Job 42

Ang Teksto

Matapos ang mahabang pagsusuri ng Diyos sa buhawi, sumagot si Job hindi ng pagtatanggol sa sarili kundi ng pagsuko: kinikilala niyang walang layunin ng Diyos na mapipigilan, na nagsalita siya tungkol sa mga bagay na lampas sa kaniyang pang-unawa, at na ang dati niyang narinig lamang sa pandinig ay nakita na ngayon ng kaniyang mata. Pagkatapos ay bumaling ang Panginoon kay Elifaz at sa dalawa pang kaibigan: sumiklab ang kaniyang poot laban sa kanila dahil hindi nila sinabi ang totoo tungkol sa kaniya, at si Job pa ang kailangang magdasal para sa kanila. Nang ipanalangin ni Job ang mga kaibigan, ibinalik ng Panginoon ang kaniyang yaman nang doble, binalikan siya ng pamilya, binigyan ng mga bagong anak, at namatay siyang matanda at puspos ng mga kaarawan.

Ang Ubod

Ang pinakamatinding pangungusap sa kabanata ay hindi ang pagbabalik ng kayamanan kundi ito: "hindi ninyo sinabi ang mga katotohanan tungkol sa akin katulad ng ginawa ng aking lingkod na si Job." Ang tatlong kaibigan ang nagsalita ng malinis na doktrina ng ganti: mabuti sa mabuti, parusa sa masama. Si Job ang nagreklamo, nangatwiran, halos nag-akusa. At ang Diyos ang nagsasabi kung sino ang nagsabi ng totoo. Hindi dahil tama ang bawat salita ni Job, kundi dahil kinausap niya ang Diyos at hindi lamang nagsalita tungkol sa Diyos. Dito nahuhubaran ang isang bersyon ng relihiyon na gumagana nang walang Diyos: isang sistema ng panuntunan kung saan masasagot mo ang paghihirap ng kapwa nang hindi ka nanginginig sa presensiya ng Banal. Ang biyaya sa kabanatang ito ay hindi ang doble; ang biyaya ay ang Diyos na nagpakita, nagsalita, at pagkatapos ay tumawag kay Job na "aking lingkod" nang apat na beses, pagkatapos mismo ng mahabang pagtatalo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang kakaibang ayos ng pagpapanumbalik: hindi muna bumalik ang kayamanan at saka nagdasal si Job. "Nang ipinanalangin ni Job ang kaniyang mga kaibigan, ibinalik ni Yahweh ang yaman niya." Ang nagdusang matuwid ang nagiging tagapamagitan para sa mga nagparatang sa kaniya, at tinanggap ng Diyos ang kaniyang panalangin kapalit ng parusang nararapat sa kanila. Iyan ang hugis ng kaligtasan bago pa man may templo, bago pa man may pari sa Israel. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang pattern na paulit-ulit sa Kasulatan at umaabot sa kaniyang dulo kay Cristo: ang isang tao na dinaanan ng sakit na hindi niya kasalanan, na sa halip na maghiganti ay nananalangin para sa mga nagkasala, at ang kaniyang panalangin ang tinatanggap ng Diyos. Ang pitong toro at pitong tupa ay tumuro sa isang alay; si Job ay tumuro sa isang Tagapamagitan.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas gustong maging tama kaysa maging totoo. Nakaupo ka sa tabi ng kaibigang nawalan ng anak, at naghahalungkat ka ng pangungusap na magpapaliwanag sa lahat, dahil mas nakakatakot ang katahimikan kaysa sa maling sagot. Sa maliit na grupo, sa opisina, sa text thread tungkol sa sakit ng isang kapatid, mabilis tayong magsalita tungkol sa Diyos at bihirang magsalita sa kaniya. At may ikalawang salamin dito: si Job ang nasaktan, pero si Job ang inutusang manalangin para sa mga nanakit. Hindi muna hiningan ng paghingi ng tawad ang tatlo; si Job ang unang gumalaw. Ngayong araw: banggitin nang malakas, sa pangalan, ang isang taong mali ang naging hatol sa iyo, at idalangin siya nang isang pangungusap na hindi mo ipinagtatanggol ang sarili mo.

Ang Unang Tagapakinig

Ang mga unang nakarinig nito ay bayang gasgas na sa pagkawala: lupang nabawi sa kanila, templong giniba, mga anak na hindi na nakauwi. Lumaki sila sa pangakong may kaakibat ang pagsunod na pagpapala. Kaya ang huling kabanata ay hindi para sa kanila mabilis na masayang wakas kundi matalim na tanong: ano nga ba ang pinakakapit-kapit natin? Napansin din nilang si Job ay hindi Israelita, taga-Uz, at nag-aalay na parang patriyarka, bago pa man ang Sinai. At nakita nila ang isang bagay na halos iskandaloso: binigyan ng mga anak na babae ni Job ng pamana kasama ng kanilang mga kapatid na lalaki, isang bagay na hindi karaniwan sa kanilang batas at kultura. Ang pinanumbalik na buhay ay hindi lamang kopya ng dati; mas malawak ito.

Ang Detalye

Tatlong pangalan lang ang binanggit sa buong pamilya, at pawang mga babae: Jemima, Kezia, Keren-hapuc. Ang mga pangalan ay amoy at kulay at liwanag: kalapati o araw, kanela, at sisidlan ng pampaganda ng mata. Galing ito sa lalaking kanina lang ay nakaupo sa abo, kinakayod ang sugat gamit ang bibinga. Ang taong nagsabing "nagsisisi ako sa alikabok at abo" ang siya ring pumili ng mga pangalang punô ng pabango. Hindi ito dekorasyon ng may-akda. Ito ang paraan ng aklat para sabihin na ang Diyos na hindi nagpaliwanag ng kaniyang mga dahilan ay hindi kuripot sa kagandahan. Ang biyaya ay hindi lamang pagpapanumbalik ng nawala; minsan ito ay labis, mapaglaro, at may pangalan.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, ang Isaias 53, ang lingkod na nagdusa at "nanalangin para sa mga mamamalakhid": iisa ang hugis ng Job 42:8 at ng krus, kung saan ang biktima ang nagiging dalangin ng mga may sala. Pangalawa, ang Santiago 5:11, kung saan binanggit ni Santiago ang pagtitiis ni Job at itinuro ang dulo na ibinigay ng Panginoon, hindi para ipangako sa atin ang doble kundi para ipakilala ang puso ng Diyos na mahabagin. Mahalaga ang dalawang ito nang magkasama: kung ang Job 42 lang ang basahin mo, baka isipin mong ang kaligtasan ay pagbabalik ng kabuhayan. Sa liwanag ng krus, ang tunay na gantimpala ni Job ay nabanggit na sa talata 5: "ngayon nakikita ka na ng aking mata."

Pagninilay

Kailan ka huling nagsalita sa Diyos nang tapat tungkol sa sakit mo, sa halip na magsalita tungkol sa kaniya nang ligtas at malayo?

Sino ang taong hinihingan mo ng paghingi ng tawad bago ka manalangin para sa kaniya, at ano ang mangyayari kung baligtarin mo ang pagkakasunod?