Ang Mangangaral 3

Ang Eksena

Umupo ka sandali sa tabi ng matandang hari. Nakalatag sa kaniyang harapan ang buong buhay, hindi bilang tagumpay na ipinagmamalaki kundi bilang paggigiik ng butil. Isa-isa niyang binibilang: kapanganakan, kamatayan, pagtatanim, pagbubunot, pag-iyak, pagtawa, digmaan, kapayapaan. Parang siya ay nakaupo sa may bintana at pinapanood ang mga panahong dumadaan na parang mga mangangalakal sa lansangan. At habang nakikinig ka, may hindi ka mapigilang tanong sa sikmura: kung lahat ay may takdang panahon, ano ba talaga ang pakinabang ng lahat ng aking pagpupursigi? Ito mismo ang tanong na itinatanong niya sa talata 9.

Ang Teksto

Inilatag ng Mangangaral ang buhay sa labing-apat na magkakasalungat na panahon, mula sa kapanganakan hanggang sa digmaan, upang ipakita na ang lahat ng bagay ay may itinakdang oras sa ilalim ng langit. Pagkatapos, dinadala niya tayo sa mas malalim na tanong: ginawang maganda ng Diyos ang bawat bagay sa panahon nito at inilagay niya ang kawalang hanggan sa puso ng tao, ngunit hindi natin maarok ang kabuuan ng kaniyang gawa. Ang kongklusyon: kumain, uminom, magalak sa gawain, dahil ito ay kaloob ng Diyos.

Ang Puso ng Teksto

Ang talata 11 ang bumabaon nang malalim: "Inilagay din niya ang kawalang hanggan sa kanilang mga puso. Ngunit hindi nauunawaan ng sangkatauhan ang mga gawang ginawa ng Diyos, mula sa simula hanggang sa wakas." Nariyan ang dahilan ng ating pagkabalisa. Nilikha tayo na may pagkabighani sa walang hanggan, ngunit ipiniit sa loob ng oras. Alam nating may mas malaki, may pattern, may layunin, ngunit hindi natin makita ang buong tapiserya. Hindi ito depekto ng ating pananampalataya; ito ay disenyo ng Maylalang. Ang Diyos ang may hawak ng malaking larawan, at ang tamang tugon ay hindi ang pag-angkin ng kontrol kundi ang pagtanggap ng kaloob sa harap natin: pagkain, alak, gawa, tuwa.

Ang Malaking Kuwento

Ang tinig ng Mangangaral ay nakatayo sa gitna ng dakilang naratibo ng Kasulatan bilang matapat na saksi sa nasirang mundo. Alam niyang may kaayusan, ngunit alam din niyang may kabaluktutan (talata 16: "kasamaan ang nangyayari kung saan dapat naroon ang katarungan"). Doon niya naipapasa ang tanong sa hinaharap: "Hahatulan ng Diyos ang matuwid at ang masama sa tamang panahon" (talata 17). Ang panahong iyon ay kinatawan ni Cristo. Nang siya ay nagpahayag na "Naganap na" sa krus, ang lahat ng nakakalat na panahon ng Mangangaral ay natipon sa isang sentro. Ang taong dumaranas ng "isang mabilis na paghinga lamang" (talata 19) ay tinawag sa buhay na walang hanggan sa pamamagitan ng Isang tumagos sa alabok at bumangon.

Ang Salamin

Ilan sa iyong ipinaglalaban ay talagang panahon na para bitiwan? Ang teksto ay marahas sa ating pagnanais na kontrolin ang lahat. May panahon ng pag-iingat at panahon ng pagtatapon, ngunit karaniwan tayong nag-iipon lamang, hindi lang ng mga bagay kundi ng mga hinanakit, mga proyekto, mga imahen ng sarili. May panahon ng pananahimik, ngunit hirap tayong tumigil sa pagsasalita, lalo na sa mga usaping tayo ay tama. At ang matalim: alam mo bang ikaw ay bumabalik sa alabok? Ang iyong katawan, ang iyong karera, ang iyong pinaghirapang tahanan, lahat ay babalik sa lupa. Hindi ito nihilismo; ito ay panawagan sa pagpapakumbaba, at kakaibang tuwa: kung ang lahat ay kaloob, walang dapat kamkamin.

Ang Profile

Ang mga unang tumanggap nito ay mga Israelitang nabuhay pagkatapos ng kaluwalhatian ng monarkiya, mga taong may relihiyon ngunit balisa. Sila ay pamilyar sa turong "gawin mo ito, at gagantimpalaan ka ng Diyos." Nang marinig nila ang "parehong kapalaran ang nagaganap sa mga tao na nagaganap sa mga hayop" (talata 19), iyon ay isang salpok sa mukha. Ngunit sa likod ng salpok ay may pagpapalaya. Kung hindi mo maiipon ang kahulugan sa pamamagitan ng pagiging perpekto, maaari kang tumigil at ngumiti sa hapunan. Naririnig nila ang tinig ng isang matandang saksi na hindi nagpapaganda ng buhay, ngunit hindi rin ito isinusuko sa kadiliman.

Konteksto

Ang aklat ng Mangangaral ay nagmumula sa tradisyon ng karunungan, na hindi tulad ng kautusan o mga propeta. Ito ay pilosopiya sa harap ng Diyos, tapat na pakikipagbuno sa katanungan ng kahulugan. Sa panahong isinulat ito, ang kultura sa paligid ng Israel ay puno ng pangako ng makatao at makadiyos na kaayusan: gawin mo ang tama, at aasenso ka. Ang Mangangaral ay hindi tumatanggi sa Diyos, ngunit tumatanggi sa maling katiyakan. Ang kaniyang tinig ay parang matandang gumaganap ng kutsero sa isang kariton, alam ang daan ngunit tapat na nagsasabi na maputik ito, at ang hantungan ay hindi pa lubusang nakikita.

Ang Detalye

Ang salitang "angkop" sa talata 11 ay hindi nangangahulugang "maganda sa tingin" lamang. Ito ay salitang tumutukoy sa bagay na akma sa nakalaang lugar nito, tulad ng bato na hugis-hugis para sa tanging puwang sa dingding. Ang bawat panahon, kahit ang panahon ng pagpatay at pag-iyak, ay may lugar sa disenyo ng Diyos. Hindi ito nangangahulugang mabuti ang lahat sa sarili nito. Ang ibig sabihin: walang panahon na labas sa kaniyang pangangasiwa. Kaya ang pagtangis mo kagabi ay hindi wasak na bahagi ng buhay. Ito ay ipinunla sa panahon nito, at ginagamit ng Diyos sa kaniyang natatagong tapiserya.

Pagninilay

*Anong panahon ang tumatakbo sa buhay mo ngayon, at tumutugon ka ba