Job 1:6

Ang Teksto

Biglang lumipat ang kamera. Katatapos lang nating makita si Job na gumigising nang maagang-maaga para maghandog para sa kaniyang mga anak, isang ama na hindi mapakali sa kabanalan; at ngayon, walang paalam, itinaas tayo ng mananalaysay sa isang bulwagan na hindi kailanman nakita ni Job. "At dumating naman ang isang araw para humarap ang mga anak ng Diyos kay Yahweh, at si Satanas ay dumalo kasama nila." Isang pagtitipon sa langit, isang uri ng korte ng hari, kung saan nag-uulat ang mga tagapaglingkod ng Diyos. At sa gitna ng pulutong na iyon, may isang dumalo na hindi mo inaasahan: ang Tagapagparatang. Hindi siya sumisilip mula sa labas. Pumasok siya kasama nila.

Ang Puso ng Teksto

Ito ang nakakabagabag at kasabay nito'y nakapagpapatatag: ang sakuna sa buhay ni Job ay may kasaysayan sa langit na hindi niya malalaman hanggang sa huling pahina. May mangyayari sa lupa na may pinagmulang hindi nakikita ng nagdurusa. Pero pansinin kung sino ang nakaupo at kung sino ang nakatayo. Si Yahweh ang naghahari; si Satanas ay isa lamang dumalo, isang nilalang na kailangang sumagot sa tanong na "Saan ka naman nanggaling?" Hindi siya katapat ng Diyos. Hindi siya kapantay. Walang dalawang trono sa talatang ito. Kaya kapag sinasabi nating hindi kontrolado ng kasamaan ang mundo, hindi iyon pampalubag-loob lamang; iyon ang literal na eksena. Ang kasamaan ay may hangganan, at ang hangganang iyon ay hindi itinakda ng kasamaan mismo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang matuwid na tao na sinusubok, hindi dahil siya ay makasalanan kundi dahil siya ay matuwid. May isang tagapagparatang na humihiling ng pahintulot. May isang Diyos na nagtatakda ng hangganan at nagsasabi kung hanggang saan. Ang balangkas na ito ay hindi natatapos sa Uz. Mababasa mo ang parehong hugis sa disyerto kung saan ang Anak ng Diyos, na kakabinyag pa lamang at kakatawag pa lamang na minamahal, ay hinarap ng mga tukso; at sa isang hardin kung saan ang pinakamatuwid na tao ay nagdusa nang walang makakita ng tunay na nangyayari sa langit. Ang pagkakaiba ay mahalaga: hihilingin ni Job sa kalaunan ang isang tagapamagitan na maglalapat ng kamay sa kaniya at sa Diyos, at hindi niya ito matatagpuan. Sa Cruz, ang tagapamagitang iyon ay dumating, hindi bilang manonood sa korte kundi bilang Siyang pumalit sa akusado.

Ang Salamin

Kilala mo ang tinig ng tagapagparatang. Hindi siya laging nagsasalita sa wikang panrelihiyon. Minsan ay ganito: hindi ka naman talaga mabuting ama, sinusuklian mo lang ang mga biyayang natanggap mo. Minsan, kapag bumagsak ang kita, nawalan ka ng trabaho, o dumating ang resulta ng biopsy, ganito ang bulong: nakita mo na, wala palang halaga ang katapatan mo. Ang tanong ni Satanas, "Basta na lang ba magkakaroon ng takot sa iyo si Job nang walang kadahilanan?", ay isang tanong tungkol sa iyong puso, hindi lamang kay Job. Mahal mo ba ang Diyos, o ang bakod? At ang sagot ay hindi mo malalaman habang buo pa ang bakod. Nakakabahala iyon. Pero tandaan ang pagkakaayos ng eksena: ang nagpaparatang ay hindi ang nakaupo. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang paratang na paulit-ulit mong naririnig tungkol sa sarili mo, pagkatapos ay sabihin nang malakas sa ibabaw nito: "Ang Panginoon ang nakaupo sa trono, hindi ang nagpaparatang." Saka mo punitin ang papel.

Konteksto

Ang kuwento ni Job ay nakalagay sa isang panahong sinaunang-sinauna, bago pa ang templo at ang mga pari; si Job mismo ang naghahandog para sa kaniyang pamilya, tulad ng mga patriyarka. Nasa Silangan siya, sa labas ng Israel, at ang yaman niya ay sinusukat sa mga tupa, kamelyo at lingkod, hindi sa lupa o korona. Sa mundong iyon, ang kayamanan ay pampublikong patunay ng pabor ng Diyos, at ang kahihiyan ay nakamamatay. Ang larawan ng talata 6 ay pamilyar din sa mga sinaunang tainga: isang hari na nakaupo, at ang mga opisyal na dumarating para mag-ulat. Ang pagkakaiba sa mga kalapit na bansa ay ito: walang kapwa diyos sa bulwagang ito. Ang mga anak ng Diyos ay mga nilalang na sumasagot, hindi nakikipagtawaran para sa kapangyarihan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Zacarias 3 makikita mo ang parehong bulwagan: nakatayo ang punong paring si Josue sa maruruming damit, at nasa kaniyang kanan ang tagapagparatang, handang magsalita. Doon, sinaway ng Panginoon ang nagpaparatang at pinalitan ang damit ng pari. Iyon ang direksyon ng buong kuwento. At sa Lucas 22, sinabi ni Jesus kay Simon na hiniling siya ni Satanas upang salain na parang trigo, sinasabing hayagan ang hindi alam ni Job: na may humiling, at may Diyos na nagtakda ng hangganan. Ang idinagdag ni Jesus ang nagpapaiba sa lahat: ipinanalangin na kita. Ang tahimik na bulwagan sa Job 1 ay may tinig na ngayon sa panig natin.

Ang Detalye

Sa Hebreo, ang salitang isinaling "Satanas" dito ay may kasamang pantukoy: ha-satan, "ang tagapagparatang." Hindi pa ito pangalan kundi tungkulin, isang posisyon sa korte, katulad ng piskal. At pansinin ang maliit na pariralang madaling laktawan: "dumalo kasama nila." Hindi siya pumasok nang lihim, hindi rin siya sumugod. Dumating siya kasama ng iba, sa loob ng takdang araw, sa ilalim ng parehong pagtawag. Ibig sabihin, kahit ang tagapagparatang ay hindi kumikilos sa labas ng nasasakupan ng Diyos. Hindi niya masisira ang bakod nang walang pahintulot. Iyan ang nakakatakot at nakakaaliw na katotohanan ng talatang ito, at ito ang katotohanang dinala ni Cristo hanggang sa Cruz, kung saan ang pinakamadilim na sandali ay naging pinakamalinaw na gawa ng Diyos.

Pagninilay

Kung tatanggalin ang bakod sa paligid ng buhay mo, alin ang mas matimbang sa iyo: ang Diyos mismo o ang mga bagay na ibinibigay niya?

Anong paratang ang matagal mo nang pinapaniwalaan, at ano ang magbabago kung tatanggapin mong may Tagapagtanggol kang nagsasalita para sa iyo sa bulwagang iyon?