Isaias 24

Ang Teksto

Ipinakikita ni Isaias ang isang mundong binabaligtad ng Panginoon: kakalatin ang mga naninirahan dito, at walang makakaligtas sa pamamagitan ng katayuan, sapagkat pare-pareho ang sasapitin ng pari at ng ordinaryong tao, ng amo at ng alipin, ng pinagkakautangan at ng nangungutang. Natuyo ang bagong alak, tumahimik ang mga tamburin, at ang lungsod ay naging basag na tarangkahan at walang laman na bahay. Pero sa gitna ng pagkawasak ay may tinig mula sa malayong dulo ng dagat na umaawit ng papuri, at sa dulo ng lahat ay may isang Hari na mauupo sa Bundok Sion.

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakamatalim dito ay ang talata 5: narumihan ang mundo dahil "winasak ang walang hanggang tipan." Hindi ito tungkol sa isang bansang sumuway sa Sinai; mas malawak ito. Ang buong sangkatauhan ang may tipang sinira, ang pangako sa panahon ni Noe na nagtatali sa Diyos, sa tao, at sa lupa mismo. Kaya hindi lang tao ang naghihirap kundi "manunuyo at malalanta ang mundo." Sinasabi ng tekstong ito na ang kasalanan ay hindi pribadong usapin sa pagitan ng kaluluwa at ng Diyos; ito ay bumabawas ng hangin sa mundo, nagpapatuyo ng ubasan, nagpapatahimik ng musika. Ang hatol ng Diyos ay hindi pagsabog ng galit kundi ang pagpapaalis sa kaniyang kamay na siyang nagbubuhat sa lahat.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang salitang Hebreo sa talata 10 na madaling makalampas: ang "lungsod ng kaguluhan" ay qiryat tohu, at tohu ang mismong salita sa simula ng Genesis para sa mundong walang anyo bago nagsalita ang Diyos. Ibig sabihin, ang hatol dito ay hindi basta pagkasira kundi isang pag-urong, isang paglikha na binabaligtad, hanggang sa magbalik ang lahat sa walang anyo. Pero hindi roon nagtatapos ang kabanata. Ang huling eksena ay isang hapag sa Bundok Sion, isang Hari na maghahari nang may kaluwalhatian na mahihiya pa ang araw at buwan. Ang sinulid na tumatakbo hanggang kay Cristo ay ito: ang bumaligtad sa tohu ay isa ring Tagapaglikhang muli, at ang kaniyang trono ay itinayo sa mismong lugar kung saan siya huling binitay.

Ang Salamin

Pansinin kung sino ang nabanggit sa talata 2: pari, amo, alipin, namimili, nagbebenta, nangungutang. Lahat ng paraan natin ng pag-aayos ng seguridad ay nakalista roon. Ang titulo mo sa trabaho, ang laki ng iyong ipon, kung sinong may utang sa iyo, kung gaano ka kaaktibo sa simbahan: ito ang mga pader na itinatayo natin sa paligid ng ating buhay, at sinasabi ni Isaias na hindi ito tumatayo. Hindi ito ginawa para takutin ka kundi para alisin ang isang kasinungalingan na mahal natin, na ang ilan sa atin ay mas ligtas kaysa sa iba. May kalayaan doon kung tatanggapin mo: kung walang nagliligtas sa iyo, ang grasya lamang ang natitira. Ngayon, isulat sa isang papel ang isang bagay na lihim mong inaasahang magliligtas sa iyo kung sakaling bumagsak ang lahat, pagkatapos ay sabihin mo nang malakas sa Diyos na hindi iyon ang iyong tagapagligtas.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang "walang hanggang tipan" sa talata 5 ay tumutukoy pabalik sa Genesis 9, nang ipangako ng Diyos kay Noe at sa bawat nilalang na hindi na niya muling lilipulin ang lupa sa tubig. Sinasabi ni Isaias na hindi tubig ngayon kundi sumpa ang lalamon sa mundo, at ang tao mismo ang bumasag ng kasunduan. Pero kapansin-pansin ang katapusan: sa Pahayag 21, ang Jerusalem ay bumababa bilang bagong lungsod, at doon ay "hindi na kailangan ng araw o buwan" dahil ang Diyos mismo ang ilaw. Parehong larawan, parehong hangganan ng kasaysayan. Ang tinahak ni Isaias sa kadiliman ay natatapos sa liwanag na hindi gawa ng langit.

Ang Mga Tagapakinig

Mga taga-Juda sila, nakatira sa anino ng Asiria, na nakakita ng mga lungsod na nawawasak at ng mga tao na dinadala sa pagkatapon. Alam nila ang tunog ng tamburin sa panahon ng pamimitas ng ubas, ang amoy ng sariwang katas, ang sigawan sa pisaan sa gabi. Kaya nang sabihin ni Isaias na tumahimik ang mga tamburin at "mapait ang alak sa mga umiinom nito," naramdaman nila iyon sa tiyan. At may mas malalim pa: akala nila ay ligtas sila dahil nasa kanila ang templo at ang mga pari. Narinig nila ang pari na nasa unang pwesto sa listahan ng mga mawawasak. Pero narinig din nila ang hindi natin kaagad naririnig: ang awit mula sa dagat at sa mga pulo, mga dayuhan na pumupuri kay Yahweh.

Konteksto

Ang Isaias 24 hanggang 27 ay iba ang timbre kaysa sa nauna. Sa mga naunang kabanata ay may pangalan ang mga bansa: Babilonia, Moab, Tiro. Dito ay walang pangalan. Ang lungsod ay basta "lungsod ng kaguluhan," at ang nasasakupan ay ang buong lupa. Mula sa mga tiyak na krisis sa politika noong ikawalong siglo, iniangat ni Isaias ang tingin ng mga nakikinig sa isang mas malawak na pagtutuos. Ang talata 21, na paparusahan ang "hukbo na dakila sa kataas-taasan" at ang mga hari sa lupa, ay nagsasabing hindi lamang mga emperador ang kalaban kundi ang mga kapangyarihang nasa likod nila. At ang pinakahuling salita ay hindi bilangguan kundi trono: si Yahweh na naghahari sa Sion, sa harap ng kaniyang mga nakatatanda.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ka umaasa sa isang katayuan o kasunduan na, ayon sa talata 2, hindi makakaligtas sa araw ng Panginoon?

Ang awit mula sa dulo ng dagat ay tumunog habang gumuguho pa ang lungsod. Ano ang hitsura ng gayong papuri sa iyong bibig sa linggong ito?