Genesis 17:5

Ang Teksto

Siyamnapu't-siyam na taong gulang si Abram, walang anak sa kanyang asawa, at doon mismo, sa pinakatuyot na sandali ng kanyang kuwento, binago ng Diyos ang kanyang pangalan. Hindi niya hiningi ito. Nakasayad ang mukha niya sa lupa nang marinig ang mga salitang: "Ang pangalan mo ay magiging Abraham, at hindi na Abram." At ibinigay ng Diyos ang dahilan: "itinalaga kita na maging ama ng napakamaraming bansa." Hindi pangako ng magiging katayuan ang bagong pangalan kundi pahayag ng isang bagay na itinakda na, bago pa man may anak si Sarah, bago pa man may isang bansa, bago pa man may anumang ebidensiya sa labas ng tolda ni Abraham na may katotohanan ang sinabi.

Ang Puso ng Teksto

Ang pangalan sa mundo ni Abraham ay hindi palamuti kundi pagkakakilanlan: kung sino ka, ano ang nagawa mo, ano ang iuuwi mo sa pamilya mo. At sa isang matandang lalaking walang tagapagmana, ang pangalan ay isang paalala ng kabiguan. Dito pumapasok ang Diyos, at hindi niya binago ang mga kalagayan ni Abraham bago siya tawagin sa bago. Ganito kumikilos ang biyaya: una ang salita ng Diyos, saka sumusunod ang katotohanan. Hindi inilarawan ng Diyos ang nakikita niya; nililikha niya ang sinasabi niya. Kaya ang buong buhay ni Abraham pagkatapos nito ay naging pagsasabuhay ng isang pangalang hindi pa niya nararanasan. Iyon ang mabigat na bahagi: kailangan niyang mabuhay ngayon bilang isang taong ang katuparan ay darating pa.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

May isang paraan ng pagkilos ng Diyos na nagsisimula dito at hindi na tumitigil: nagsasalita siya ng isang bagay na wala pa, at dahil siya ang nagsalita, nagsisimula itong mangyari. Si Pablo ang pumulot nito sa Roma 4, kung saan inilalarawan niya ang Diyos ni Abraham bilang ang tumatawag sa mga bagay na wala pa na para bang naroon na. Iyon ang gramatika ng pagliligtas. Ganoon din ang nangyari sa isang mangingisdang pinalitan ang pangalan at tinawag na bato bago pa man siya naging matatag; ganoon ang nangyayari sa bawat tinatawag na matuwid habang nakikipagbuno pa sa kasalanan. Ang bagong pangalan ni Abraham ay hindi gantimpala sa narating na; ito ang unang tahi ng isang damit na isusuot pa lamang. At sa dulo ng Biblia, sa Pahayag, may pangako pa rin ng bagong pangalan sa bawat nananaig.

Ang Salamin

Marami tayong pangalang hindi ibinigay ng Diyos. Ang bansag sa opisina: ang mabagal, ang hindi na mapagkakatiwalaan ng malaking proyekto. Ang tahimik na pangalang ibinigay ng sariling pamilya: ang anak na hindi umabot, ang kapatid na laging humihingi. May mga pangalang tayo mismo ang nagkabit sa sarili pagkatapos ng isang diborsyo, isang pagkakasakit, isang utang na hindi na mabayaran. At ang mahirap sa teksto: hindi sinabi ng Diyos kay Abraham na kalimutan ang kanyang kawalan ng anak. Hindi niya tinanggihan ang katotohanan ng siyamnapu't-siyam na taon. Binigyan lamang niya ito ng mas malakas na salita. Pero may matalas ding gilid ito: kung ang Diyos ang nagpapangalan, wala tayong karapatang ipilit ang ating mga bansag sa iba. Ang pagtawag sa kapatid na "tamad" o sa kasamahan na "walang kuwenta" ay pag-agaw sa gawain na kay Diyos lamang.

Kaya ngayong araw: pumili ng isang taong matagal mo nang kinakasihan ng isang bansag sa iyong isip, at magpadala sa kanya ng maikling mensahe kung saan sinasabi mo ang isang bagay na totoo at mabuti tungkol sa kanya. Isang tao, isang mensahe, bago matapos ang araw.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nagsasalita rito ang sentro, hindi ang nakadapa. "Ako ang Diyos na makapangyarihan," ang pambungad niya, at pagkatapos ay bumaba siya sa antas ng isang matandang walang maibibigay. Pansinin ang pagkakasunod: una ang utos na lumakad nang matuwid, pagkatapos ang tipan, pagkatapos ang bagong pangalan. Hindi tinatakasan ng Diyos ang hinihingi niya sa tao, pero hindi rin niya ito ginagawang kondisyon ng kanyang pag-ibig. At tahimik na kahanga-hanga ang isang detalye: sa bagong pangalan ni Abraham, idinagdag ang isang titik mula sa pangalan ng Diyos mismo. Ang kanyang pagkakakilanlan ay binigyan ng bahagi ng sariling pangalan ng Diyos. Ganito siya kung makapagmahal: hindi mula sa malayo, kundi sa pamamagitan ng pagbibigay ng kapiraso ng sarili.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Si Jacob ay pinalitan din ng pangalan, pero pagkatapos ng isang buong gabing pakikipagbuno at may natitirang pilay. Kay Abraham, mauna ang pangalan bago ang pakikibaka. Dalawang paraan, iisang Diyos: kung minsan ay binabago niya tayo matapos ang mahabang laban, kung minsan bago pa tayo makalaban. At sa Pahayag, ipinangako sa nananaig ang isang bagong pangalang nakasulat sa puting bato, na walang nakakaalam maliban sa tumatanggap. Isinasara nito ang singsing na binuksan ng Genesis 17: ang huling salita tungkol sa iyo ay hindi galing sa kasaysayan mo, kundi sa bibig ng Diyos.

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa Israel na nakikinig sa kuwentong ito, lalo na sa panahon ng pagkabihag nang wala silang lupain at mukhang kasinungalingan ang tipan, ang mensahe ay matalim at nakaaaliw. Ang pangalan ng kanilang ninuno ay patunay na nagsasalita ang Diyos bago pa may ebidensiya. Narinig din nila ang isang bagay na hindi natin agad napapansin: "ama ng napakamaraming bansa," hindi ng isa. Ang pangalang ito ay masyadong malaki para sa isang tribo. Mula pa noon, ang plano ay hindi lamang isang bayan kundi ang mga bansa, kasama ang mga dayuhang nabili ng salapi na pinatuli ni Abraham sa parehong araw.

Pagninilay

Anong pangalan ang kinakabit mo sa sarili mo na hindi kailanman binitiwan ng Diyos tungkol sa iyo?

Sino sa paligid mo ang nabubuhay sa ilalim ng isang bansag na ikaw ang nagbigay, at handa ka bang bawiin ito?