EZRA 7

Ang Teksto

Isang pari at eskriba na nagngangalang Ezra ang naglakbay mula Babilonia patungong Jerusalem, sa ikapitong taon ni Haring Artaxerxes. May dala siyang liham mula sa hari, isang pambihirang dokumento na nagbibigay sa kaniya ng pahintulot, pondo, at awtoridad na muling itatag ang batas ng Diyos sa lupain sa kabila ng Ilog. Nagtatapos ang kabanata sa panalangin ni Ezra: purihin ang Panginoon na naglagay nito sa puso ng hari.

Ang Kaibuturan

Ang lihim ng kabanatang ito ay nasa isang maliit na parirala na paulit-ulit: "ang mabuting kamay ng Diyos ay kasama niya." Hindi ito basta pagpapala. Ito ang paraan ng may-akda na sabihing walang nangyayaring nag-iisa sa pulitika ng imperyo. Ang isang paganong hari ay nagpapadala ng pilak at ginto sa templo ng Panginoon, at ito ay hindi dahil sa katalinuhan ni Ezra kundi dahil kumikilos ang Diyos sa likod ng mga trono. Ang teolohiya dito ay malinaw: ang kasaysayan ay pag-aari ng Panginoon, kahit ang mga bahaging tila sekular, burukratiko, o pinamumunuan ng mga hindi kumikilala sa kaniya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang tao na dumadating na may awtoridad, may batas sa kaniyang kamay, at nagtuturo sa bayan kung paano mabuhay sa harap ng Diyos. Ganito rin ang tinig ni Cristo sa Mateo 5, na naupo sa bundok at nagturo ng batas hindi bilang bagong tagapaglathala kundi bilang katuparan. Si Ezra ay isang anino: isang paring nagtuturo, hindi lamang naghahandog. Ngunit ang pagkakaiba ay mahalaga. Si Ezra ay dumating na may liham mula sa isang lupang hari; si Cristo ay dumating na may sariling awtoridad mula sa Ama. Si Ezra ay nagtuturo ng batas; si Cristo ang nagiging batas na naging laman. Ang landas ni Ezra patungong Jerusalem ay nag-aabang ng isang mas matibay na paglalakbay.

Ang Salamin

May tukso tayo na hatiin ang mundo sa dalawa: ang "espirituwal" na larangan kung saan gumagalaw ang Diyos, at ang "totoong mundo" ng trabaho, buwis, permit, at mga bosses na hindi mananampalataya. Sinisira ng kabanatang ito ang paghating iyon. Ang pondong ginagamit ni Ezra ay galing sa kabang-yaman ng isang paganong hari. Ang paglalakbay niya ay pinahihintulutan ng isang burukrasya. Kung nag-aantay ka ng "puro" na pagkakataon para sundin ang Diyos, pagkakataong hindi bahid ng pulitika, pera, o mga kompromiso ng institusyon, matatagalan ka. Ang tanong ay hindi kung malinis ang tubig ng ilog; ang tanong ay kung ikaw, tulad ni Ezra, ay naghanda ng iyong puso na "mag-aral, magsagawa, at magturo."

Ang Larawan ng Nakikinig

Isipin mo ang unang mambabasa: isang Judiong nakabalik na mula sa pagkatapon, marahil ipinanganak sa Babilonia, na alam ang kwento ng mga ninuno niya na nabihag noong pinasunog ni Nabucodonosor ang templo. Para sa kaniya, ang liham ni Artaxerxes ay halos hindi kapani-paniwala. Isang emperador ng Persia na nagsasabing, "hanggang isang daang talentong pilak"? Isang hari na nagbabawal ng buwis sa mga pari? Ito ay pag-uulit ng isang mas matandang kwento: ang mga Israelita na umalis sa Egipto na may dalang pilak at ginto ng mga Egipcio. Naririnig ng unang mambabasa ang bagong exodus. Ang Diyos ng kanilang mga ninuno ay hindi natulog sa panahon ng pagkatapon.

Konteksto

Nasa ika-458 taon B.C. tayo, mga limampu't walong taon matapos ang unang balik mula Babilonia sa ilalim ni Zerubabel. Ang templo ay muli nang nakatayo, ngunit ang buhay panrelihiyon at moral sa Jerusalem ay malamlam, kalat, kalahati lang. Ang Persia ang pinakamalaking imperyo na nakita ng mundo hanggang noon, at ang "ibayong Ilog" ay tumutukoy sa lahat ng lupang nasa kanluran ng Eufrates, kabilang ang Judea. Si Artaxerxes ay may pragmatikong dahilan sa pagpapadala kay Ezra: ang isang matatag, may batas na probinsya ay hindi nagre-rebelde. Ngunit sa likod ng pragmatismong ito, kumikilos ang isang mas malalim na kamay. Ang mga pari, Levita, mang-aawit, at bantay-pinto na sumama kay Ezra ay bumubuo ng isang buong ekosistema ng pagsamba, hindi lamang isang delegasyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Ezra ay hindi isang bayaning may espada. Siya ay isang eskriba, isang tao ng aklat. Ang tala sa taludtod 10 ay ang susi sa kaniyang katauhan: "Pinatatag ni Ezra ang kaniyang puso sa pag-aaral, sa pagsasagawa, at pagtuturo." Pansinin ang pagkakasunod. Una ang pag-aaral, hindi ang pagtuturo. Pangalawa ang pagsasagawa, bago ang pagtuturo. Marami sa atin ang gustong lumaktaw sa pagtuturo. Si Ezra ay nagtayo ng kaniyang buhay tulad ng isang bahay na may pundasyon. At kapag dumating ang liham ng hari na may awtoridad na parusahan hanggang sa kamatayan, hindi nagmayabang si Ezra. Ang kaniyang tugon ay hindi triumphalismo kundi papuri: "Purihin si Yahweh." Ang tao na binigyan ng pinakamaraming kapangyarihan sa kabanata ay ang tao na pinakamabilis magpuri.

Pagbubulay

Anong bahagi ng iyong buhay ang itinatago mo pa mula sa disiplinang "pag-aaral, pagsasagawa, at pagtuturo" ni Ezra, at bakit?

Saan sa iyong "sekular" na mundo, sa trabaho, sa pulitika, sa institusyon, maaari kang huminto at magtanong: kaninong kamay ang talagang kumikilos dito?