Joel 1

Ang Teksto

Dumating ang salita ni Yahweh kay Joel, anak ni Petuel, at ang unang bagay na hinihingi nito ay pakikinig: "Nangyari na ba ito noon sa inyong panahon o sa panahon ng inyong mga ninuno?" Ang sagot ay hindi. Apat na alon ng balang ang dumaan sa lupain at walang natira: walang trigo, walang alak, walang langis, walang handog sa tahanan ng Diyos. Tinatawag ni Joel ang mga lasenggo, ang mga pari, ang mga magsasaka, ang mga nakatatanda, bawat isa sa kaniyang sariling luha, tungo sa isang banal na pag-aayuno. At sa huli, pati ang mga hayop sa parang ay kasama sa panaghoy, humihingal patungo sa Diyos dahil natuyo ang batis.

Ang Ubod

Ang kabanatang ito ay hindi nagpapaliwanag. Hindi sinasabi ni Joel kung bakit, walang inilistang kasalanan, walang tinukoy na partikular na pagsuway. Ito ang nakakabagabag at ang nagpapabanal sa teksto: may pinsala na hindi natin kayang bigyan ng dahilan, at ang tanging tugon na iniiwan ng propeta ay hindi paliwanag kundi pagtitipon. Umiyak kay Yahweh. Ang Diyos dito ay parehong Siya na tinatakbuhan at Siya na kinakatakutan, dahil "ang araw ni Yahweh ay malapit na." Sa mundo ni Joel, walang malinaw na hangganan sa pagitan ng kalikasan, kasaysayan, at kamay ng Diyos. Malupit ito sa modernong pandinig. Ngunit tingnan din ang kaakibat: kung ang Diyos ay malapit sa sakuna, hindi rin siya malayo sa panaghoy.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang tahimik na trahedya sa gitna ng kabanata: "Ang butil na handog at inuming handog ay pinahinto sa tahanan ni Yahweh." Kapag walang butil at walang alak, humihinto ang pagsamba. Naputol ang tulay. Ang mga pari ay nagdadalamhati hindi lamang dahil sa gutom kundi dahil wala silang maiaalay. Dito nagsisimulang ningas ang isang pag-asam na hindi kayang tuparin ng Joel mismo: kailangan ng isang handog na hindi nakasalalay sa ani, na hindi malalanta kapag natuyo ang bukid. Ang tinapay at alak na iniabot ni Jesus sa kaniyang mga alagad ay dumating mula sa isang bukid na hindi kayang lipulin ng balang. Hindi ito alegorya na pilit; ito ang parehong pangangailangan, tinugon sa ibang antas.

Ang Salamin

Alam nating lahat ang pakiramdam ng apat na alon. Nawala ang trabaho, at pagkatapos ay ang ipon; pagkatapos ay ang tiwala sa sarili; pagkatapos ay ang gana kahit sa dasal. Kinakain ng huling balang ang natira ng nauna. Sa mga panahong ito, dalawa ang tukso. Ang isa ay ang pagpapaliwanag: hahanap tayo ng sanhi, kasalanan, o kabalintunaan, kahit anong makapagpapabalik ng kontrol. Ang ikalawa ay ang pananahimik, ang pagbagsak sa kawalan. Hindi ito ang alok ni Joel. Hinihingi niya ang isang bagay na mas mahirap: magsuot ng telang magaspang, humiga nang buong gabi, at umiyak nang malakas sa Diyos na hindi pa sumasagot. Hindi ka niya pinapayapa. Pinapayagan ka niyang tumangis, ngunit sa isang direksyon.

Konteksto

Wala tayong petsa para kay Joel, at hindi ito aksidente ng kasaysayan lamang; ang teksto mismo ay hindi nagbibigay ng hari, digmaan, o taon. Ang alam natin ay may templo, may mga pari, may mga altar na naglilingkod, at may lupaing ang buhay ay nasa ubas, igos, granada, palma, trigo at sebada. Sa ekonomiyang gaya nito, ang isang salot ng balang ay hindi inconvenience kundi kamatayan sa loob ng dalawang taon: walang binhi para sa susunod na tanim, walang pastulan para sa hayop, walang ikapu para sa templo. Kaya tinatawag ni Joel ang buong lipunan nang paisa-isa, mula sa mga nakatatanda sa pintuang-bayan hanggang sa mga manginginom sa mga bahay. Walang eksempted. Ang sakuna ay nagbubukas ng isang demokrasya ng panaghoy.

Ang Detalye

Ang huling linya ay ang pinakakakaiba: "Kahit ang mga hayop sa parang ay nagsisihingal sa iyo." Ang salitang Hebreo dito, arag, ay ang parehong salitang ginagamit sa Awit 42 para sa usa na naghahanap ng batis ng tubig. Ngunit sa Awit, ito ay larawan ng kaluluwang uhaw sa Diyos. Dito, ito ay literal: mga hayop na nakatingala, humihingal, walang wika at walang teolohiya, ngunit humaharap sa tamang direksyon. Iginugulat ni Joel ang tao sa pamamagitan ng hayop. Kung ang baka at tupa ay may kaalamang lumapit sa Diyos kapag natuyo ang batis, gaano pa kaya tayo? Hindi lamang ang Israel ang nasasangkot sa pinsalang ito. Dumadaing ang buong lupain, at may nakikinig.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa kabanatang ito, hindi si Joel ang sentro at hindi rin ang balang. Ang balang ay tinawag na "isang bansang malakas at hindi mabilang," ngunit pansinin kung kaninong lupain ito dumating: "aking lupain," "aking ubasan," "aking puno ng igos." Nagsasalita ang Diyos tungkol sa nasirang bukid na parang sarili niyang pag-aari, sarili niyang halamanan. Ito ang nagbibigay ng bigat sa katahimikan niya sa kabanatang ito. Hindi ito Diyos na walang malasakit sa nangyayari; ang nawasak ay kaniya. At kung ganoon, ang panaghoy na hinihingi niya ay hindi pagpapakumbaba sa harap ng isang malayong hukom kundi pagsama sa dalamhati ng may-ari ng ubasan. Hindi ipinapaliwanag ang kaniyang layunin. Ipinapakita lamang na siya ay hindi wala.

Pagninilay

Sa iyong sariling apat na alon ng pagkawala, sino o ano ang inuusig mong bigyan ng paliwanag, at ano ang mangyayari kung ang paliwanag ay hindi dumating?

Kailan ka huling tumangis nang malakas sa Diyos, hindi sa pagdadasal ng magagandang salita, kundi sa pagdaing na tulad ng hayop na humihingal sa tuyong batis?