Isaias 29

Ang Teksto

Tinatawag ng propeta ang Jerusalem sa isang pangalan na parang panunuya: "Ariel, ang lungsod na pinagkampohan ni David." Magpatuloy kayo sa inyong mga pista, sabi niya, ngunit ang kakampi ninyong Diyos ang siya mismong magkakampo laban sa inyo, hanggang ang tinig ninyo ay maging bulong na lamang mula sa alabok. Pagkatapos, sa isang saglit, maglalaho ang mga sumasalakay na parang ipa, at ang buong pangyayari ay magiging tila panaginip ng gutom na taong nagising na walang laman pa rin ang tiyan. Sa gitna nito, isang mas malalim na sakit: hindi nila mabasa ang pahayag ng Diyos, selyado ito, at ang kanilang pagsamba ay nasa labi lamang. Ngunit hindi doon nagtatapos. Maririnig ng bingi, makikita ng bulag, at hindi na mapapahiya si Jacob.

Ang Puso

Ang pinakamabigat na linya sa kabanata ay hindi ang pagkubkob kundi ito: "malayo ang kanilang puso sa akin." May relihiyon na tumatakbo nang maayos, may kalendaryo ng mga pista, may mga propeta at pantas, at wala namang buhay sa loob. At ang tugon ng Diyos ay hindi pagsigaw kundi isang mas nakakatakot na bagay, ang pagbibigay sa kanila ng gusto nila: "ibinuhos sa inyo ni Yahweh ang espiritu ng mahimbing na tulog." Kapag matagal na tayong nagkukunwaring nakikinig, dumarating ang panahon na hindi na natin marinig kahit gustuhin natin. Gayunman, tinatapos ng Diyos ang kabanata hindi sa hatol kundi sa pagpapanumbalik. Siya ang magpapalayok na tumutubos, hindi lamang bumabasag. Doon nakasalalay ang lahat.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang beses sinipi ni Jesus ang linyang ito nang harapin niya ang mga Pariseo: pinararangalan siya ng bibig, malayo ang puso. Hindi iyon aksidenteng paggamit ng isang matalas na sipi. Nakita ni Jesus sa kanyang panahon ang eksaktong sakit na nakita ni Isaias, at ang kanyang pagdating mismo ang katuparan ng ipinangako sa mga talatang 18 hanggang 19: maririnig ng bingi, makikita ng bulag, magagalak ang mga api. Ang mga himala niya ay hindi palabas kundi pagbubukas ng selyadong aklat. At ang paraan ng pagtupad ay kakaiba, gaya ng sabi sa talata 14, "kababalaghan kasunod ng isa pang kababalaghan": ang karunungan ng matatalino ay nawala sa harap ng isang ipinako sa krus. Ang tumubos kay Abraham ang siya ring tumubos kay Jacob, at siya rin ang tumutubos sa atin.

Ang Salamin

May bahagi ng ating buhay-pananampalataya na tumatakbo sa awtomatiko. Alam mo kung anong oras magsisimula ang serbisyo, alam mo ang tamang sagot sa small group, alam mo kung paano magdasal nang maayos sa hapag kapag may bisita. At posibleng buong taon mong ginawa iyon habang hindi mo naman kinakausap ang Diyos tungkol sa bagay na talagang bumabagabag sa iyo: ang utang, ang anak na hindi mo maabot, ang galit sa kapatid mo, ang katawan mong hindi na gumagana gaya ng dati. Ang talata 15 ay tungkol sa mga taong nagtatago ng kanilang plano sa dilim habang nakangiti sa liwanag. Hindi iyon kalayaan; pagod iyon. Ngayon, bago matapos ang araw, sabihin mo nang malakas sa Diyos ang isang bagay na hindi mo pa nasasabi sa kanya nang tapat, sa payak na salita, walang panimulang panalangin, walang pagpapaganda.

Ang Detalye

Pansinin ang tinig sa talata 4: "Ang tinig ninyo ay magiging tulad ng isang multo mula sa lupa." Ang Jerusalem na sanay sumigaw sa mga pista, na may tiwala sa sarili nitong mga pader, ay mababawasan hanggang sa maging bulong mula sa alabok, parang patay na nagsasalita mula sa libingan. Nakakapangilabot iyon. Ngunit tingnan kung ano ang nangyayari sa mga bulong na iyon. Hindi sila binabalewala. Sa dulo ng kabanata, ang mga api at mahihirap ang siyang muling nagagalak, ang mga tinig na pinakamahina ang siyang naririnig. Tila may ganitong kakaibang lohika sa Diyos: ang tinig na nabawasan hanggang sa alabok ay mas malapit sa katotohanan kaysa sa maingay na pagdiriwang na walang puso.

Ang Tanong

Paano natin tatanggapin na ang Diyos mismo ang nagbuhos ng "espiritu ng mahimbing na tulog"? Hindi sinasabi ng teksto na natulog sila mag-isa. Isinara niya ang kanilang mga mata. May bahagi tayo na gustong pagaanin ito, na sabihing pahintulot lamang iyon at hindi gawa. Hindi ganoon ang sinasabi ni Isaias. Ang hatol ng Diyos sa pagkabingi ay mas maraming pagkabingi. At hindi ako makapagbigay ng malinis na sagot kung saan nagtatapos ang responsibilidad ng tao at nagsisimula ang paghatol ng Diyos. Ang tanging mahihimay ko ay ito: ang parehong Diyos na nagsara ng mga mata ang nangako ring bubuksan ang mga ito. Kung siya ang nagsara, siya rin lamang ang makapagbubukas. Doon nagtatapos ang aking pang-unawa, at doon nagsisimula ang panalangin.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi madaling ilarawan, at siguro iyon mismo ang punto. Siya ang nagkakampo laban sa sarili niyang lungsod at siya rin ang biglang nagpapaalis sa mga bansang sumasalakay dito. Siya ang nagsasara ng mga mata at siya rin ang nagpapakita sa bulag. Sa talata 16, ipinapaalala niya na siya ang magpapalayok at tayo ang luwad, hindi baligtad. Ngunit hindi malamig na kamay ang kamay ng magpapalayok na ito. Sa dulo, tinawag niya ang mga tao na "gawa ng aking mga kamay", at ang pangalan niya ay hindi na sinusukat sa mga pista kundi ginagawang banal ng mga anak. Isang Diyos na nasasaktan sa malayong puso at hindi tumitigil hanggang sa maibalik ito.

Pagninilay

Saang bahagi ng aking pananampalataya ako umaasa sa gawi at kalendaryo sa halip na sa tunay na pakikipag-usap sa Diyos?

Kung selyado sa akin ngayon ang ilang bahagi ng Kasulatan o ng aking buhay, handa ba akong hilinging siya mismo ang magbukas nito, at maghintay?