Isaias 35

Ang Teksto

Ang disyerto ay biglang namumulaklak, at ang tigang na Araba ay nagsasaya na parang hardin na binigyan ng kaluwalhatian ng Lebanon at ng karangyaan ng Carmelo. Sa gitna ng pamumukadkad na iyon ay may isang anunsyo para sa mga nanginginig ang tuhod: darating ang Diyos, may paghihiganti at may kaligtasan, at sa pagdating niya ay mabubuksan ang mga mata ng bulag, lulundag ang pilay, aawit ang pipi. At sa ginawang bukal na ilang ay may inilatag na lansangan, ang Banal na Daan, kung saan walang leon at walang marumi, at doon dadaan pauwi ang mga tinubos ni Yahweh, patungong Sion, na may awit sa bibig at walang hanggang kagalakan sa ulo.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang pagkakasunod: "ang inyong Diyos ay darating na may paghihiganti… Darating siya at ililigtas kayo." Iisang pagdating, dalawang mukha. Hindi magkahiwalay na Diyos ang humahatol at ang nagliligtas; ang paghatol ay mismong paraan kung paano niya binabawi ang kaniyang bayan mula sa mga umaapi sa kanila. At ang resulta ay hindi lamang pagbabago ng tadhana kundi pagbabago ng mundo: namumulaklak ang disyerto, nagiging lawa ang nasusunog na buhangin. Ito ang paraan ng Diyos ng tipan: ang kaligtasan ay hindi pagkuha sa atin palabas ng sirang mundo, kundi pag-aayos ng mundo mismo hanggang sa ang lupa ay makisabay sa awit. Ang biyaya rito ay hindi mahinang pakikiramay kundi malikhaing kapangyarihan, ang kapangyarihang nagsabing magkaroon ng liwanag.

Ang Hibla

Ang salitang "tinubos" sa talatang 9 at 10 ay galing sa gaal, ang gawain ng pinakamalapit na kamag-anak na binabayaran ang utang mo, binabawi ang naipagbiling lupain, iniaangat ka mula sa pagkaalipin. Hindi iyon pamimigay ng estranghero kundi tungkulin ng dugo. Kaya nang sumagot si Jesus sa mga tinanong ng nakakulong na Juan Bautista, hindi siya nagbigay ng pahayag tungkol sa sarili; inilista niya ang mga bulag, pilay, bingi at pipi na gumagaling, mismong listahan ng Isaias 35. Ang sinasabi niya: dumating na ang Kamag-anak na Manunubos, at nagsimula nang mamulaklak ang disyerto. Ang gusgusing pagpapagaling sa mga nayon ng Galilea ay ang unang bulaklak ng bagong paglikha, ang paunang bayad sa daang patungong Sion.

Ang Salamin

May mga araw na ikaw ang mahinang kamay at nanginginig na tuhod sa talatang 3. Ang resulta ng biopsy, ang mortgage na hindi na kaya, ang anak na matagal nang hindi tumatawag, ang asawang natutulog nang nakatalikod. At ang nakakagulat sa teksto: hindi ito nagsabi sa takot na pusong magpakatatag mula sa loob. May ibang inutusang magsalita sa kaniya. Ang pananampalataya rito ay dumarating sa pamamagitan ng bibig ng kapatid mo. Iyan ang tungkulin ng simbahan, hindi ang mag-alok ng payo kundi ang ibalita kung sino ang darating. Kaya ngayon: isipin mo kung sino sa paligid mo ang pinakamalapit sa pagsuko, tawagan mo siya o padalhan ng mensahe, at sabihin mo nang buo ang talatang 4, hindi ang sarili mong pampalubag-loob kundi ang mismong pangako na darating ang Diyos at ililigtas.

Ang Tanong

Namumulaklak ba talaga ang disyerto? Dalawang libo't pitong daang taon matapos ito isulat, may mga bulag pa ring namamatay na bulag at mga ina pa ring naglilibing ng anak. Hindi tayo tinuturuan ng teksto na magmaliit ng oras; sinasabi nitong may Banal na Daan, at ang daan ay isang bagay na nilalakad, hindi iniinstant. Ngunit huwag nating gawing metapora ang hindi metapora. Ang ipinangako rito ay tunay na mata, tunay na tuhod, tunay na tubig. Kung ang tanging katuparan nito ay panloob na kapayapaan, hindi ito pangako kundi pang-aliw. Ang matapat na sagot ay hindi paliwanag kundi posisyon: nasa daan tayo, may nakita nang mga bulaklak, at hindi pa dumarating. Mabigat ang pagitan, at hindi ito kinukuha sa atin ng teksto.

Konteksto

Ang kabanata 34 ay isang eksena ng pagkawasak: ang Edom na nagiging tigang na lupain ng mga mabangis na hayop, natutuyo, pinamamahayan ng mga ibong mailap. Pagkatapos ay kabanata 35, ang kabaligtarang larawan, disyertong nagiging hardin. Sadya ang pagkakatabi. Ang mga unang nakarinig nito ay mga taga-Juda sa ilalim ng anino ng Asiria, maliit na bansang nasa pagitan ng mga imperyo, na alam kung paano gumuho ang mga kapitbahay nito. Ang paglalakbay sa disyerto ay hindi sa kanila tula; nakakamatay iyon, puno ng leon at bandido. Kaya ang kaligtasan ay inilalarawan bilang isang ligtas na kalsada pauwi, protektado, malinis, kung saan hindi ka na kailangang matakot sa gabi. Ang Sion ay hindi abstraktong langit kundi ang lungsod kung saan nananahan ang Diyos kasama ang kaniyang bayan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang pangalan ng kalsada ang susi: "Ang Banal na Daan. Hindi makapaglalakbay dito ang marumi." Nabubuo rito ang buong sistema ng kabanalan ng Levitico, ang mga hangganan kung sino ang makalalapit sa Diyos, ngayon ay naging kalsada. At pansinin ang kakaiba: ang daan ay para sa mga tinubos, kaya ang kalinisang hinihingi ay ibinibigay mismo ng Manunubos, hindi dala ng manlalakbay. Sa Juan 14 ay sinabi ni Jesus na siya ang daan, at doon nagtatagpo ang dalawa: ang Banal na Daan ay hindi aspalto kundi Persona. Ang paglalakad sa kaniya ang nagpapalinis sa dumi na pumipigil sa atin, at kaya walang hangal ang mapapagod sa paghahanap kung saan papasok.

Pagninilay

Sino ang inilagay ng Diyos sa buhay mo ngayon upang ikaw ang maging boses na nagsasabing "huwag matakot," at ano ang pumipigil sa iyong magsalita?

Saan mo pinagtitiyagaan ang iyong sariling disyerto bilang permanente, gayong ipinangako ng Diyos na gagawin niya itong bukal?