Genesis 9:29

Ang Teksto

Isang maikling pangungusap ang nagsasara sa buong kuwento ni Noe: siyam na raan at limampung taon siyang nabuhay, at pagkatapos ay namatay siya. Walang drama, walang paghahabi ng papuri, walang pagbabalik-tanaw sa arka o sa bahaghari. Ang lalaking naglakad kasama ang Diyos nang gumuho ang mundo, ang tanging nakarinig ng tinig na nag-utos na magtayo ng sasakyang pandagat, ang unang nagtanim ng ubasan pagkatapos ng baha, ay inihimlay ng salaysay sa parehong pormula na ginamit para sa bawat anak ni Adan sa kabanata lima. Nakaligtas siya sa tubig na lumamon sa lahat ng laman, ngunit hindi siya nakaligtas sa kamatayan. Natapos ang talaan ng kanyang buhay gaya ng pagtatapos ng lahat ng talaan sa Genesis: at siya ay namatay.

Ang Pinakapuso

Ito ang tahimik na pag-amin ng Genesis na hindi nalutas ng baha ang suliranin. Nilinis ng tubig ang mundo mula sa karahasan, ngunit ang unang ginawa ni Noe sa bagong lupa ay malasing at mahubaran, at ang unang narinig nating salita mula sa kanyang bibig ay sumpa. Hindi nagbago ang puso ng tao; nabawasan lang ang bilang nito. Kaya nagtatapos ang kanyang kuwento sa parehong pader na kinasadsaran ng bawat tao mula kay Adan. Ang kasunduan sa talata labing-isa ay totoo at matibay: hindi na muling wawasakin ng baha ang mundo. Ngunit hindi ipinangako ng Diyos doon na hindi na mamamatay ang tao. Ang pangakong iyon ay naghihintay pa, at ang talata dalawampu't siyam ang nagsasabi sa atin, sa pinakatipid na paraan, na kailangan natin ng higit pa sa isang arka.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mayroong isang pormula na umaalingawngaw sa Genesis gaya ng martilyong tumatama sa pako: nabuhay, nagkaanak, at namatay. Si Noe ang pinakatanyag na tao sa kanyang henerasyon, ang napiling sisidlan ng bagong simula, at gayunman ay nilamon siya ng parehong pangungusap. Kaya kapag binalikan ng Lucas ang talaangkanan ni Jesus pabalik kay Noe at kay Adan, hindi iyon palamuti sa salaysay. Ipinapakita niyang pumasok ang Anak ng Diyos mismo sa listahang ito ng mga namamatay, sa hanay ng mga lalaking may petsa ng pagwawakas. Ngunit doon natigil ang martilyo. Isang beses lang sa buong Kasulatan hindi nagwakas ang talaan sa "at siya ay namatay." Ang arka ay nagligtas ng walong tao mula sa tubig; ang krus at ang bakanteng libingan ang humaharap sa tubig na hindi napigil ng arka.

Ang Salamin

Isipin mo kung ano ang mababasa sa iyong punerarya. Dalawang petsa, isang gitling, at kung mapalad ka, isang pangungusap na tungkol sa pagiging mabuting ama o guro. Lahat ng pinaghirapan mo, ang mga taon sa trabaho, ang mga alalahanin tungkol sa pera, ang mga gabing hindi ka makatulog dahil sa anak mo, ay pipigain sa isang linya. Nakakatakot iyon, at tama lang na matakot. Si Noe ay siyam na raang taon na puno ng kabayanihan at kahihiyan, at ang Genesis ay nagbigay sa kanya ng isang pangungusap. Hindi ito panawagan para magmadali at mag-iwan ng pamana na hihigit sa gitling. Ito ay panawagan na tumigil sa pagtatangkang gawin iyon, dahil may Isang nagtatala ng iyong buhay nang may habag. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang pangungusap na gusto mong bumuod sa iyong buhay, pagkatapos ay isulat sa ilalim nito: "at siya ay namatay." Tingnan mo ang dalawa, at manalangin ka.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang ikalimang kabanata ng Genesis ang pinakamalapit na kapatid ng talatang ito. Walong beses doon umuulit ang parehong pagtatapos, at isang beses lang ito naputol: si Enoc, na lumakad na kasama ang Diyos at hindi natagpuan, sapagkat kinuha siya ng Diyos. Sinabi rin sa atin na si Noe ay lumakad na kasama ang Diyos, ngunit hindi siya kinuha; inilibing siya. Ang butas na iniwan ni Enoc ay isang pangako na hindi pa natutupad. Pagkaraan ng ilang libong taon, isusulat ni Pablo sa mga taga-Corinto na ang huling kaaway na pupuksain ay ang kamatayan, at tatawagin niyang huling Adan si Cristo. Doon nagtatagpo ang dalawa: ang pormulang hindi kayang baliin ni Noe, at ang Isang bumali nito para sa lahat ng nasa kanya.

Ang Konteksto

Sa ibang kuwento ng baha sa sinaunang Silangan, ang bayaning nakaligtas ay ginagawaran ng mga diyos ng walang hanggang buhay at dinadala sa malayong lupain upang doon mamuhay magpakailanman. Alam ito ng mga unang nakarinig ng Genesis; marami sa kanila ang lumaki sa gitna ng ganoong mga salaysay. Kaya ang linyang ito ay tahasang pagtanggi. Ang bayani natin ay hindi dinala sa isang isla ng mga imortal. Siya ay nagtanim, naglasing, nagsumpa, tumanda, at namatay sa isang tolda. Ang Diyos ng Israel ay hindi nagbibigay ng kawalang-kamatayan bilang gantimpala sa katapatan. Ang kaniyang ibinibigay ay kasunduan, bahaghari, at pangako, at pinananatili niyang bukas ang tanong ng kamatayan hanggang sa dumating ang kaniyang sariling sagot.

Ang Detalye

Pansinin ang bilang: siyam na raan at limampu. Ikatlo ito sa pinakamahabang buhay na naitala sa Kasulatan, ilang dekada lang ang kulang kay Matusalem. Pagkatapos ng talatang ito, hindi na muling mararating ng sinuman ang ganitong edad. Paunti-unting lumiliit ang mga numero sa susunod na mga kabanata hanggang maging isandaan, pitumpu, limampu. Parang unti-unting humuhupang alon ang haba ng buhay ng tao sa Genesis, at si Noe ang isa sa mga huling matataas na alon. Ang mahabang buhay ay hindi nagbigay sa kanya ng kalamangan laban sa huling kaaway; pinahaba lang nito ang paghihintay. Ang kasaganaan ng mga taon ay hindi kaligtasan. Ang tanging bagay na nakalusot sa pader na iyon ay isang libingang bukas sa Jerusalem.

Pagninilay

Ano ang pinakamatagal mong pinaghihirapan na, kung tapat ka, ay pagtatangkang pahabain lang ang iyong gitling sa halip na ipagkatiwala ang iyong buhay sa Diyos?

Kung tapos na ang kuwento ni Noe sa "at siya ay namatay," ano ang nagbabago sa paraan ng pagbabasa mo sa pangako ng muling pagkabuhay ni Cristo?