Ester 6

Ang Teksto

Isang gabing hindi dinalaw ng antok ang hari. Pinabasa niya ang mga talaan ng kanyang paghahari, at doon natuklasan na si Mordecai ang nagsalba sa kanyang buhay noong may nagbalak na saktan siya, at hindi man lang siya napasalamatan. Nagkataong nasa patyo si Haman, papasok upang humiling ng permiso na ibitay si Mordecai. Bago pa siya makapagsalita, tinanong siya ng hari kung paano dapat parangalan ang lalaking kinalulugdan ng hari, at sa akalang siya ang tinutukoy, iginuhit ni Haman ang pinakamataas na parangal na maiisip niya. Pagkatapos ay siya mismo ang inutusang gumawa nito para kay Mordecai.

Ang Ubod

Walang binabanggit na pangalan ng Diyos sa buong aklat ng Ester, at dito mo lalong mararamdaman ang katahimikang iyon. Sa Hebreo, literal na "tumakas ang tulog ng hari." Walang anghel, walang pangitain, walang tinig mula sa langit. Isang emperador lang na hindi dinalaw ng antok, at isang aklat na naaksidenteng nabuklat sa tamang pahina. Ngunit ang sunod-sunod na "nagkataon" sa kabanatang ito ay masyadong makinis para maging tsansa. Ito ang paraan ng pagsasalita ng Ester tungkol sa Diyos: hindi sa kidlat kundi sa gabi, hindi sa himala kundi sa hindi mapaliwanag na kawalan ng tulog. Ang kaligtasan ay hindi laging dumarating sa anyo ng pagtatanggol; kung minsan ito ay dumarating sa anyo ng insomnia ng isang paganong hari.

Ang Sinulid

Ang aklat na ito ay nagsusulat ng isang pattern na paulit-ulit sa Kasulatan: ang nagpapataas ng sarili ay ibinababa, at ang nasa tarangkahan ay itinataas. Si Haman ay nag-eensayo ng kanyang sariling parada at siya ang napilitang maglakad sa unahan ng kabayo ng kanyang kaaway. Kalaunan ay ang bitayang itinayo niya para kay Mordecai ang gagamitin sa kanya. Ito ang parehong gramatika ng awit ni Maria sa Lucas 1, na kanyang inawit habang buntis kay Jesus: ibinaba ang mga makapangyarihan, itinaas ang mga aba. Ngunit may pagkakaiba. Si Haman ay ibinaba nang labag sa kanyang kalooban; si Cristo ay bumaba nang kusa, at ang parangal na dumating sa kanya ay hindi nakaw kundi ibinigay. Ang isa ay pinahiya; ang isa ay nagpakumbaba, at iyon ang naging kaligtasan natin.

Ang Salamin

Pansinin ang pinakamapanganib na linya sa kabanata: "Sino ang kinalulugdang parangalan ng hari na higit kaysa sa akin?" Sinabi niya iyon sa kanyang puso, hindi sa hari. Walang nakarinig. At doon nakatira ang karamihan sa ating mga kahihiyan, sa mga pangungusap na sinasabi natin sa loob. Nag-eensayo ka rin ng talumpati sa shower, ng eulohiya na sasabihin nila tungkol sa iyo, ng sandaling sa wakas ay makikita ka ng school administrator o ng kapatid mong laging paborito. Hindi ka masamang tao dahil dito. Nauuhaw ka lang sa pagkilala, at ang uhaw na iyon ay maaaring dumaloy sa dalawang direksyon: gagawin kang mapagbigay o gagawin kang malupit sa sinumang nakaupo sa tarangkahan na tila mas pinapansin kaysa sa iyo. Si Haman ay may kayamanan, kapangyarihan, at pabor ng hari, at hindi pa rin siya makatulog dahil sa isang lalaking hindi tumayo sa harap niya.

Ngayon, gawin ito: isulat sa papel ang parangal na tahimik mong hinihintay, ang mga salitang gusto mong sabihin ng isang tao tungkol sa iyo. Pagkatapos ay magpadala ng maikling mensahe ng taos-pusong papuri sa taong pinakaayaw mong makatanggap ng parangal na iyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Haman ang tunay na sentro ng kabanata, at nakakatawa siya sa paraang masakit. Pumasok siya sa palasyo nang madaling-araw, sabik na sabik na maipako ang isang tao, at umalis na nagluluksa at may takip ang ulo. Ang kanyang katalinuhan ay bumalik sa kanya bilang bitag: ang detalyadong listahan ng parangal na inimbento niya para sa sarili ay naging listahan ng kanyang paglilingkod sa kaaway. Ang mga tagapayo niya, kasama ang kanyang asawa, ang nagbigay ng huling suntok: "ikaw ay tiyak na babagsak sa harap niya." Kahit ang kanyang tahanan ay tumalikod. Ito ang landas ng lalaking ang buong pagkatao ay itinayo sa pagkilala ng iba. Kapag naalis ang parangal, wala nang natirang tao, tanging balabal na wala nang katawan.

Ang Konteksto ng Unang Mambabasa

Ang mga unang nakinig dito ay mga Judiong nakatira sa ilalim ng imperyo, malayo sa Jerusalem, walang templo sa harapan, walang propeta, walang hari mula sa lipi ni David. Alam nila kung ano ang pakiramdam ng maging minorya na ang kaligtasan ay nakasalalay sa kapritso ng isang burukrata. Kaya nang marinig nila ang kabanatang ito, tumawa sila. Hindi banal na tawa lamang kundi tawa ng ginhawa: ang makapangyarihang si Haman, ang pangalawa sa hari, ay naglalakad sa lansangan na nagsisigaw ng papuri para sa isang Judio. Para sa isang komunidad na araw-araw nagtatanong kung nakalimutan na sila ng Diyos, ito ay hindi lamang nakakatuwang kuwento. Ito ay ebidensiya na ang gabi mismo ay nasa ilalim pa rin ng pamamahala ng Diyos.

Ang Detalye

Sundan ang salitang "madali" sa kabanata. Sinabi ng hari kay Haman, "Magmadali, kunin mo ang mga balabal at ang kabayo." Pagkatapos, "nagmadali si Haman sa kanyang bahay, nagluluksa." At sa huling talata, "Nagmadaling dinala si Haman sa handaang inihanda ni Esther." Tatlong beses siyang pinabilis, at wala ni isa sa mga iyon ay sa kanyang pinili. Ang lalaking kontrolado ang kalendaryo ng imperyo, na siya mismong nagpalabunutan para sa araw ng pagpuksa sa mga Judio, ay biglang hinihila ng oras na hindi niya pag-aari. Iyan ang katahimikang paraan ng aklat na ito sa pagsasabi kung sino ang tunay na nagtatakda ng panahon. Hindi ang nakaupo sa trono, at tiyak na hindi ang nakatayo sa patyo.

Pagninilay

Anong pangungusap ang madalas mong sabihin "sa iyong puso" tungkol sa sarili mo, at ano ang mangyayari kung malakas mong sabihin iyon sa harap ng iba?

Sino ang "nakaupo sa tarangkahan" sa buhay mo, ang taong ang pagkilala sa kanya ay tila nagbabawas sa halaga mo?