Isaias 52:7

Ang Teksto

Sa gitna ng isang lungsod na nakaupo pa rin sa alikabok at may kadena sa leeg, may isang tao na tumatakbo sa tuktok ng mga bundok. Hindi siya heneral, hindi siya hari; isa lamang siyang mensahero na may dalang balita mula sa larangan ng digmaan. At ang balita niya ay isang pangungusap lamang: "Ang Diyos ninyo ay naghahari!" Sa isang bayan na inapi ng Ehipto at ng Asiria, at ngayon ay bihag sa Babilonia, ang tinig na iyon ang unang senyales na tapos na ang pagkakabihag bago pa man mabuksan ang mga pintuan. Kaya sinasabi ni Isaias na maganda ang paa ng lalaking iyon, ang paang maalikabok at puno ng putik, dahil ang mga paang iyon ang unang bahagi ng kaligtasang dumarating.

Ang Kaibuturan

Ang buong bigat ng talata ay nasa huling apat na salita, hindi sa mensahero. Hindi sinabi ng sugo na darating ang Diyos, o dapat sanang maghari ang Diyos, kundi naghahari na siya, ngayon, habang nakagapos pa ang Sion. Ang kapayapaan at kaligtasang ipinapahayag niya ay hindi bunga ng pagbangon ng bayan; sa halip, ang pagbangon ng bayan ay bunga ng balita. Ganito ang pagkakasunod-sunod ng biyaya: una ang pagsasalita ng Diyos, saka ang pagkilos ng tao. At may kalakip itong etikang mahirap tanggapin. Kung ang Diyos ang naghahari, hindi ako ang naghahari, at hindi rin ang mga naghaharing tila hawak ang aking kinabukasan: ang amo, ang utang, ang takot. Ang pagsunod ay hindi paglikha ng bagong katotohanan kundi pamumuhay ayon sa katotohanang naipahayag na.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang mensaherong ito ay hindi nanatili sa kabundukan ng Juda. Nang ipahayag ni Jesus na malapit na ang kaharian ng Diyos, ginagamit niya ang mismong balangkas ng talatang ito: ang paghahari ng Diyos bilang balitang inihahatid, hindi bilang programang ipinapatupad. At binanggit ni Pablo sa Roma 10 ang talatang ito upang ipaliwanag kung bakit kailangan ng mga isinusugo: walang naririnig kung walang naglalakad. Pansinin din ang agarang kasunod. Anim na talata pa lamang ang layo, lumilitaw ang lingkod na "ang kanyang anyo ay pinapangit." Kaya nga ang paraan ng paghahari ng Diyos ay hindi trono kundi krus. Ang maganda sa talata 7 at ang pangit sa talata 14 ay iisang balita: ganito naghahari ang Diyos, sa pamamagitan ng isang sugatan.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas gusto ang bersyon kung saan tayo ang bayani. Mas komportable tayong maging tagapagligtas ng aming pamilya, ng aming koponan sa trabaho, kaysa maging tagapaghatid lamang ng isang balitang hindi natin gawa. Doon tayo nasusukat: sa halagang idinaragdag natin, sa oras na binibigay natin, sa problemang naaayos natin. At kapag hindi natin kaya, tayo ay nauupo sa alikabok gaya ng Sion, na parang ang paghahari ng Diyos ay nakasalalay sa aking pagganap. Sinisira ng talatang ito ang lohikang iyon. Kung naghahari na ang Diyos habang bihag ka pa, hindi mo kailangang panatilihin ang mundo. Malaya kang magsabi ng totoo sa amo, tumanggi sa dagdag na trabaho tuwing Linggo, humingi ng tawad sa asawa, dahil hindi na kailangang protektahan ang isang kaharian na hindi naman sa iyo. Ngayong araw, magpadala ka ng maikling mensahe sa isang taong alam mong nasa dilim ngayon, at isulat mo ang isang pangungusap na hindi tungkol sa iyong payo kundi tungkol sa Diyos na naghahari pa rin.

Ang Detalye

"Ang mga paa." Kakaiba ang pinuri ni Isaias. Hindi ang mukha ng sugo, hindi ang tinig niya, kundi ang bahagi ng katawan na pinakamalapit sa lupa, maputik, kalyado, hindi kagandahan sa anumang panukat. Sa mga kabundukan sa palibot ng Jerusalem, ang unang makikita mula sa pader ay hindi ang mukha kundi ang galaw ng mga binti, ang tumatakbong hugis sa tuktok. Doon nagsisimula ang pag-asa. At may etika dito na madaling malampasan: ang katawan mo ang nagdadala ng balita. Hindi mo maihahatid ang ebanghelyo sa pamamagitan ng mabuting hangarin lamang. Ang kalendaryo mo, ang gasolina, ang pagod sa hapon, ang paglalakad papunta sa kapitbahay na ayaw mong puntahan: iyon ang mga paa. Doon ipinapakita ang kagandahan.

Ang Pangunahing Tauhan

Walang pangalan ang mensahero. Wala tayong alam sa kanyang lahi, edad, o katayuan. Ganap siyang natatakpan ng balitang dala niya, at ito ang kanyang kaluwalhatian, hindi ang kanyang kawalan. Ang kanyang buong halaga ay hiram; kaya siya maganda ay dahil sa sinasabi niya, hindi sa kung sino siya. Nakakapagpalaya ito, at nakakayanig. Nangangahulugan itong walang sinuman sa atin ang masyadong maliit para tumakbo, at walang sinuman ang sapat na malaki para maging balita mismo. Sa likod niya, ang tunay na pangunahing tauhan ay ang Diyos na sa talata 6 ay nagsabi, "Oo, ako nga ito!" Isang Diyos na hindi tahimik na nagliligtas kundi nagpapadala ng tinig, dahil ayaw niyang tubusin ang bayan na hindi nila alam kung sino ang tumubos.

Ang Profile

Naririnig ito ng mga taong ipinanganak sa Babilonia. Hindi nila nakita ang templo; alam lang nila ang mga kuwento ng mga matatanda. Sa palibot nila, ang mga prusisyon ng mga diyos ng Babilonia, ang mga dambana, ang katibayan sa bawat kalye na natalo ang Diyos ng Israel. Ang tanong nila ay hindi teolohikal kundi praktikal: sulit pa bang maging Israelita? At alam nila ang sistema ng mga sugo; ganito ipinapahayag ang tagumpay ng hari sa mga probinsiya, mula bundok hanggang bundok, bago pa dumating ang hukbo. Kaya nang marinig nila ang "Ang Diyos ninyo ay naghahari," narinig nila ang isang pahayag ng digmaan na natapos na, isang pampublikong pagpapawalang-bisa sa mga diyos na nakapaligid sa kanila. Hindi ito aliw; ito ay tagumpay na ipinapahayag habang nasa lupain pa sila ng kaaway.

Repleksyon

Saan sa iyong buhay ka kumikilos na parang ikaw ang dapat gumawa ng kaligtasan, sa halip na maghatid ng balitang naipahayag na?

Kung ang kagandahan sa talatang ito ay nasa mga paa, saan ka hindi pa nakakapaglakad ngayong taon dahil sa takot o kahihiyan?