Mga Hebreo 5

Ang Eksena

Nakikita mo ba siya, ang punong pari sa Lumang Tipan, habang papasok sa banal na dako? Suot ang mabibigat na kasuotan, may hawak na dugo, at sa kaniyang balikat, ang mga pangalan ng mga lipi. Ngunit bago siya nag-alay para sa iba, nag-alay muna siya para sa sarili. Sapagkat kahit siya, sa loob ng kaniyang mararangyang damit, ay isa ring makasalanang tao, nanginginig, umaasa na tatanggapin ang kaniyang handog.

At ngayon, may isa pang eksena ang inilalarawan ng manunulat: si Jesus sa Getsemani, hindi nakadamit-pari kundi nakayuko sa lupa, "nakikiusap ng may pagluha sa Diyos." Ito ang punong pari ng may-akda, hindi nakatayong marangal, kundi lumuluhod, umiiyak.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang bagay ang pinagtatagpo ng kabanatang ito: pagkakilanlan at pagdurusa. Sinong makapangyayaring lumapit sa Diyos para sa atin? Hindi sinuman ang nagkukusa. "Walang sino man ang makakapagparangal sa kaniyang sarili." Ang pagkapari ay tawag, hindi karera. Kaya't kahit si Cristo, ayon sa may-akda, ay hindi kinuha ang tungkulin para sa sarili. Ibinigay ito sa kaniya ng Ama.

Ngunit narito ang nakagigimbal na katotohanan: "natutunan niya ang pagsunod mula sa mga bagay na kaniyang tiniis." Ang Anak ng Diyos ay natuto. Hindi dahil may kakulangan siya, kundi dahil ang pagsunod bilang tao ay dinaraanan, hindi lamang alam. Sa kaniyang katawan, sa kaniyang pagluha, ginawa siyang ganap, at doon lamang nagiging tunay na Tagapagligtas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Melquisedec. Isang misteryosong pigura mula sa Genesis, hari at pari, biglang lumitaw at biglang nawala, walang talaan ng magulang o kamatayan. Bakit siya binabalikan ng may-akda? Dahil ang pagkapari ni Aaron ay may hangganan; namamatay ang mga pari, at ang kanilang mga handog ay paulit-ulit. Ngunit may isa pang uri ng pagkapari, mas matanda kaysa sa Kautusan, na hindi nakatali sa lipi ni Levi.

Dito ipinapasok ang buong kasaysayan ng pagliligtas. Si Jesus ay hindi tumitindig sa hanay ni Aaron; siya ay nakatayo sa isang mas lumang linya, isang linyang tumatagos hanggang sa kawalang-hanggan. Ang lahat ng handog sa templo ay mga anino lamang. Ang tunay na alay ay siya, na "dahilan ng walang hanggang kaligtasan."

Ang Salamin

Mahirap basahin ang mga huling talata nang hindi napapaso. "Kayo ay mapurol sa pakikinig." Dapat kayong nagtuturo na, ngunit kailangan pang turuan. Gatas pa rin, hindi matigas na pagkain.

Alam mo ang pakiramdam na iyon? Ilang taon nang Kristiyano, ilang taon nang nagsisimba, ilang Bibliya nang natapos, ngunit sa katotohanan, ang pananampalataya mo ay nananatili sa parehong lalim. Ang parehong pagkabalisa tungkol sa pera. Ang parehong pagkayamot sa asawa. Ang parehong pagtakas kapag humihirap ang pagsunod.

Ang paglago ay hindi awtomatiko sa pagtanda. Ang matigas na pagkain ay para sa mga "sinanay" sa pagkilala ng tama sa mali, sinanay, hindi lamang binasbasan. May pag-eehersisyo na kinakailangan, pang-araw-araw na paggamit ng iyong espirituwal na pandama.

Ang Konteksto ng Unang Mambabasa

Ang mga Hebreong mambabasa ay mga Judiong Kristiyano, marahil natutukso na bumalik sa sinagoga, sa nakikitang templo, sa mga paring maririnig at makikita ang alay. Ang pananampalataya kay Cristo ay walang templo, walang nakikitang pari, walang matinding rituwal. At may pag-uusig pa.

Kaya sinasabi sa kanila ng may-akda: mayroon kayong Punong Pari, mas mataas kaysa sa nakikita ninyo sa Jerusalem. Siya ay dumaan sa pagdurusa; naiintindihan niya ang inyong kahinaan. At ang paalala tungkol sa gatas at matigas na pagkain, sa kanila ito nakakapaso, sila na nasa panganib na sumuko dahil hindi nila kayang ipagpatuloy ang paglalim ng pagkaunawa.

Ang Kaugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang Awit 2 ("Ikaw ay aking Anak") at ang Awit 110 ("Ikaw ay pari magpakailanman") ay pinagsasama rito, dalawang koronasyon: hari at pari sa iisang persona. Iyan ang ginawa ng Diyos sa Anak.

At ang Getsemani sa Mateo 26, kung saan si Jesus ay nanalangin nang "may pagluha," ay tila nasa likod ng talata 7. Doon ay tinanong niya kung maaaring lumampas ang kopa. Pinakinggan siya, hindi sa pamamagitan ng pag-iwas sa kamatayan, kundi sa pamamagitan ng pagdaraan doon at pagkabuhay. Ang pagpakinig ng Diyos ay hindi laging pagtanggal ng paghihirap.

Ang Mahirap na Tanong

Paano "natututo" ng pagsunod ang Anak ng Diyos? Hindi ba't perpekto na siya? Ang teksto ay hindi umaatras sa salita: emathen, natuto siya. Hindi ito nangangahulugang nagkasala siya bago sumunod. Ito ay nangangahulugang may isang uri ng pagkilala na maaari lamang dumating sa pamamagitan ng pagdaan.

Alam mo ang pagsunod na isang ideya; iba ang pagsunod habang nasusugatan. May kaalaman ang Diyos tungkol sa sakit ng tao na dating panlabas lamang, at sa katawan ng Anak, naging panloob. Hindi natin lubos maunawaan ito, at hindi tayo dapat magmadali sa paliwanag. May misteryo dito na hindi dapat pakinisin, ngunit dapat sambahin: ang Diyos na, kay Cristo, ay natuto kung ano ang maging tayo.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ka nagpapakain ng gatas gayong panahon nang kumain ng matigas na pagkain? Anong bahagi ng pagsunod ang iniiwasan mo dahil masakit itong pagdaanan?

*Kung ang iyong Punong Pari ay dumaan mismo sa pagluha at pagsigaw, ano ang iyong ipagtat