Job 1

Ang Teksto

Sa lupain ng Uz ay may isang lalaking tinatawag na Job: mayaman, iginagalang, ama ng sampung anak, at higit sa lahat, "walang maipipintas kay Job at siya ay matuwid." Bawat umaga pagkatapos ng handaan ng kaniyang mga anak ay maaga siyang bumabangon para maghandog, baka sakaling may kasalanang nagawa sila. Pagkatapos ay bumukas ang isang tabing na hindi nakikita ni Job: isang pagtitipon sa langit, isang tanong ng Diyos tungkol sa kaniya, at isang pahintulot na hindi niya malalaman. Sa loob ng ilang sandali lamang, apat na mensahero ang magkakasunod na dumating; natapos ang bawat isa sa parehong pangungusap: "ako lang ang nakaligtas para ibalita sa iyo." Nawala ang lahat. At pinunit ni Job ang kaniyang damit, nagpatirapa, at sumamba.

Ang Puso ng Teksto

Ang tanong ni Satanas ang nagbubukas ng buong aklat: "Basta na lang ba magkakaroon ng takot sa iyo si Job nang walang kadahilanan?" Hindi ito tanong tungkol sa pagdurusa kundi tungkol sa pag-ibig. Maaari bang mahalin ang Diyos dahil siya ang Diyos, at hindi dahil sa kung ano ang ibinibigay niya? Nakakagulat na hindi ito itinanggi ng Diyos; hinayaan niyang masubok. At narito ang nakakakilabot: hindi kailanman malalaman ni Job ang usapang ito. Hindi siya binigyan ng paliwanag, binigyan siya ng katahimikan. Ang sinasabi nito tungkol sa Diyos ay hindi madaling lunukin, at hindi tayo dapat magmadaling pakinisin ito. May mga pagdurusang hindi parusa, hindi pagsasanay, hindi aral, kundi tanong na inihagis sa sansinukob: totoo bang may puso na sumasamba kahit walang natatanggap?

Ang Nag-uugnay na Sinulid

May isang linyang hindi mapakali sa kabanatang ito: "ang lingkod kong si Job." Ipinagmamalaki ng Diyos ang isang taong malapit nang mawalan ng lahat. Sa mahabang kuwento ng Kasulatan, ang titulong iyon ay dumadaan kina Moises at David at saka napupunta sa Lingkod na Naghihirap sa Isaias, hanggang sa isang Lingkod na sinubok hindi lamang sa ari-arian kundi sa katawan at sa buhay. Hindi si Job si Cristo; umiiyak si Job, nagtatanong, nagrereklamo sa loob ng apatnapung kabanata. Pero ang hugis ay nauuna nang lumitaw: ang matuwid na nagdurusa nang hindi karapat-dapat, ang katahimikan ng langit, ang pagsamba sa gitna ng kawalan. At may isang pagkakaiba na dapat pakinggan: ang hangganang "huwag mo siyang pagbubuhatan ng kamay" ay hindi ibinigay sa Golgota.

Ang Salamin

Mahirap basahin ito nang hindi naaalala ang sariling bakod. Ang trabahong matatag, ang anak na malusog, ang resulta ng check-up na malinis, ang ipon na sapat. Tahimik nating binibilang ang mga iyon bilang patunay na ayos ang ating relasyon sa Diyos. At doon tumatama ang akusasyon ni Satanas, hindi kay Job lamang kundi sa atin: baka ang dinadalanginan natin ay ang mga regalo, hindi ang Nagbibigay. Walang biro ang tanong, at hindi ito sinasagot ng pagsang-ayon sa teorya. Sinasagot ito ng mga umagang walang nararamdaman at nananalangin ka pa rin. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang tatlong bagay na kinakatakutan mong mawala, pagkatapos ay basahin nang malakas sa Diyos ang mga salita ni Job, "Si Yahweh ang nagbigay, si Yahweh rin ang babawi," at itabi ang papel.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Ang una ay si Pablo, na tatlong beses nagsumamo na alisin ang tinik sa kaniyang laman at hindi binigyan ng paliwanag kundi ng sapat na biyaya; parehong hugis, ang langit na hindi nagsasabi ng dahilan ngunit hindi rin umaalis. Ang pangalawa ay ang Awit 73, kung saan nainggit ang mang-aawit sa mga masasamang umuunlad at nabago lamang ang tingin nang pumasok siya sa santuwaryo. Pansinin ang pagkakaiba: ang mang-aawit ay nakatanggap ng sulyap sa likod ng tabing; si Job, hindi. Tayo, ang mga mambabasa, ay nabigyan ng kabanata 1 na hindi kailanman nabasa ni Job. Iyon ang biyaya ng aklat na ito, at ang bigat nito.

Ang Detalye

"Napatayo si Job, pinunit ang kaniyang damit, inahit ang kaniyang buhok, nagpatirapa sa lupa at sinamba ang Diyos." Apat na kilos, at ang pangatlo at pang-apat ay pareho ng tindig. Hindi inalis ni Job ang pagluluksa bago siya sumamba; nasa parehong lupa ang pagpunit at ang pagpapatirapa. Ang pagpunit ng damit at pag-ahit ng buhok ay hindi pagiging matatag; iyon ang pinakamalakas na hiyaw ng kalungkutan na kayang gawin ng isang katawan sa kulturang iyon. At doon mismo, hindi pagkatapos ng ilang buwan ng paggaling, siya sumamba. Hindi ito pagwawalang-bahala sa sakit. Ito ay pagsamba na may bumabagsak na luha, at marahil iyon lang ang tanging uri ng pagsamba na hindi matututulan ni Satanas.

Konteksto

Ang Uz ay nasa labas ng Israel, sa silangan, at si Job ay hindi tinatawag na Israelita. Walang Sinai dito, walang templo, walang pari; siya mismo ang naghahandog para sa kaniyang mga anak, gaya ng mga patriyarka. Sa mundong iyon, ang yaman ay binibilang sa tupa, kamelyo at lingkod, at ang bilang na pito at tatlo at pitong libo ay sumisigaw ng kaganapan. Ang karaniwang paniniwala ng panahon ay simple: pinagpapala ng Diyos ang matuwid at pinarurusahan ang masama. Sinisira ng kabanatang ito ang paniniwalang iyon sa unang pahina pa lang, at ang natitirang aklat ay pakikipagbuno sa pira-piraso nito. Hindi sinasagot ng Job ang tanong na "bakit"; tinuturuan niya tayong tumayo sa harap ng Diyos habang hawak pa rin ang tanong.

Pagninilay

Kung mawala ang lahat ng ibinigay sa iyo ng Diyos, ano ang matitira sa iyong pananampalataya, at handa ka bang tingnan nang matapat ang sagot?

Saang bahagi ng iyong buhay ka naghihintay ng paliwanag mula sa Diyos, at paano magbabago ang iyong panalangin kung hindi ito dumating?