Job 35

Ang Teksto

Ipinagpapatuloy ni Elihu ang kaniyang pagsasalita at binabanggit ang isang reklamong narinig niya kay Job: na walang pakinabang ang pagiging matuwid. Ang sagot niya ay isang paanyaya na tumingala: "Tumingala ka sa himpapawid, at tingnan mo ito; tingnan mo ang himpapawid, na mas mataas kaysa sa iyo." Kung ganoon kataas ang Diyos, ano ang maidaragdag o maibabawas ng kasalanan at katuwiran ng tao sa kaniya? Ang pinsala ng kasamaan, aniya, ay tumatama sa kapwa, hindi sa Diyos. At kung hindi sumasagot ang Diyos sa daing ng mga inaapi, ang dahilan ay ang kanilang kayabangan at ang pagkalimot nilang tanungin, "Nasaan ang aking Diyos na aking manlilikha?" Nagtatapos siya sa isang matalim na hatol: puro kahangalan at kawalang-kaalaman ang sinasabi ni Job.

Ang Puso ng Teksto

May totoo sa sinasabi ni Elihu, at doon nga siya nakakasakit. Hindi nadaragdagan ang Diyos ng ating kabutihan; hindi siya nasusugatan sa paraang nasusugatan ang tao. Walang maibibigay ang nilikha sa Maylikha na hindi muna niya ibinigay. Iyan ang tinatawag ng matandang pananampalataya na kasarinlan ng Diyos: hindi siya nangangailangan sa atin. Pero ginagamit ni Elihu ang katotohanang ito bilang pader, hindi bilang pinto. Kung hindi naaapektuhan ang Diyos, bakit siya makikinig? Kaya ang Diyos ni Elihu ay malayo, malinis, at tahimik. At dito nakikita natin ang problema: maaaring tama ang bawat pangungusap mo tungkol sa Diyos at mali pa rin ang larawan mong iniiwan sa taong umiiyak sa tabi mo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tanong sa talata 6, "Kung nagkasala ka, anong pinsala ang nagawa mo sa Diyos?", ay may sagot, pero hindi ito maibibigay ni Elihu. Darating ang araw na magkakalaman ang Diyos at mararamdaman niya ang pinsala sa sarili niyang katawan. Ang langit na "mas mataas kaysa sa iyo" ay yumuko hanggang sa isang sabsabán at sa isang krus. Hindi nagsisinungaling si Elihu tungkol sa kataasan ng Diyos; hindi lang niya kayang isipin na kusang bababa ang kataasang iyon. Sa krus, ang kasalanan ng tao ay tumama hindi lamang sa kapwa kundi sa Anak ng Diyos. At ang katuwirang hinahanap ni Job, na parang walang silbi, ay ibinigay sa atin bilang regalo sa pamamagitan ng Isang tunay na matuwid. Hindi tayo nag-aabot sa Diyos; siya ang umabot sa atin.

Ang Salamin

May panahon sa buhay na parang nasa korte ka at walang hukom na dumarating. Nanalangin ka para sa isang kapatid na may sakit, nanatili kang tapat sa trabaho kahit ang mas mapagsamantala ang na-promote, hindi mo iniwan ang mahirap mong pamilya, at ang tahimik na tanong sa dibdib mo ay ang tanong ni Job: "Ano pang silbi sakin na matuwid ako?" Mapanganib ang tanong na iyon, hindi dahil bawal, kundi dahil unti-unti nitong ginagawang transaksiyon ang pagsunod. At may Elihu sa paligid natin na handang sabihin na kahangalan ang daing mo. Pero pansinin ang talata 10: ang hindi natanong ay hindi "nasaan ang gantimpala ko" kundi "Nasaan ang aking Diyos na aking manlilikha". Ngayon mismo, bago matapos ang araw, sabihin mong malakas ang tanong na iyan sa panalangin, sa sarili mong salita, at huwag mo munang dugtungan ng kahilingan.

Ang Ugnayan sa Iba pang Kasulatan

Dalawang tinig ang sumasagot kay Elihu. Una, nang tanungin ng nabubuhay na Kristo si Saulo sa daan patungong Damasco kung bakit siya inuusig, samantalang mga Kristiyano naman ang inaaresto ni Saulo: doon naguguho ang pader na "walang pinsalang nagawa sa Diyos." Ang ginagawa sa kaniyang bayan ay ginagawa sa kaniya. Pangalawa, sinasabi ng sulat sa mga Hebreo na mayroon tayong Pinakapunong Pari na nakakaramdam ng ating kahinaan dahil dinanas niya ito. Ang Diyos na hindi nangangailangan ay siya ring Diyos na pumiling madama. Pareho ang itinuturo: totoo ang kataasan ng Diyos, pero hindi ito kawalang-pakialam, at hindi ito dahilan para huwag siyang daingan.

Ang Detalye

"Nagbibigay ng mga awitin sa gabi." Isang maliit na parirala sa gitna ng mahabang pangangatwiran, at ito ang pinakamagandang bagay na nasabi ni Elihu. Hindi niya sinabing inaalis ng Diyos ang gabi. Sinabi niyang may ibinibigay ang Diyos sa loob nito: awit. Hindi pampalubag-loob na paliwanag, hindi kasagutan sa bakit, kundi kanta. May nakatanghali sa bilangguan sa Filipos at kumanta; at bago pumunta sa Getsemani, umawit muna ng himno ang Panginoong Jesus kasama ang kaniyang mga alagad, alam na alam kung ano ang naghihintay. Ang awit sa gabi ay hindi pagkaila sa dilim; ito ang tanda na may Isang kasama sa dilim. Hindi ito naabot ni Elihu, pero nabanggit niya.

Ang Konteksto

Ikatlo ito sa apat na talumpati ni Elihu, ang bata sa grupo na nagsalita matapos manahimik ang tatlong matatandang kaibigan. Sa mundo ng Job, ang edad ang nagbibigay ng karapatang magsalita, kaya mabigat ang ginagawa ni Elihu: pinapangaralan niya ang isang respetadong lalaki sa harap ng mga matatanda. Nakaupo pa rin si Job sa abo, patay na ang mga anak, sira na ang katawan at reputasyon, at ang bawat salita ay dumadagdag sa bigat. Nasa isang lipunan sila kung saan ang kasaganaan ay tanda ng pagsang-ayon ng Diyos at ang kahirapan ay tanda ng kaniyang hatol. Kaya hindi lamang pilosopiya ang pinag-uusapan dito; pinag-uusapan nila kung may karapatan pa bang umupo si Job sa gitna ng bayan.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ginagamit mo ang katotohanan tungkol sa Diyos bilang pader para hindi ka na kailangang makinig sa sakit ng iba, o ng sarili mo?

Kung ang Diyos ay "nagbibigay ng mga awitin sa gabi," anong awit ang ibinigay niya sa iyo sa pinakamadilim mong taon, at naaalala mo pa ba ito?