Genesis 13

Ang Teksto

Umahon si Abram mula sa Ehipto pabalik sa Negeb, mayaman na ngayon sa mga hayop, pilak at ginto, at bumalik siya sa dating lugar ng kaniyang altar sa pagitan ng Bethel at Ai upang tumawag muli sa pangalan ni Yahweh. Pero ang yaman mismo ang nagdulot ng gusot: hindi na kayang buhayin ng lupain ang dalawang kawan nang sabay, at nag-away ang mga pastol nina Abram at Lot. Sa halip na igiit ang karapatan niya bilang nakatatanda, iniabot ni Abram ang buong lupain kay Lot: ikaw muna ang pumili. Pinili ni Lot ang matubig na kapatagan ng Jordan at nagtolda malapit sa Sodoma. At doon, sa natirang lupain, muling nagsalita si Yahweh kay Abram at ipinangakong ang lahat ng kaniyang natatanaw ay sa kaniya at sa kaniyang lahi magpakailanman.

Ang Ubod

Dalawang paraan ng pagtingin ang pinagtatabi ng kabanatang ito. "Tumingin si Lot sa paligid" at ang nakita niya ay tubig, pagkain, kinabukasan; sinukat niya ang lupain gamit ang sarili niyang mata at kinuha ang pinakamaganda para sa sarili niya. Si Abram naman ay hindi tumingin hangga't hindi sinasabi ng Diyos na tumingin: "Tumingin ka mula sa kinatatayuan mo." Ang pagkakaiba ay hindi tungkol sa diskarte kundi sa pinagmumulan ng katiyakan. Hindi pinagtanggol ni Abram ang bahagi niya dahil hindi naman niya iyon kailangang pagtanggulan; ang lupain ay regalo, hindi nasamsam. Ito ang tahimik na puso ng pananampalataya: kayang bumitaw ng taong alam na ang kaniyang buhay ay nasa kamay ng isang nangangakong Diyos. At pansinin: dumating ang pangako pagkatapos ng pagkawala, hindi bago. Si Abram ay naghintay ng pabor; ang Diyos ay nagsalita nang tila wala nang maiuuwi.

Ang Hibla sa Kabuuang Kuwento

Ang pangako sa talata 15 ay sinabi sa isang lalaking walang anak, nakatira sa tolda, sa lupaing puno pa ng Cananeo at Perezeo. Wala siyang hawak na kahit isang metro kuwadrado; ang mayroon lang siya ay salita ng Diyos. Ganito gumagalaw ang Diyos sa buong Kasulatan: unang ibinibigay ang salita, pagkatapos ang katuparan, at sa gitna nito ay ang mahabang paghihintay na siyang nagluluwal ng pananampalataya. Si Abram na nagpapaubaya ng pinakamagandang lupa ay isang maagang anino ng Isa na hindi humawak nang mahigpit sa kaniyang karapatan kundi nagpakababa, at siyang tumanggap ng mas malaking mana kaysa anumang pinagbitawan niya. Ang landas pababa ay hindi pagkatalo sa kaharian ng Diyos; ito ang daan patungo sa pagmamay-ari ng lahat.

Ang Salamin

Alam mo ang sandaling iyon: ang pagbabahagi ng mana, ang pagkakataon sa trabaho na dalawa kayong nag-aagawan, ang usapan kung sino ang mas marami nang naibigay sa magulang na may sakit. May tinig sa loob mo na nagsasabi, kung hindi ako ang kikilos para sa sarili ko, walang ibang gagawa nito. Iyan ang tinig ni Lot. Hindi siya masamang tao; praktikal lang siya, at ang mata niya ay nakakita ng tubig. Pero ang pinili niya ay naglapit sa kaniya sa Sodoma, at ang teksto ay walang iniwang duda tungkol doon. Ang tanong na itinutusok ng kabanatang ito sa iyo ay hindi "mapagbigay ka ba," kundi "sino ang pinagkakatiwalaan mong magbigay sa iyo?" Kung ang Diyos ang nangako, kaya mong magpaubaya nang hindi natatakot na mauubusan. Kung ikaw lang ang maaasahan mo, bawat pagpapaubaya ay parang kamatayan.

Kaya ngayong araw: isipin ang isang tao na may hindi pa ayos sa inyong usapin tungkol sa pera, ari-arian, o karapatan, at ipadala sa kaniya ang mensaheng ito ngayon din, sabihin mo sa sarili mong mga salita, "Mas mahalaga sa akin ang kapayapaan natin kaysa sa bahaging para sa akin."

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig nito ay mga Israelita na kilala ang lupaing binabanggit sa pangalan. Alam nila kung nasaan ang Bethel, kung gaano katuyo ang Negeb, at higit sa lahat, alam nila kung ano ang nangyari sa Sodoma. Kaya nang marinig nila na "nagtayo siya ng kaniyang mga tolda hindi kalayuan sa Sodoma," kumirot ang tiyan nila: alam nila ang katapusan ng kuwentong iyon habang hindi pa ito alam ni Lot. Nabuhay rin sila sa panahon ng away sa tubig at pastulan; ang alitan ng mga pastol ay hindi pang-Bibliyang detalye kundi pang-araw-araw na realidad. At ang linyang "Naninirahan ang mga Cananeo at Perezeo sa lupain nang panahong iyon" ay paalala sa kanila: noon pa man, ang pangako ay hawak na bago pa ang lupa.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Abram sa kabanatang ito ay kakaiba sa Abram ng kabanata labindalawa, na nagsinungaling sa Ehipto para iligtas ang sariling balat. Ngayon, bago siya humarap kay Lot, bumalik muna siya sa altar at "tumawag sa pangalan ni Yahweh." Doon nagsisimula ang kaniyang lakas ng loob. Hindi siya mapagbigay dahil mahina siya o walang pakialam sa materyal; napakayaman niya at alam niya ang halaga ng matubig na lupa. Mapagbigay siya dahil may nauna nang usapan sa pagitan niya at ng Diyos. Tinawag niya si Lot na "magkapamilya," at mas mahalaga sa kaniya ang relasyon kaysa sa mas magandang pastulan. Ganito ang hitsura ng taong unti-unting natututo: hindi perpekto, paurong-pasulong, pero bumabalik palagi sa altar, at doon nagiging ibang tao.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ang pagtingin ni Lot sa kapatagan na "katulad ng hardin ni Yahweh" ay may lasa ng Eden: isang bagay na maganda sa mata, pinili nang hindi tinatanong ang Diyos. Hindi ito aksidenteng pagkakatulad; ang Genesis ay paulit-ulit na nagpapakita na ang pagpili batay lamang sa nakikita ay nagdadala ng tao palayo. At nang isulat ni Pablo na si Abraham ay naging "tagapagmana ng sanlibutan" hindi sa pamamagitan ng kautusan kundi sa pamamagitan ng katuwiran ng pananampalataya, ang eksenang ito ang isa sa mga larawan sa likod niyon: isang matandang lalaki na pinakawalan ang pinakamagandang lupa at binigyan ng lahat ng kaniyang natatanaw. Ang bumitaw ay hindi nawalan; sa kamay ng Diyos, ito ang paraan ng pagtanggap.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay mo ngayon ikaw ang nag-iisang nagbabantay ng iyong karapatan, at ano ang pinakakinakatakutan mong mangyari kung bibitawan mo iyon?

Kailan ka huling bumalik sa isang "altar," isang lugar o gawi kung saan dati kang tumatawag sa pangalan ng Panginoon, at ano ang pumigil sa iyong bumalik?