Jeremias 43

Ang Teksto

Matapos ipahayag ni Jeremias ang buong mensahe ng Panginoon, agad siyang hinarap ng mga pinuno: "Nagsasabi ka ng mga kasinungalingan." Sinisi pa nila si Baruc, na para bang ang propeta ay papet lamang ng kaniyang kalihim. Tumanggi silang manatili sa Juda, at dinala nila ang buong nalalabi ng bayan, mga lalaki at babae, mga bata, maging ang mga anak na babae ng hari, pati na sina Jeremias at Baruc, pababa sa Egipto hanggang sa Tafnes. Doon, sa lupain ng kanilang pinili, dumating muli ang salita ng Panginoon: kumuha ng malalaking bato, ibaon ito sa semento sa pasukan ng bahay ng Faraon, sapagkat sa mismong lugar na iyon itatayo ni Nebucadnezar ang kaniyang trono. Ang tinakasan nilang espada ay susunod sa kanila.

Ang Puso ng Teksto

May isang bagay na nakakatakot sa kuwentong ito: humingi sila ng salita mula sa Diyos, naghintay ng sampung araw, nangakong susunod, at nang dumating ang sagot na hindi nila gusto, tinawag nila itong kasinungalingan. Ipinapakita nito kung gaano kadalas ang ating pagdarasal ay paghahanap ng pagpapatibay, hindi ng katotohanan. Ngunit mas malalim pa ang sinasabi ng teksto tungkol sa Diyos. Tinawag niya si Nebucadnezar na "aking lingkod," ang paganong hari na sumira sa Jerusalem. Walang lupain, walang imperyo, walang pasukan ng palasyo na nasa labas ng kaniyang kapangyarihan. Ang mga batong ibinaon ni Jeremias sa ilalim ng sahig ng Faraon ay tahimik na pahayag: ang hatol ng Diyos ay naunang nailatag bago pa dumating ang trono na tatayo rito. Walang Egipto na sapat na malayo para takasan siya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang direksyon ng paglalakbay: pababa sa Egipto, pabalik sa bahay ng pagkaalipin, kasama ang isang propeta na dinala nang labag sa kaniyang kalooban. Ito ang Exodo na binaligtad. Ang bayan na iniligtas ng Diyos mula sa Egipto ay kusang bumabalik doon, at ang tanging tapat na tinig sa kanila ay kinakaladkad sa gitna ng kanilang pagsuway. Dito nagsisimulang magkaanyo ang isang anyo na ganap na matutupad kay Cristo: ang Isa na tinanggihan, tinawag na sinungaling, at dinala sa lugar na hindi niya pinili, kasama ng isang bayang ayaw sa kaniyang salita. Si Jeremias ay dinala sa Egipto bilang biktima ng katigasan ng iba; si Jesus ay pumasok sa ating pagkakasalungat nang kusa. Ngunit ang parehong pattern ay totoo: ang salita ng Diyos ay hindi tumitigil sa pagsasalita kahit sa lugar ng ating pagrerebelde. Kahit sa Tafnes, dumating ang salita ni Yahweh.

Ang Salamin

May mga desisyon tayong ginagawa na matagal nang napagpasyahan bago pa tayo nanalangin tungkol dito: ang trabahong tatanggapin, ang relasyong ipipilit, ang utang na papasukin, ang pag-alis na matagal nang nakaplano. Pagkatapos ay hinahanap natin ang pagsang-ayon ng Diyos bilang selyo, hindi bilang gabay. At kapag ang Kasulatan, ang matalinong kaibigan, o ang kirot sa konsensya ay nagsabi ng iba, madali nating hanapin ang "Baruc," ang taong sisisihin, upang hindi natin kailangang harapin ang Diyos mismo. Nakakatakot ang Egipto ng mga Judio: tila ligtas, tila makatuwiran, pero doon mismo itatayo ni Nebucadnezar ang kaniyang trono. Ang takas ay hindi kailanman naging kaligtasan. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang desisyon na matagal mo nang ipinagpaliban sa Diyos, at basahin nang malakas ang pangungusap: "Panginoon, handa akong sumunod kahit hindi ito ang gusto kong sagot."

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi si Johanan ang bida rito kundi ang Diyos na nagsasalita sa isang lupain na hindi niya ipinangako. Kapansin-pansin ang kaniyang kalayaan: tinatawag niyang "aking lingkod" ang isang haring hindi kumikilala sa kaniya, at ginagamit ang espada ng Babilonia bilang kaniyang sariling kamay. Pero mas kapansin-pansin ang kaniyang pagtitiyaga. Pagkatapos tawaging sinungaling ang kaniyang propeta, pagkatapos balewalain ang kaniyang malinaw na utos, muli pa rin siyang nagsalita sa Tafnes. Hindi siya sumuko sa kanila; binigyan niya sila ng isang tanda na kanilang nakita ng kanilang mga mata. Ganito ang Diyos ng Bibliya: matigas sa kaniyang hatol, pero hindi tahimik, hindi nagtatago, hindi nagpaparusa nang walang babala. Ang kaniyang galit ay palaging may boses, at ang boses na iyon ay laging may bukas na pinto sa pagbabalik-loob.

Konteksto

Taong 586 BC at matapos ang pagbagsak ng Jerusalem. Pinatay si Gedalias, ang gobernador na itinalaga ng Babilonia, at ngayon ay natatakot ang natirang bayan sa paghihiganti ni Nebucadnezar. Ang Egipto ang tradisyunal na lugar ng pagtakas, ang malaking kapangyarihan sa timog na palaging nangangako ng proteksyon laban sa hilaga. Ang Tafnes ay isang bayan sa hangganan, lugar ng mga sundalo at mangangalakal, may palasyo ng Faraon na may pasukan na may latag na semento. Sa isang lipunan kung saan ang ladrilyo at bato sa harapan ng palasyo ay simbolo ng katatagan ng kaharian, isang kakatwang eksena ang propeta na naghuhukay at nagbabaon sa harap ng mga saksi. Ang mga simbolikong gawa ng propeta ay hindi teatro; ito ay itinuturing na simula na ng katuparan.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ipinagbawal ng Kautusan sa hari na "pabalikin ang bayan sa Egipto" (Deuteronomio 17), sapagkat ang pagbabalik doon ay hindi lamang heograpiya kundi pagtalikod sa kasaysayan ng pagliligtas. Kaya ang paglalakbay sa Jeremias 43 ay hindi isang praktikal na desisyon kundi isang teolohikal na pagtanggi. At sa Mateo 2, may isa pang paglalakbay pababa sa Egipto: dinala ang sanggol na si Jesus doon, hindi upang tumakas sa Diyos kundi upang sundin siya, at mula roon ay tinawag siya pabalik. Ang parehong ruta, dalawang magkaibang puso. Doon kung saan ibinaon ni Jeremias ang mga bato ng hatol, dadaan isang araw ang Anak na magdadala ng hatol sa kaniyang sarili, upang ang pagbabalik mula sa anumang Egipto ay posible pa rin.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng iyong buhay ka humihingi sa Diyos ng pagsang-ayon sa halip na gabay, at ano ang kinatatakutan mong marinig?

Kung ang Diyos ay nagsasalita pa rin sa Tafnes, sa lugar ng iyong maling desisyon, ano kaya ang sinasabi niya sa iyo roon ngayon?