay parang mga tipaklong sa paningin nila. Namatay ang buong henerasyong iyon sa ilang hindi dahil mali ang kanilang ulat kundi dahil tama ang kanilang matematika at mali ang kanilang Diyos. Ngayon ang mga anak nila ang nakatayo sa gilid ng Jordan, at sinasadya ni Moises na ulitin ang mismong salitang pumatay sa kanilang mga magulang. Hindi para takutin sila, kundi para ipakita na ang pangakong ibinigay kay Abraham, Isaac, at Jacob ang magdadala sa kanila, hindi ang kanilang sukat.

Ang Salamin

May kasabihan ka ring binubulong sa sarili. Baka ito ay "hindi na magbabago ang asawa ko." Baka "huli na para magsimula ulit." Baka ang resulta ng laboratoryo na nakasulat sa papel at hindi mo maalis sa isip. Ang mapanganib sa kasabihang gaya ng "Sino ang makakapanindigan?" ay hindi ito kasinungalingan; iyon ang bumabagabag. Totoo ang mga pader, totoo ang utang, totoo ang edad ng iyong katawan. Ang tanong ay kung sino ang nagsasalita ng huling pangungusap tungkol sa iyong bukas. Ngayong araw, kumuha ng papel at isulat ang pangalan ng iyong Anakim, ang isang bagay na matagal mo nang inaayawang harapin. Sa tabi nito, isulat nang buo ang mga salita mula sa talata 3: "si Yahweh na inyong Diyos ang siyang mangunguna sa harapan ninyo." Basahin itong malakas, isang beses.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang talatang ito ay may mahabang alingawngaw. Sa Mga Bilang 13 ito nagsimula bilang ulat ng takot. Sa Josue 14 ito nagiging panalangin ng pag-asa: si Caleb, walumpu't limang taong gulang na, ang humihingi mismo ng kabundukan ng mga Anakim bilang kaniyang mana. Pagkatapos, sa 1 Samuel 17, ang parehong tanong ay ibinabato ng isang higante mula sa Gat, at isang batang pastol ang sumasagot na ang labanan ay hindi kaniya kundi sa Panginoon. At sa dulo, kinukuha ni Pablo ang parehong anyo ng tanong sa Roma 8 at binaligtad ang sagot: kung ang Diyos ay panig sa atin, sino ang laban sa atin? Isang kasabihan ng pagkatalo na tinubos at ginawang tanong ng pananampalataya.

Ang Tanong

Hindi natin madadaanan ang talatang ito nang hindi naaalala na ang mga Anakim ay mga tao, hindi simbolo. Ang utos ay pagpapalayas at pagwasak, at masakit iyon basahin. Ang teksto mismo ay hindi nagtatago: hindi ito gantimpala sa kabutihan ng Israel, "dahil ito sa kasamaan nitong mga bansa." At ang parehong panukat ay babalik sa Israel mismo; ang bayang pumapasok ngayon ay palalayasin din balang araw mula sa parehong lupain. Walang doble ang timbangan, pero hindi rin nito naaalis ang bigat. Minsan kailangan nating tanggapin na ang hustisya ng Diyos sa kasaysayan ay may sukat na hindi nagkakasya sa ating palad, at hindi ito dapat pagaanin para maging komportable.

Ang Detalye

Tingnan ang dalawang maliit na parirala: "na kilala ninyo" at "siyang narinig ninyong sinabi ng mga tao." Karamihan sa mga nakikinig kay Moises ay hindi pa nakakakita ng Anakim. Bata pa sila o hindi pa ipinanganganak noong Kades Barnea. Ang kanilang "kaalaman" ay hiram. Ito ay takot na naipasa sa anyo ng kasabihan, pinakamatibay na bagahe sa mundo dahil hindi mo kailangang patunayan ang isang kasabihan, kailangan mo lang itong ulitin. Marami tayong dalang paniniwala tungkol sa Diyos at sa ating sarili na hindi natin napili, natutunan lang natin sa hapag-kainan ng ating pagkabata. Si Moises ay hindi nagpapanggap na walang ganoon. Binabanggit niya ito nang malakas, at saka inilalagay sa harap nito ang apoy ng Diyos.

Pagninilay

Anong kasabihan tungkol sa iyong sarili o sa Diyos ang namana mo, hindi napili, at inuulit mo pa rin hanggang ngayon?

Kung sakaling tumawid ka at manalo, paano mo sasagutin ang tukso sa talata 4, ang bulong na "dahil ako ay matuwid"?