Isaias 58:6

Ang Teksto

Apat na pandiwa ang binitawan ng Diyos sa isang hininga, at lahat ay may kinalaman sa pagkalag ng tali: "na palayain ang mga masamang pagkakagapos, na kalagin ang mga lubid ng pamatok, na palayain ang mga dinurog, at baliin ang bawat pamatok." Matapos itanggi ng Panginoon na kinalulugdan niya ang nakayukong ulo na parang tambo at ang abo sa ilalim ng isang taong nag-aayuno, dito niya sinasabi kung ano talaga ang ayuno na kaniyang pinili. Hindi ito tungkol sa pagkain na iniiwan sa mesa kundi sa mga taong iniiwang nakagapos. Ang tanong ng Diyos ay hindi "Gaano ka kagutom?" kundi "Sino ang nakawala dahil sa iyo?"

Ang Ubod

Hindi sinasabi ng Diyos na walang halaga ang ayuno; sinasabi niyang may ibang laman ito kaysa sa inaakala ng bayan. Ang relihiyosong gawain na hindi dumadaloy patungo sa kapwa ay nagiging isang paraan ng pangingikil: "Bakit tayo nag-ayuno, pero hindi ninyo nakikita ito?" Iyan ang tinig ng taong nakikipagkalakalan sa Diyos, hindi ng taong sumasamba. Ang pamatok ay imahen ng pagsasamantala, ang kahoy na ipinapatong sa leeg ng hayop upang pagtrabahuhin ito. Nang paalisin ng Diyos ang Israel sa Ehipto, ang pangunahing bagay na kaniyang binali ay ganito ring pamatok; at nang ibigay niya ang taon ng Jubileo sa Levitico, ang utang at pagkaalipin ang pinawawalang-bisa tuwing ikalimampung taon. Ang katuwiran sa Kasulatan ay laging may hugis ng kamay na nagluluwag ng tali, hindi lamang ng pusong nagdarasal.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tatlong kabanata ang layo mula rito, muling babanggitin ni Isaias ang parehong bokabularyo: ang pinahiran ng Espiritu na ipinadala upang magpahayag ng kalayaan sa mga bihag at magbukas ng bilangguan. At nang tumayo si Jesus sa sinagoga ng Nazaret at binuksan ang balumbon sa Isaias 61, iyon ang binasa niya, at sinabing natupad na ito sa kanilang pandinig. Hindi aksidente iyon. Ang ministeryo ni Jesus ay inilunsad sa wika ng pagkalag ng gapos, hindi sa wika ng relihiyosong pagsisikap. Pansinin din ang tensyon: si Jesus mismo ay nag-ayuno ng apatnapung araw, at tinuruan niya ang kaniyang mga alagad kung paano mag-ayuno nang hindi nagpapapansin. Hindi niya binuwag ang ayuno; binuwag niya ang ayuno na walang biktimang napapalaya.

Ang Salamin

May mga pamatok na hindi natin tinatawag na pamatok. Ang kasambahay na matagal nang hindi tinataasan ang sahod dahil "pamilya na siya." Ang kamag-anak na may utang sa iyo, at sa tuwing magkikita kayo ay ipinaparamdam mo sa kaniya, kahit sa titig lang, na hawak mo siya. Ang mga empleyadong nagtatrabaho ng Linggo dahil hindi mo kayang bitawan ang kita. Sinasabi ng talata 3 na may mga nag-aayuno habang "pinapahirapan ang lahat ng inyong mga manggagawa," at tumatawa ang talatang iyon nang mapait sa atin, dahil madaling maging seryoso sa Diyos sa umaga at maging maliit na Paraon pagsapit ng hapon. Tanungin mo ang sarili mo kung sino ang gumagaan kapag ikaw ay mas malapit sa Diyos. Ngayong araw: isulat mo sa papel ang pangalan ng isang taong may pagkakautang sa iyo, pera man o pabor, at magpadala ng isang mensahe na nagsasabing hindi mo na ito sisingilin.

Ang mga Unang Nakarinig

Nagsasalita si Isaias sa isang bayang kababalik lang mula sa Babilonia, naninirahan sa gitna ng mga guho, kaya nga binanggit sa talata 12 ang muling pagtatayo ng pader at mga lansangan. Mahirap sila. At doon nakakakilabot ang teksto: ang mga inaapi rito ay inaapi ng kapwa dukha. Alam natin mula sa panahon ni Nehemias na nagpapautang ang mga mayayaman sa mga mahihirap at isinasangla ng mga magulang ang kanilang anak bilang alipin. Ang kanilang mga ayuno ay mga araw ng pag-alaala sa pagbagsak ng Jerusalem, taimtim, luhaan, tunay. At tinanong sila ng Diyos kung bakit siya ay dapat makinig sa mga panaghoy ng mga taong sila mismo ang dahilan ng iyak ng iba.

Ang Detalye

"Baliin ang bawat pamatok." Hindi "luwagan," hindi "gawing mas magaan." Sa unang kalahati ng talata, ang mga larawan ay pagkalag at pagkalas, mga bagay na puwedeng italing muli bukas. Pero sa huling sugnay ay sinira na ang kahoy. Isang pamatok na nabali ay hindi na magagamit kailanman. At ang salitang "bawat" ay hindi nagpapaubaya ng kahit isa, kasama na ang pamatok na pinakikinabangan mo, ang isang kaayusan na hindi mo pinasimulan pero kumikita ka. Hindi hinihingi ng Diyos ang pakikiramay; hinihingi niya ang kasangkapan ng pang-aalipin na dalhin sa harap niya at basagin.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay sumisigaw na parang trumpeta sa talata 1, galit na galit, at pagsapit ng talata 9 ay sinasabi niyang, "Naririto ako." Pareho silang tinig ng iisang Diyos. Ang kaniyang galit ay hindi tungkol sa nasaktang karangalan; ito ay para sa iba, para sa manggagawang hindi pinakain, para sa dinurog. Ganito siya: mas interesado sa tiyan ng kapitbahay mo kaysa sa laman ng iyo. At hindi siya nananatiling galit. Pagkatapos ng pagbasag ng pamatok ay sumunod ang liwanag, ang kagalingan, ang nadiligang hardin. Isang Diyos na hindi bumibitiw sa bayang mapagkunwari kundi inilalagay sa kamay nila ang tanikala at sinasabing, basagin ninyo ito, at makikilala ninyo ako.

Pagninilay

Sino ang mas magaan ang buhay dahil sa paraan ng iyong pananampalataya ngayong taon, at kaya mo bang pangalanan siya?

Mayroon bang pamatok na pinakikinabangan mo, isang kaayusan na hindi mo pinasimulan pero ayaw mong basagin dahil may mawawala sa iyo?