Isaias 61

Ang Teksto

May isang tinig na bumabangon sa gitna ng mga guho: "Ang Espiritu ng Panginoong Yahweh ay sumasaakin, dahil hinirang ako ni Yahweh para ipahayag ang mabuting balita sa mapagpakumbaba." Isinugo siya para pagalingin ang sugatang-puso, palayain ang mga nakabilanggo, at ipahayag ang taon ng pabor ng Panginoon. At ang mga umupo sa abo ay bibihisan ng turban, ng langis, ng balabal ng papuri; tatayo silang muli sa mga lungsod na winasak ng maraming salinlahi, at ang huling tinig sa kabanata ay hindi na tinig ng propeta kundi ng bayang umaawit: "Ako ay lubos na magagalak kay Yahweh."

Ang Konteksto

Isipin ang isang maliit na bayan sa lugar na dating tinawag na Jerusalem. Nakabalik na sila mula sa Babilonia, oo, ngunit ang pagbabalik ay hindi kasinggandang inaasahan. Ang templo ay walang bubong o wala pang templo; ang mga pader ay bunton ng bato; ang mga kapitbahayang bansa ay nakatingin nang may pang-uyam. Ang salitang "kahihiyan" sa talata 7 ay hindi damdaming pansarili, kundi katayuang panlipunan: isang bayang natalo, tinanggalan ng hari, tinanggalan ng lupa, na ngayon ay nakikiusap sa mga imperyo para sa permiso. Sa gitna nito, tumayo ang isang sinugo at nagsalita sa pangalan ng Espiritu. Hindi siya nangako ng maayos na pulitika. Nangako siya ng taon ng pabor, ang tunog ng trumpeta ng Jubileo mula sa Levitico 25, kung kailan ibinabalik ang lupa at pinapalaya ang alipin. Isang taong hindi pa nila naranasan kahit minsan.

Ang Puso ng Teksto

Ang Diyos dito ay hindi tagapagbigay ng payo sa mga taong nasaktan; siya ang naninindigan sa isang kaso. Pansinin ang talata 8: "Dahil Ako, si Yahweh, ay maibigin sa katarungan, at kinasusuklaman ko ang pagnanakaw at marahas na kawalan ng katarungan." Ang aliw na ipinangangako ay hindi pampakalma ng damdamin kundi pagwawasto ng isang mali. Kaya nakatabi ang "taon ng pabor" at "ang araw ng paghihiganti" sa isang hininga: hindi dalawang mood ng Diyos, kundi dalawang mukha ng isang gawa. Hindi maaaring palayain ang bilanggo nang hindi binubuksan ang pinto; hindi maaaring ibalik ang lupa nang hindi binibitiwan ng umagaw. At ang bayan ay hindi nananatiling tumatanggap lamang: tinawag silang "mga pari ni Yahweh," na ang tungkulin ay tumayo sa pagitan ng Diyos at ng mga bansa.

Ang Hibla ng Kasaysayan

Isang araw ng Sabbath sa Nazaret, may isang lalaking tumayo, binuksan ang balumbon, binasa ang mga talatang ito, itinupi ito, at umupo. Pagkatapos ay sinabi niya na natupad na ang kasulatang ito sa pandinig nila (Lucas 4). Hindi siya nagbigay ng bagong doktrina; ipinakilala niya ang kaniyang sarili sa loob ng isang tekstong dalawang daang taon nang binabasa nang may kirot. Ang Espiritu na sumasaakin: iyon ang binyag sa Jordan. Ang mabuting balita sa mapagpakumbaba: iyon ang mga pulubi, ketongin, maniningil ng buwis. Ang taon ng pabor: iyon ang kaniyang ministeryo. At pansinin: sa Nazaret ay hindi niya binasa ang bahagi tungkol sa araw ng paghihiganti. Hindi dahil binura niya iyon, kundi dahil hindi pa panahon. Ang Jubileo ay nagsimula muna sa pagpapatawad, bago sa paghuhukom.

Ang Salamin

Alam mo ba kung paano tumira sa abo? Ito ang taong tatlong taon nang hindi nakakabangon mula sa isang diborsiyo at nagsimula nang isipin na ito na ang kaniyang pangalan. Ito ang magulang na nahihiya sa anak na tumalikod, na hindi na nag-iimbita ng kaibigan sa bahay. Ang abo ay hindi lamang lungkot; ito ay pagsuko sa lungkot, ang tahimik na desisyon na ito na ang katotohanan tungkol sa akin. Ngunit sinasabi ng talata 3 na hindi ito hinihipan ng Diyos hanggang sa mawala; pinapalitan niya ito ng turban. Hindi pinapalitan ng kalmado ang iyong kalungkutan, kundi ng karangalan. Kaya ngayong araw, gawin ito: isulat sa papel ang isang pangalan na ibinigay sa iyo ng iyong sakit, kahihiyan o pagkabigo, at sa ilalim nito ay isulat ang isa sa mga pangalan mula sa talata 3, "puno ng katuwiran, ang pagtatanim ni Yahweh," at basahin nang malakas ang pangalawa.

Ang Mga Unang Nakarinig

Sa mga tainga ng isang manggagawa sa Jerusalem na araw-araw ay nagpapasan ng bato, ang talata 4 ang tumagos: "Muli nilang itatayo ang mga sinaunang lugar na gumuho." Hindi anghel ang magtatayo. Sila. Ang pangako ay hindi paglipad palabas ng kahirapan, kundi lakas sa loob nito. At may isang bahagi na abrasibo sa ating pandinig: ang mga dayuhan ang magpapastol ng kawan, at kakainin nila ang kayamanan ng mga bansa. Sa isang bayang laging kolonya ng iba, ito ay hindi kayabangan kundi pagbaligtad: ang mga tinapakan ay hindi mananatiling tinapakan. Ang alay ng Diyos ay hindi katamtamang kaginhawahan. Ito ay "dobleng bahagi," ang mana ng panganay, ibinigay sa bayang nagmukhang tinanggihan.

Ang Detalye

May isang tunog na hindi maisasalin. Sa Hebreo, ang "turban" ay pe'er, at ang "abo" ay epher. Halos parehong tatlong tunog, binaligtad. Ang propeta ay hindi lamang nangangako ng pagbabago; ipinaparinig niya ito, tulad ng pagbabaligtad ng isang salita sa bibig. Ang abo sa noo ay tanda ng pagluluksa; ang turban ay panagayak ng ikakasal at ng pari. Iisang bahagi ng katawan, magkasalungat na kahulugan. At sa talata 10, muling lumitaw ang turban, ngayon sa lalaking ikakasal. Ang bayang umupo sa abo ay tumayo bilang kasintahan. Hindi tinanggal ang nakaraan; ito ay binaligtad, hindi kinalimutan, letra por letra.

Pagninilay

Saang bahagi ng iyong buhay ka ba tumigil sa paghihintay, at ano ang mababago kung ang paghihintay na iyon ay tinawag na "abo" at hindi "katotohanan"?

Kung ang Jubileo ay nangangailangan ng isang taong bumibitiw para may makalaya, may ba isang bagay na hawak mo, isang utang, isang sama ng loob, isang kapangyarihan, na kailangan mong bitiwan?