Isaias 15

Ang Teksto

Isang gabi lang. Iyon ang bigat ng unang taludtod: "sa loob ng isang gabi, nasalaula at nawasak ang Ar ng Moab." Dalawang pangunahing lungsod, wala na pagsapit ng umaga. Ang natitira ay tunog: iyak sa mga dambana ng Dibon, pananangis sa bubungan ng mga bahay, sigaw ng saklolo mula sa Hesbon na naririnig hanggang Jahaz, at ang mga takas na umaakyat sa daan ng Luhit na humahagulgol habang naglalakad. Natuyo ang tubig sa Nimrim, naubos ang pananim, at ang naipong kayamanan ay dinala palayo. Nagtatapos ang kabanata hindi sa ginhawa kundi sa isang leon na naghihintay sa mga nakatakas.

Ang Puso ng Teksto

May isang linya rito na pumuputol sa lahat: "Umiiyak ang aking puso para sa Moab." Ang Hebreong libbi, "ang aking puso," ay hindi pormal na pahayag ng hukom; ito ang panloob na tao, ang sentro ng damdamin. Sino ang nagsasalita? Si Isaias, oo, pero sa mga pahayag ng mga propeta ay madalas na nagsasanib ang tinig ng propeta at ang tinig ng Diyos. At sa huling taludtod, walang pagtatalo kung sino ang nagsasalita: "magdadala pa ako ng mas marami sa Dimon." Ang parehong tinig na umiiyak ay siya ring nagpapadala ng higit pang dugo. Hindi ito kontradiksyon na dapat ayusin. Ito ang Diyos na hindi nasisiyahan sa pagkamatay ng kaniyang kaaway kahit siya mismo ang humahatol. Hindi malamig ang kaniyang katarungan, at hindi mahina ang kaniyang awa.

Ang Pangunahing Hibla

Ang Moab ay kadugo ng Israel, galing sa pamangkin ni Abraham na si Lot. Kaya't ang pagluluksa rito ay hindi pagluluksa para sa estranghero kundi para sa kamag-anak na matagal nang naging kaaway. At diyan nagsisimula ang isang kakaibang hibla: mula sa bayang ito nanggaling si Rut, ang Moabitang sumunod kay Noemi at naging lola sa tuhod ni David, at pumasok sa talaangkanan ni Jesus sa Mateo 1. Ang lupaing pinagdadalamhatian dito ay siya ring pinagmulan ng isang babaeng hindi iniwan ng Diyos. Nangangahulugan ito na ang luha sa Isaias 15 ay hindi walang kapatutunguhan. Ang Diyos na umiiyak para sa Moab ay siya ring magbubukas ng pinto para sa Moab, hindi dahil mabuti ang Moab kundi dahil ganoon siya.

Ang Salamin

May mga bagay sa buhay mo na itinayo mo nang matagal at maaaring maglaho sa isang gabi: ang ipon na inabot ng sakit, ang trabahong inalis sa isang email, ang pamilyang biglang nagkawatak dahil sa isang pag-amin. "Ang kasaganahang pinalaki nila at inipon ay natangay palayo." Alam ng Moab ang pakiramdam ng seguridad, may mga lungsod na nakakuta, may matabang lupa, may hukbo. Wala sa mga iyon ang nakatagal ng isang gabi. Ang tanong na iniiwan ng teksto ay hindi "paano ko mapoprotektahan ang akin?" kundi "ano ang tinitingnan kong hindi matitinag, at totoo ba iyon?" At may ikalawang bagay: kaya mo bang umiyak para sa kaaway mo, gaya ng ginawa ng Diyos? Ngayong araw, isulat sa papel ang pangalan ng isang taong tinutukoy mo bilang kalaban, at ipanalangin siya nang malakas sa loob ng isang minuto, nang hindi humihingi na siya ay bumagsak.

Konteksto

Nasa ikawalong siglo bago si Cristo tayo, sa panahon ng paglawak ng Asiria. Ang Moab ay nasa silangan ng Dagat na Patay, sa mataas na talampas, isang maliit na kaharian na nabubuhay sa tupa, trigo at buwis sa kalakalan. Ang mga pangalang binanggit ay totoong lugar, at kung susundan mo sila sa mapa may direksiyon ang pagluluksa: mula hilaga papuntang timog, mula Nebo at Medeba hanggang Zoar at Horonaim, ang landas ng mga refugee na tumatakas palayo sa sumasalakay. Ang kinalbong ulo at pinutol na balbas ay panlabas na tanda ng dalamhati, ipinagbawal sa Israel pero karaniwan sa mga karatig-bansa. At tandaan: dinadala nila ang kanilang pagtangis sa "templo" at sa "matataas na lugar," sa diyos na si Chemos. Nananalangin sila, pero hindi sa Panginoon.

Ang Intertekstong Kaugnay

Halos salita-sa-salita ang pagkakaulit ng pahayag na ito sa Jeremias 48, mahigit isang siglo pagkalipas. Hindi ito tamad na pangongopya; ipinapakita nito na ang ganitong tinig ng pagdadalamhati ng Diyos para sa isang paganong bansa ay matibay na bahagi ng propetikong tradisyon, hindi isang beses na pagkakamali. At kung gusto mong makita kung saan ito nagtatapos, tingnan si Jesus sa Lucas 19, nakatingin sa Jerusalem mula sa Bundok ng mga Olibo, umiiyak dahil sa pagkawasak na paparating at hindi nila nakita. Ang parehong hugis: ang hatol ay darating, at ang isa na nagpapahayag nito ang pinakamalungkot tungkol dito. Ang nagluluksang Diyos ng Isaias 15 ay nagkatawang-tao at umiyak sa isang burol.

Ang Tagapakinig

Mga taga-Juda ang unang nakarinig nito, mga taong may matagal nang hinanakit sa Moab: naniningil sila ng buwis sa kalakalan, kinalaban sila sa digmaan, iba ang diyos. Inaasahan nilang magtatapos ang pahayag sa pagdiriwang, dahil ganoon gumagana ang mga tula laban sa kaaway. Sa halip, narinig nila ang Diyos na nanlalambot ang puso. At may isa pang mas matulis na pakinig: kung mahuhulog ang Moab sa isang gabi, gaano katatag ang Jerusalem? Ang mga propetang nagsasalita laban sa mga bansa ay palaging may pangalawang tagapakinig, ang bayan ng Diyos mismo. Narinig nila ang babala sa pamamagitan ng libing ng iba.

Pagninilay

Ano ang itinayo at inipon mo na hindi mo kayang isiping mawala sa isang gabi, at ano ang sinasabi niyan tungkol sa pinagkakatiwalaan mo?

Kaya mo bang tanggapin ang Diyos na humahatol at umiiyak nang sabay, o kailangan mong pumili ng isa sa dalawa para maging komportable?