Ezekiel 8

Ang Teksto

Habang nakaupo si Ezekiel sa kaniyang bahay sa Babilonia kasama ang mga nakatatanda ng Juda, biglang dinala siya ng Espiritu sa isang pangitain patungong Jerusalem, sa mismong templo. Doon ipinakita sa kaniya ang apat na antas ng pagsamba sa diyus-diyosan sa loob mismo ng bahay ni Yahweh: ang imahen ng paninibugho sa tarangkahan, ang lihim na silid ng pitumpung nakatatanda kasama ang mga iniukit na hayop, ang mga babaing tumatangis para kay Tammuz, at ang dalawampu't limang lalaki na tinatalikuran ang templo upang sambahin ang araw. Nagtatapos ang kabanata sa mahigpit na hatol: hindi mahahabag ang mata ng Panginoon.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa paganismo sa labas ng Israel kundi sa loob ng templo mismo. Ang trahedya ay hindi na naligaw ang bayan sa ibang bansa, kundi na dinala nila ang mga diyus-diyosan sa mismong bulwagan ng Diyos na buhay. At may isang mabigat na linya sa talata 12: "Hindi kami nakikita ni Yahweh! Pinabayaan ni Yahweh ang lupain." Ito ang pinakaugat, hindi lang idolatriya kundi ang tahimik na paniniwala na wala nang tumitingin. Kapag ganito ang isip ng puso, natural na sumusunod ang lahat ng iba pa. Kaya ang tema ng kabanata ay hindi lang kasalanan, kundi ang pag-alis ng kaluwalhatian ng Diyos mula sa isang lugar na akala ng lahat ay hindi mapapabayaan.

Ang Pangunahing Hibla

Ang paglalakbay ng kaluwalhatian palabas ng templo, na magsisimula rito at magpapatuloy hanggang kabanata 10 at 11, ay tumutugma sa kabaligtarang kilusan sa mga Ebanghelyo. Sa Juan 1, ang Salita ay nagkatawang-tao at "nanahan sa gitna natin", literal, itinayo ang kaniyang tabernakulo sa atin. Ang kaluwalhatian na umaalis kay Ezekiel ay bumabalik kay Cristo, hindi na sa isang gusali kundi sa isang katawan. At kapag sinabi ni Jesus sa Juan 2 na ang templong ito ay giginibain at itatayo muli sa tatlong araw, tinutuldukan niya ang kuwentong sinimulan ni Ezekiel. Ang mga nakatatandang nagsasabing "hindi kami nakikita" ay nakalimutan ang isang bagay na sasabihin ni Pablo sa Areopago: sa kaniya tayo nabubuhay, gumagalaw, at nagkakaroon ng ating pagkatao.

Ang Salamin

May isang taimtim na tanong dito na hindi natin madaling matakasan. Ano ang iniukit natin sa mga dingding ng ating pribadong silid, ang lugar na inaakala nating hindi nakikita? Ang mga nakatatanda sa talata 12 ay mga kagalang-galang na tao sa liwanag ng araw. Sina Jaasanias ay lider, anak ng isang pamilyang kilala. Ngunit sa dilim, iba ang sinasamba. Ang totoong sukatan ng ating pagsamba ay hindi kung ano ang ginagawa natin tuwing Linggo kundi kung ano ang gustong bumalik sa isip natin kapag mag-isa tayo, sa telepono, sa mga desisyon tungkol sa pera, sa mga inggit na hindi natin sinasabi nang malakas. At ang pinakamapanganib na kaisipan ay ang eksaktong nasa talata 12: walang nakakakita naman.

Ang Detalye

Pansinin ang paglalarawan sa talata 17: "naglalagay ng mga sanga sa kanilang mga ilong." Kakaibang detalye, at hindi natin lubos maintindihan ang eksaktong ritwal, marahil ay may kaugnayan ito sa pagsamba sa araw na inilarawan sa talatang 16. Ngunit ang kahulugan ng imahen ay malinaw: isang pagpapakita ng paghamak, isang kilos na nagsasabing "sino ka nga ba?" sa Diyos na kanilang pinagsusuot ng insenso. Kasabay nito, "pinuno nila ang lupain ng karahasan." Ito ang pares na hindi mapaghihiwalay sa buong Kasulatan: kapag baluktot ang pagsamba, baluktot din ang katarungan. Ang taong sumasamba sa isang bagay na mas maliit kaysa sa Diyos ay laging magiging marahas sa taong nasa harap niya.

Ang Konteksto ng mga Unang Nakarinig

Si Ezekiel ay nagsasalita sa mga tapon sa Babilonia, mga taong nag-aakalang mas mabuti pa rin ang mga naiwan sa Jerusalem, na ang templo ay mananatili. Ang popular na teolohiya sa panahon ay: hindi papayagan ng Diyos na bumagsak ang kaniyang sariling tahanan. Ang pangitaing ito ay dumudurog ng huling pag-asang iyon. Ang mga nakatatanda ng Juda na nakaupo sa harap ni Ezekiel sa talata 1 ay pumunta marahil upang humingi ng pag-asa. Sa halip narinig nila: hindi kayo ang pinakamasama, ang templo ay mas marumi kaysa sa inyo. Isang matinding baligtaran ng mga inaasahan.

Ang Interteksto

Dalawang koneksyon ang nagbubukas ng teksto. Una, ang Awit 139: "Saan ako paroroon buhat sa iyong Espiritu?" Ang mga nakatatanda sa Ezequiel 8 ay sinasabing "Hindi kami nakikita ni Yahweh", ang mismong kabaligtaran ng kumpiyansa ni David. Ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang bibliyang pigura ay hindi impormasyon kundi pananampalataya, ang isang alam na siya ay nakikita at nagpapahinga rito, ang isa ay tumatakas at natutuwa sa isang kasinungalingan. Ikalawa, sa Pahayag 2 at 3, sinasabi ni Cristo sa pitong iglesya na kilala niya ang kanilang mga gawa, kabilang ang mga nakatago. Ang parehong mata na hindi mahahabag sa Ezekiel 8 ay ang mga mata na "tulad ng ningas ng apoy" sa Pahayag. Ang parehong Diyos, ang parehong tingin, ang parehong seryoso.

Pagninilay

Anong "iniukit sa dingding" ang tanging ako lang ang nakakaalam, at ano ang sinasabi nito tungkol sa aking pananalig na nakikita ako ng Diyos?

Saan sa aking buhay ang pagsamba at katarungan ay nagsisimulang maghiwalay, at ano ang unang maliit na hakbang pabalik?