EZRA 10

Ang Teksto

Habang nananalangin at umiiyak si Ezra sa harap ng templo, nagtipon ang isang malaking pulutong na umiiyak din. Nagmungkahi si Secanias ng isang tipan: palabasin ang mga dayuhang asawa at kanilang mga anak. Tinipon ang lahat ng lalaki ng Juda at Benjamin sa Jerusalem sa gitna ng malakas na ulan, nangakong susunod sila, at itinalaga ang mga pinuno upang suriin ang bawat kaso. Pagkatapos ng tatlong buwan, isinulat ang listahan: pangalan sa pangalan, pari, Levita, mang-aawit, bantay-pinto, mga karaniwang tao. Nagtatapos ang aklat sa isang talaan ng mga nasira ang pamilya.

Ang Puso ng Teksto

Ito ang pinaka-hindi komportableng dulo ng alinmang aklat sa Biblia. Walang masayang pagtatapos, walang awit, walang handaan. Ang sinasabi nito tungkol sa Diyos ay ito: hindi siya isang Diyos na kayang pagsabayin ng kaniyang bayan sa iba. Ang kataksilan sa talata 2 at 10 ay hindi tungkol sa lahi kundi sa katapatan sa tipan; ang mga dayuhang asawa ay kinatawan ng mga diyos na dinadala nila, at alam ng bayang bumalik mula sa pagkatapon kung saan humahantong iyon. Pero ang mas mahalaga: pinapakita ng teksto na ang totoong pagsisisi ay may presyo na hindi mo matatakasan. Hindi lamang damdamin. May gastos, may pangalan, may petsa, may listahan.

Ang Pangunahing Hibla

Ang ginawa dito ay isang pagtatangkang protektahan ang binhi ng pangako sa pamamagitan ng paghihiwalay. At gumana ito, sa paraang gumana: nanatili ang isang bayan, nanatili ang Kasulatan, at mula sa linyang iyon ay isinilang ang Mesiyas. Ngunit pansinin kung gaano kalayo ang narating ng kuwento pagdating kay Cristo. Sa halip na palabasin ang mga dayuhan, pinapasok sila. Si Rut na Moabita ay nasa talaangkanan ni Jesus, gayundin si Rahab. Hindi ito nangangahulugang mali si Ezra; ang hinahanap niya ay ang kabanalan ng isang maliit at marupok na komunidad na halos nalipol na. Pero ang kabanalan na ipinaglaban niya sa pamamagitan ng pagbubukod ay dinala ni Cristo sa pamamagitan ng pag-ako. Siya ang naging dayuhan na pinalabas, upang ang mga dayuhan ay makapasok.

Ang Salamin

May mga kompromiso sa buhay mo na hindi mo na kayang kalasin nang walang nasasaktan. Ang trabahong tinanggap mo na alam mong may itinatago. Ang utang na ginamit mo para sa isang pamumuhay na hindi mo talaga kaya. Ang relasyong pinasok mo kahit may ingay sa loob mo. Ang masakit sa Ezra 10 ay hindi lang na kailangang magbayad; masakit na may ibang nagbabayad kasama mo. Mga bata sa talata 44. Hindi tayo nagsisisi sa isang vacuum.

At ganito tayo kadalas umiwas: inaalagaan natin ang damdamin ng pagsisisi para hindi natin kailangang gawin ang aksyon. Umiiyak tayo sa harap ng templo at umuuwi na walang nagbabago. Ang bayan dito ay tumayo sa ulan, nanumpa, nagtalaga ng mga tao, nagtakda ng petsa, at nagsulat ng pangalan. Iyon ang pagkakaiba ng pagsisisi at paglalambing sa sarili.

Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang partikular na kompromiso na tatlong taon mo nang pinagtatakpan, kasama ang iyong sariling pangalan sa tabi nito, gaya ng ginawa ng listahan sa kabanatang ito. Basahin ito nang malakas sa Diyos. Huwag mong punasan ang pangalan.

Ang Detalye

Dalawang beses binabanggit ang ulan. Talata 9: nanginig ang bayan dahil sa salita at sa ulan. Talata 13: wala na kaming lakas para tumayo sa labas. Ikasiyam na buwan, Disyembre sa Jerusalem, malamig at basa. Napakatao ng detalyeng ito at halos nakakatawa kung hindi lang ito napakalalim: ang mga pangako ng bayan ay ginawa habang nilalagnat sila sa lamig. Hindi romantiko ang pagsunod. Nararamdaman ito ng katawan. Ang panginginig ay parehong galing sa takot sa Diyos at sa basang damit, at hindi pinaghihiwalay ng teksto ang dalawa. May mga desisyon na hindi mo magagawa sa komportableng upuan. Kailangan mong tumayo sa ulan, at doon mo malalaman kung totoo ang sinasabi mo.

Ang Mga Nakinig

Ito ay isang maliit na komunidad, siguro ilang libo lamang, nanirahan sa gitna ng isang gumuhong lungsod, sa ilalim ng Persia, walang hari, walang hukbo. Alam nilang nawala ang kanilang mga ninuno sa Babilonia dahil sa eksaktong kasalanang ito: hinalo nila ang pagsamba kay Yahweh sa pagsamba sa iba hanggang wala nang natira. Kaya nang sabihin ni Secanias na mayroong pag-asa para sa Israel patungkol dito, hindi ito mura o madaling pag-asa. Ito ay katulad ng sinasabi ng isang pasyente sa operasyon: putulin ninyo, basta mabuhay ako. Narinig nila sa listahan ng mga pangalan hindi isang kahihiyan kundi isang pag-amin: kasama ang mga pari, kasama ang mga mang-aawit. Walang nagtago.

Ang Tanong

Inutusan ba talaga ng Diyos ang paghihiwalay na ito? Pansinin: hindi kailanman sinabi ng teksto na nagsalita ang Panginoon. Si Secanias ang nagmungkahi, at sinabi niyang ito ay ayon sa mga tagubilin ng Panginoon. Dalawang tao ang tumutol, at hindi sinasabi ng teksto kung bakit. Pagkatapos, ang aklat ay basta na lang nagtatapos sa listahan, nang walang pagpapala. At ang Panginoon mismo ang nagsasabi sa Malakias, na nagsalita sa panahong ito rin, na kinamumuhian niya ang paghihiwalay ng mag-asawa. Hindi ko ito kayang pagkasunduin nang maayos, at sa tingin ko ay hindi rin ito pinagkasundo ng teksto. Ang itinira sa atin: isang bayang nagsisikap na maging tapat, gumagawa ng pinakamabigat na bagay na alam nilang gawin, at ang Diyos na hindi nagkomento. Minsan ganoon kagulo ang pagsunod. Huwag mong gawing malinis ang hindi malinis.

Pagninilay

Ano ang isang bagay sa buhay mo na matagal mo nang iniiyakan pero hindi pa kailanman naisusulat sa papel na may petsa?

Sino ang magbabayad kung ikaw ay tunay na magsisisi, at handa ka bang harapin sila nang personal?