Mga Gawa 9

Ang Teksto

Isang mang-uusig na nagngangalang Saulo ang tinamaan ng liwanag papuntang Damasco, at ang tinig ni Jesus mismo ang bumati sa kaniya: "bakit mo ako inuusig?" Bulag siyang dinala sa lungsod, hinipo ni Ananias, nabautismuhan, at agad na nangaral na si Jesus ang Anak ng Diyos. Pagkatapos, sumunod ang mga kuwento ni Pedro: gumaling si Eneas, at bumangon mula sa kamatayan si Tabita.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay tungkol sa isang bagay na tila imposible: ang pinakamalupit na kaaway ng iglesia ay ginawang instrumento ng iglesia. Hindi si Saulo ang naghahanap kay Kristo, si Kristo ang humaharang sa kaniya sa daan. Ang biyaya rito ay hindi malumanay, ito ay mapagpatirapa. At pansinin: hindi sinabi ng Panginoon, "bakit mo inuusig ang aking mga alagad?" kundi "bakit mo ako inuusig?" Ang bawat sugat sa katawan ng iglesia ay sugat sa katawan ni Kristo mismo. Ang teolohiya ng pagkakaisa ni Kristo at ng kaniyang bayan ay ipinanganak dito, sa alikabok ng daan patungong Damasco, at hindi na ito iiwan ni Pablo habambuhay (tingnan ang mga sulat niya tungkol sa "isang katawan").

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May malinaw na echo dito ng mga tawag sa mga propeta sa Lumang Tipan. Ang doble tawag, "Saulo, Saulo," ay katulad ng "Abraham, Abraham" sa Bundok Moria, at "Moises, Moises" sa nagliliyab na palumpong, at "Samuel, Samuel" sa gabi sa templo. Ang Diyos ng Israel ay tumatawag sa isang tao sa pangalan, dalawang beses, at binabaligtad ang direksiyon ng kaniyang buhay. Kapansin-pansin din ang parallel kay Pedro sa mga sumusunod na taludtod: parehong nagpapagaling, parehong nagpapabangon sa patay, katulad ng ginawa ni Elias at Eliseo, katulad ng ginawa mismo ni Jesus kay Jairo. Ang mga apostol ay hindi nagpapasikat, ipinagpapatuloy nila ang gawain ng Panginoon na bumabangon. At ang salitang "bumangon ka" kay Tabita ay hindi biro, ito ang salita ng muling pagkabuhay na tumatakbo sa buong Bibliya, mula kay Elias hanggang sa Pasko ng Pagkabuhay.

Ang Salamin

May kilala ka bang tao na para sa iyo ay ganap na wala nang pag-asa? Isang tiyuhin na sumisira sa pamilya, isang katrabaho na nangungutya sa iyong pananampalataya, isang kaibigan na tumalikod sa Diyos ng may galit? Nakakainis ang kabanatang ito dahil sinasabi nito: ang Diyos ay may karapatan pang salubungin ang taong iyon sa daan. Hindi natin siya kayang baguhin, at hindi tayo tinatawag na gawin iyon. Ngunit tayo ba, tulad ni Ananias, ay handang maging unang mukha ng biyaya sa isang taong dating kinatatakutan natin? Pansinin kung paanong hindi nagpalusot si Ananias, ipinaalala niya sa Panginoon ang track record ni Saulo. Pagkatapos ay sumunod pa rin siya. Ang biyaya ay hindi pumapatay ng iyong takot, tinuturuan ka niya kung paano lumakad kasama ang takot na iyon papunta sa pinto ng dating kaaway.

Ang Tanawin ng Unang Nakinig

Para sa mga unang mambabasa ni Lucas, ang kuwentong ito ay tungkol sa isang tanong na sumasakit: bakit ang iglesia, na nagsimula sa Jerusalem sa mga Judiong tagasunod ni Jesus, ay puno na ng mga Hentil? Ang sagot ay nasa taludtod 15: "sisidlang hirang si Saulo… upang dalhin ang aking pangalan sa mga Hentil." Alam ng unang mambabasa na ang lalaking iyon ang siyang sumulat ng mga liham na binabasa nila sa kanilang mga pagtitipon. Naririnig nila ang kuwento ng pinagmulan ng kanilang sariling paniniwala. At ang mga bumangon sa panganib ng pag-uusig, tulad ng mga alagad na nakita ang isang katulad na si Saulo bumaba sa basket sa pader, ay naaaliw: kung mababago ng Panginoon ang isang Saulo, walang situwasyon na sarado.

Konteksto

Ang Damasco ay isang mayamang lungsod hilaga ng Jerusalem, may malaking komunidad ng mga Judio at ilang sinagoga. Ang mga "Daan" ay unang tawag sa mga mananampalataya kay Jesus, hindi pa "Kristiyano." Si Saulo ay isang Pariseo na may awtoridad, may sulat mula sa mga punong pari, sanay sa Kasulatan, mabangis ang katapatan. Ang kaniyang pagbagsak sa lupa ay hindi lang pisikal na trauma, ito ay pagbagsak ng buong sistema ng katuwiran na binuo niya. Ang tatlong araw ng pagkabulag at pag-aayuno ay hindi aksidente, sila ay katulad ng tatlong araw ng Panginoon sa libingan. Namamatay si Saulo sa mga araw na iyon. Ang Ananias na hindi natin gaanong kilala ay ang komadrona ng bagong buhay niya.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jesus ang pangunahing tauhan sa kabanatang ito, hindi si Saulo. Pansinin: hindi si Saulo ang nag-aakay ng pag-uusap, si Jesus ang nagpakilala ng kaniyang sarili ("Ako si Jesus"). Hindi si Saulo ang nagpasya kung ano ang gagawin, si Jesus ang nag-utos ("sasabihin sa iyo kung ano ang dapat mong gawin"). Hindi si Ananias ang nagpasya kung sino ang paglilingkuran, si Jesus ang nagpilit ("Pumunta ka"). Ang Panginoon na inuusig ni Saulo ay lumitaw bilang aktibo, hindi biktima. At ang katangian niya rito ay nakakagulat: hindi siya galit, hindi siya naghihiganti, hinuhuli niya ang isang tao para gamitin. Ngunit hindi rin siya sentimental. Sinabi niya kaagad, "ipapakita ko sa kaniya kung gaano siya dapat magtiis para sa aking pangalan." Ang tinawag na apostol ay tinawag din sa hirap. Ang biyaya at ang krus ay iisang tawag.

Pagninilay

*Sino sa iyong buhay ang itinuturing mong "isang Saulo," at ano ang mangyayari kung mags