Ang Mangangaral 2

Ang Teksto

Isang hari ang nagsagawa ng isang eksperimento sa buong buhay niya. Sinubukan niya ang kasiyahan, alak, malalaking proyekto sa pagtatayo, hardin, lawa, alipin, kawan, pilak at ginto, mang-aawit, maraming asawa. Wala siyang ipinagkait sa sarili: "Anuman ang hangarin ng aking mga mata, hindi ako nagpipigil sa kanila." Pagkatapos, tumingin siya sa lahat ng natapos ng kaniyang mga kamay at nagpasiya: singaw lamang, paghabol sa hangin. Pinag-isipan din niya ang karunungan at napatunayan niyang mas mabuti nga ito kaysa kahangalan, gaya ng liwanag kaysa dilim, ngunit ang matalino at ang mangmang ay pareho ring namamatay at pareho ring nalilimot. Kaya kinamuhian niya ang buhay at ang kaniyang pinaghirapan, dahil iiwan niya ito sa isang taong hindi niya kilala. At sa dulo, isang tahimik na pagbabago: ang pagkain, pag-inom, at kagalakan sa gawa ay galing sa kamay ng Diyos.

Ang Ubod

Ito ang pinakamalupit na pagsusuri sa buong Kasulatan sa proyektong tinatawag nating "sarili." Ang hari ay hindi isang mangmang na nagpakasasa; matalino siya, at sinadya niya ang eksperimento. At ang resulta: kahit ang pinakamagandang bunga ng talino, sipag at yaman ay hindi kayang bigyan ng bigat ang isang buhay. Hindi ito pagkondena sa hardin o sa ubasan; mabubuting bagay ang mga iyon, gawa ng Diyos ang mundong iyon. Ang sinasabi ng teksto ay hindi kayang maging Diyos ng mga bagay na iyon. Ang kamatayan ang nagpapatunay: "Ang taong matatalino ay mamamatay katulad lang ng mangmang." At kapag ang kamatayan ang huling salita sa lahat ng tinipon natin, hindi na natin kayang bilhin ang kahulugan ng buhay. Sa talata 24 lang nabuksan ang pinto: kaloob, hindi tagumpay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang buong kabanata ay isang paglalarawan sa buhay sa labas ng Eden, sa lupang isinilalim sa pagkasira. Ang tao ay nagtatanim, dumidilig, nag-iipon, pagkatapos ay bumabalik sa alabok, at may ibang tao ang kumakain ng kaniyang bunga. Hindi ito pesimismo; ito ang mundong hindi pa naliligtas. At doon tumutunog ang isang malalim na kaayusan ng biyaya: ang tanging bahagi ng buhay na tunay na maaasahan ay ang ibinibigay ng Diyos, hindi ang ipinagkamit natin. Iyon ang parehong lohika ng ebanghelyo. Ang Isa na "nagpakababa" at namatay ay hindi nag-iwan ng kaniyang gawa sa isang mangmang na tagapagmana; siya ang bumangon at siya mismo ang gantimpala. Kaya nasasabi ng Bagong Tipan na ang paggawa natin sa Panginoon ay hindi walang kabuluhan: hindi dahil hindi singaw ang buhay, kundi dahil may Isang nabuhay na muli.

Ang Salamin

Marahil hindi ka hari, ngunit alam mo ang talata 23: ang gabing hindi ka makapahinga dahil hindi pa tapos ang trabaho, ang isip na nagpapatakbo pa ng mga listahan alas-dos ng umaga. Alam mo rin ang talata 18: ang bahay na pinaghirapan mo, ang negosyong itinayo mo, ang ministeryong pinagpuyatan mo, at ang katanungang hindi mo masagot, sino ang mag-iingat nito pagkaalis ko? At may anak kang hindi mo alam kung paano gagamitin ang ibibigay mo. Hinuhubaran ng tekstong ito ang tahimik na kasinungalingan na kung sapat ang laki ng maiiwan ko, hindi ako tuluyang mawawala. Hindi ka nito pinapayuhang tumigil sa paggawa. Hinuhubad lang nito sa gawa mo ang timbang na hindi nito kayang dalhin, para makakain ka nang may kagalakan mamayang gabi.

Ang Detalye

Ang salitang "singaw" (Hebreo: hebel) ay hindi eksaktong "walang kabuluhan." Ang literal nitong kahulugan ay hininga, usok, ang manipis na alapaap na lumalabas sa bibig mo sa lamig at nawawala agad. Hindi ito nangangahulugang walang halaga ang buhay; ito ay walang bigat, hindi mahahawakan, hindi mapipigilan. Kaya rin nararapat ang katabing larawan, "isang pagtangkang habulin ang hangin." Hindi mo naman sinasabing pangit ang hangin. Sinasabi mo lang na hindi mo ito maisisilid sa kamao. Kapag ganito ang naririnig natin, nagbabago ang tono ng kabanata: hindi ito pagtatapon sa mundo kundi tapat na paglilista ng mga bagay na hindi natin kontrolado. At ang tugon sa isang buhay na singaw ay hindi pagkapoot, kundi pagtanggap ng tinapay ngayong araw.

Ang Tanong

Ang talata 17 ay hindi maaaring palambutin: "kinamuhian ko ang buhay." Sinabi ito ng isang tao ng Diyos, at nakapasok ito sa Kasulatan. Bakit hinayaan ng Diyos ang gayong pangungusap na manatili? Marahil dahil pinipigil nito ang pananampalataya nating maging huwad. May mga panahong ang tapat na tugon sa mundong ito ay hindi papuri kundi pagkasuklam. At may isa pang tanong na hindi sinasagot ng kabanata: kung ang matalino at ang mangmang ay may "iisang kapalaran," bakit pa maghihirap na maging matalino? Ang Mangangaral ay hindi nagbibigay ng maayos na sagot. Sinasabi lang niyang mas mabuti ang liwanag kaysa dilim, kahit sa isang silid na sarado pa rin. Kailangan nating hintayin ang muling pagkabuhay para malaman kung bakit.

Ang Sanggunian sa Iba

Ang paghahalaman, pagtatayo, at pag-iipon ng hari ay may kakaibang tunog kung ipapatong sa 1 Mga Hari 11, kung saan ang mga asawa at kayamanan ni Solomon ang siya ring naging pinto ng kaniyang pagkahulog. Ang eksperimentong pinaninindigan ng talata 10 ay nagkabayad ng napakamahal sa kasaysayan. Kaya hindi lang ito pilosopiya; ito ay pagtatapat. At kaibahan naman ang parabula ng mayamang mangmang na nagtayo ng mga bodega at namatay bago pa siya nakapagsaya. Kung ano ang tinapos ng Mangangaral matapos ang buong buhay ng eksperimento ay tinapos ni Jesus sa isang pangungusap: "Ito rin ay usok."

Pagninilay

Aling bahagi ng buhay mo ang pinapasan mo na bilang pananggalang sa kamatayan, at paano ka nito hinahadlangan na sumaya sa kaloob ng Diyos ngayong araw?

Kung ang pagkain, pag-inom at kagalakan sa gawa ay tunay na "nagmumula sa kamay ng Diyos," anong maliit na bagay ngayong linggo ang dapat mong tanggapin bilang regalo at hindi bilang gantimpala?