EZRA 2

Ang Teksto

Isang mahabang listahan: mga pangalan, mga angkan, mga bilang, at sa dulo pa nga, kahit ang mga kabayo, mola, kamelyo at 6,720 na asno. Ito ang talaan ng mga bumalik mula sa Babilonia kasama si Zerubabel at Josue, pinagsama-sama ayon sa angkan, ayon sa lungsod, at ayon sa tungkulin sa templo: mga pari, mga Levita, mga mang-aawit, mga bantay-pinto, mga tagapaglingkod. May mga pamilyang hindi kayang ipakita ang kanilang tala-angkanan, at sila ay pansamantalang pinagbawalang kumain ng banal na mga alay. Sa huli, pagdating sa Jerusalem, kusang-loob na naghandog ang mga pinuno para sa pagtatayong muli ng tahanan ni Yahweh, at "lahat ng tao sa Israel ay nasa kanilang mga lungsod."

Ang Ubod

Ang isang listahan ay hindi kaakit-akit na panitikan, ngunit ito ang pinakakonkretong paraan upang sabihing hindi nawala ang bayan ng Diyos. Ang Babilonia ay dinisenyo para burahin ang pagkakakilanlan: bagong lupain, bagong pangalan, bagong panginoon. Pitumpung taon, dalawa o tatlong salinlahi. At pagkatapos ng lahat ng ito, may nakaupong eskriba na kayang isulat: mga kaapu-apuhan ni Paros, 2,172. Ang tapat na pag-alala ng Diyos ay hindi malabong damdamin kundi pangalan at bilang. Sa kabilang banda, hindi ito romantiko. Apatnapu't dalawang libo lamang ang bumalik, samantalang mas marami ang nanatili sa kaginhawahan ng Babilonia. Ang pagtupad ng Diyos sa pangako ay laging mas maliit kaysa inaasahan natin, at laging mas totoo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang Israel ay dalawang beses nang binilang bago pa nito: sa Sinai at sa hangganan ng Canaan, bago ang pagpasok sa lupang pangako. Ang pagbibilang ay tanda ng paghahanda para sa isang bagong pagsisimula. Kaya nga ang kabanatang ito ay tila isang bagong exodo: paglabas sa lupain ng pang-aalipin, paglalakbay, pagbabahagi ng lupain, pagtatayo ng tahanan ng Diyos. Ngunit hindi pa ito ang katuparan. Walang haring nakaupo sa trono ni David, at si Zerubabel ay isang gobernador lamang sa ilalim ng Persia. Ang listahan ay tumuturo pasulong, hanggang sa isa pang talaan ng mga pangalan sa simula ng Mateo, kung saan ang pagkabihag sa Babilonia ay binilang bilang bahagi ng linya ni Cristo. Ang mga bilang na ito ay nagdadala ng isang pangako na hindi pa dumating.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na nais maging pangalan sa isang mahabang listahan, at may bahagi na kinakatakutan ito. Ikaw ay isa sa 623 kaapu-apuhan ni Bebai. Walang kuwento, walang katangian, walang parangal. Ganito ang dinig ng tapat na buhay: ang guro na dalawampung taon nang nagtuturo sa parehong paaralan, ang taong nagbabayad ng ikapu nang walang nakakaalam, ang lolang nananalangin para sa apong hindi na sumisimba. Walang makakaalala sa iyong pangalan sa susunod na siglo. Ngunit tandaan: ito ang mga taong nag-iwan ng bahay, hanapbuhay at seguridad sa Babilonia para sa isang lungsod na sira-sira pa. Ang pagsunod na hindi napapansin ng tao ay hindi pagsunod na maliit. Ito ang natitirang tanda na buhay pa ang bayan ng Diyos.

Ang Interteksto

Tatlong tinig ang pumapasok sa kabanatang ito. Una, ang mga bilang sa disyerto: ang bayan ay binibilang bago pumasok sa lupain, at kaya ang pagbabalik ay hindi isang kapos na pagbabalik kundi isang pag-uulit ng exodo, ngayon mula sa Babilonia. Pangalawa, ang mga kusang-loob na handog sa dulo: "ang mga punong matatanda ay naghandog ng mga kusang-loob na handog upang maipatayo ang tahanan ni Yahweh." Ganito rin ang nangyari sa Exodo, nang magbigay ang bayan nang labis para sa tabernakulo. Ang kalayaan ng pagbibigay, hindi ang pagpilit, ang tanda ng tunay na pagsamba. Pangatlo, ang tensyon: sa Nehemias 7 ay muling isinulat ang parehong listahan, ngunit hindi laging tugma ang mga bilang sa bawat angkan. Hindi ito palaisipang dapat itakip. Ipinapakita nito na ito ay tunay na arkibo, hindi malinis na propaganda, at may bahagi ng nakaraan na hindi na natin lubos na mababasa.

Ang Konteksto

Ang taon ay mga 538 bago si Cristo. Ibinagsak ni Ciro ang Babilonia at binago ang patakaran: ipabalik ang mga bihag, ipatayong muli ang mga templo, upang maging tapat na mga nasasakupan ang mga bayan sa mga hangganan ng imperyo. Hindi kabutihang-loob lamang ito kundi matalinong pamamahala. Ang mga bumalik ay bumalik sa isang lalawigang mahirap, may bahay na sira, may lupang inangkin na ng mga naiwan, at may mga kapitbahay na hindi natutuwa sa pagdating nila. Kaya mahalaga ang tala-angkanan: ito ang batayan ng karapatan sa lupa, ng lehitimong pagkapari, ng lugar sa lipunan. Ang isang pangalang wala sa listahan ay isang pamilyang walang pundasyon. Doon nakabatay ang bigat ng talata 62.

Ang Detalye

"Sinubukan nilang tuklasin ang kanilang tala-angkanan sa talaan ngunit hindi ito matagpuan." Mga anak ng pari na hindi mapatunayan ang pinagmulan. Ang hatol ng gobernador ay hindi pagtanggi kundi paghihintay: huwag munang kumain ng banal na mga alay hanggang sa magpasya ang Diyos mismo sa pamamagitan ng Urim at Tumim, ang sagradong paraan ng pagtatanong sa kalooban ng Diyos na hawak ng pinakapunong pari. Sa madaling salita: hindi namin kayang husgahan ito, ipauubaya namin sa Diyos. Nakabitin sila, kabilang ngunit hindi ganap. May mga tao sa bawat iglesya na nakatayo sa ganitong lugar: hindi tinanggihan, hindi rin kumpirmado. Ang teksto ay hindi nagbibigay ng maayos na wakas. Iniiwan nila ang bagay sa Diyos, at hindi rin natin dapat kunin iyon mula sa kaniya.

Pagninilay

Kung isusulat ang isang talaan ng mga tapat sa iyong iglesya sa loob ng dalawampung taon, sino ang mga pangalang hindi napapansin ngayon ngunit hindi kayang mawala doon?

Saan ka nakatayo ngayon sa isang bagay na "hindi matagpuan," at ano ang hitsura ng pagpapaubaya nito sa Diyos nang hindi ipinipilit ang sarili mong sagot?