Habakuk 3

Ang Teksto

Isang panalangin ito, ngunit hindi tahimik: may tono, may Selah, may tagubilin para sa direktor ng musika at mga instrumentong may kuwerdas. Naalala ni Habakuk ang pagdating ng Diyos mula sa Teman at Bundok Paran, kung paano nayanig ang mga bundok, kung paano nagsigaw ang kailaliman ng dagat, kung paano niya sinugatan ang pinuno ng sambahayan ng masama para sa kaligtasan ng kaniyang piniling bayan. Pagkatapos ng lahat ng iyon, tumatakbo pa rin ang panginginig sa kaniyang mga buto. At doon, sa gitna ng takot, tumindig siya sa isang pahayag na hindi umaasa sa igos, ubas, olibo, kawan o baka: "Gayon man, magagalak ako kay Yahweh!"

Ang Kaibuturan

Hindi tinanggal ng Diyos ang takot ni Habakuk; binigyan niya ito ng ibang direksiyon. Nagsimula ang propeta sa "narinig ko ang iyong ulat, at ako ay natakot" at nagtapos sa "narinig ko, at ang aking kaloob-loobang bahagi ay nanginig." Walang paliwanag na dumating, walang pagbabago sa balita. Ang nabago ay ang tinig na naririnig niya kasama nito: ang tinig ng isang Diyos na lumakad na sa kasaysayan bilang mandirigma para sa kaligtasan ng kaniyang bayan. Ito ang kaibuturan ng kabanata: ang pananampalataya ay hindi pagtanggi sa panganib kundi pagpili kung kaninong kapangyarihan ang huling makapangyarihan. Ang kagalakan sa taludtod 18 ay hindi pagbabalewala sa gutom sa taludtod 17. Nakatayo ito sa ibabaw nito, nakayapak.

Ang Nag-uugnay na Sinulid

Ang mga larawan sa panalangin ay hindi bago: Teman, Paran, ang hinating dagat, ang huminto ang araw at buwan. Muling isinasalaysay ni Habakuk ang Exodo, hindi bilang kasaysayan kundi bilang panawagan. Kung gayon ang Diyos noon, gayon din siya sa harap ng Babilonia. At dito bumubukas ang daan patungo sa ebanghelyo: ang mandirigmang Diyos na "lumabas ka para sa kaligtasan ng iyong mga tao" ay siya ring lumabas sa ibang paraan, sa isang katawang nanginig din sa harap ng nalalapit na araw ng kaguluhan. Sa Getsemani may isang tinig na nagpahayag ng "gayon man" na higit pa kay Habakuk. Ang mga huling salita ng propeta, mga instrumentong may kuwerdas at matataas na lugar, ay nagpapahiwatig ng bayang kumakanta bago pa man dumating ang kaligtasan.

Ang Salamin

May listahan ang taludtod 17 na tila malayo sa atin hangga't hindi natin naisasalin: walang naipon, walang trabahong sigurado, walang gamot na sagot, walang anak na bumalik. Isulat mo ang iyong sariling bersyon, at makikita mo kung gaano kaganda ang tunog ng "magagalak ako kay Yahweh" hangga't nananatili ang mga puno ng igos. Hinuhubaran ng tekstong ito ang isang tahimik na kasunduan na madalas nating ginagawa sa Diyos: susunod ako, at hindi mababawasan ang kabuhayan. Hindi tinatawanan ni Habakuk ang pangamba mo. Nangatal ang kaniyang mga labi. Ngunit hindi siya humintong umawit. Ang tanong sa iyo ay hindi kung natatakot ka, kundi kung ano ang kinakanta mo habang natatakot.

Ang Katauhan ng Mga Nakinig

Ang mga unang nakinig ay mga taga-Juda sa huling mga dekada bago bumagsak ang Jerusalem. Bumagsak na ang Nineve; sumusulong na ang Babilonia sa hilagang daan, at alam ng lahat ang ginagawa ng hukbo sa lupain: pinuputol ang mga puno ng olibo, kinukuha ang mga baka, sinisira ang mga ubasan na kinailangan ng dalawampung taon para tumubo. Kaya hindi patula ang taludtod 17 kundi paglalarawan sa isang bansang naglilinis pagkatapos ng pagsalakay. Nang mabanggit ang mga tolda ng Cusan at Midian na nanginginig, naalala nila ang mga kuwentong ikinuwento ng mga lola: ang Diyos na dumating mula sa disyerto na may mga karwahe ng kaligtasan. Ang panalangin ay hindi personal na dagbuk. Ito ay awit ng templo, upang kantahin ito ng buong bayan nang malakas.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi maamo. Sumusunod ang salot sa harapan niya, sumusunod ang kamatayan sa kaniyang paa; kumikinang ang kaniyang pana nang walang takip. Nakababahala ito, at nararapat namang mabahala tayo. Ngunit tingnan mo ang direksiyon ng lakas na ito: "Lumabas ka para sa kaligtasan ng iyong mga tao, para sa kaligtasan ng iyong pinili." Ang kaniyang galit ay hindi arbitraryo; nakatutok ito sa mga dumating "gaya ng isang bagyo upang ikalat kami," sa mga natutuwa sa pagsakmal sa mahihirap. Isang Diyos na hindi kalmado sa harap ng dumadaigang malalakas. At tinatanong ni Habakuk kung ang mga ilog ba ang kalaban, na parang sinasabi: hindi, hindi ang paglikha ang laban niya kundi ang kasamaan sa loob nito.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Habakuk 2:4 sinabi na: "ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya," at ang kabanata 3 ang nagpapakita kung ano ang hitsura ng buhay na iyon kapag walang laman ang kamalig. Kaya kinuha ito ni Pablo bilang haligi ng ebanghelyo: ang pananampalataya ay hindi pagsang-ayon sa isang doktrina kundi pagtitiwala habang nanginginig. At ang huling linya, na ginagawa ang paa "tulad ng paa ng usang babae" at inaakay sa matataas na lugar, ay umaalingawngaw sa mga awit ni David tungkol sa Diyos na naglalagay sa kaniya sa mataas na bato. Ang usa ay tumatakbo sa gilid ng bangin nang hindi nadudulas. Hindi kaligtasan mula sa bangin. Kaligtasan doon.

Pagninilay

Ano ang mga puno ng igos sa buhay mo, ang mga bagay na tahimik na kondisyon ng iyong tiwala sa Diyos?

Sa harap ng balitang nagpapanginig sa iyo, kaninong mga gawa sa nakaraan ang kailangan mong alalahanin nang malakas, at sino ang makakasama mong gawin ito?