JUAN 13
Ang Teksto
Bisperas ng Paskuwa. Alam ni Jesus na malapit na ang kaniyang oras, at sa halip na humawak ng setro, humawak siya ng tuwalya: tumayo mula sa hapunan, naghubad ng panlabas na kasuotan, nagbuhos ng tubig sa palanggana, at hinugasan ang mga paa ng kaniyang mga alagad, kasama ang mga paa ng taong ipagkakanulo siya nang gabing iyon. Tumutol si Pedro, sumuko si Pedro, at natanggap ni Pedro ang hindi niya maintindihan. Pagkaupo muli ni Jesus, ipinaliwanag niya ang ginawa: isang halimbawa na dapat gayahin. Pagkatapos ay inihayag niya ang taksil, iniabot ang tinapay kay Judas, at pinalabas siya sa gabi. At sa gitna ng pag-alis na iyon, nagsalita siya ng bagong kautusan: magmahalan kayo gaya ng pagmamahal ko sa inyo. Nagtapos ang kabanata sa pangako ni Pedro at sa babala tungkol sa tatlong beses na pagkakaila.
Ang Ubod
Pansinin ang pagkakasunod ng mga sugnay sa talata 3 at 4: "Alam ni Jesus na ibinigay ng Ama sa kaniyang mga kamay ang lahat ng mga bagay… Tumayo siya nang hapunan at ibinaba ang kaniyang panglabas na kasuotan." Hindi siya naglingkod dahil wala siyang kapangyarihan; naglingkod siya dahil taglay niya ang lahat. Dito nabubuwag ang karaniwang pagkakaintindi natin sa pagiging dakila. Ang ganap na awtoridad ay hindi humahantong sa pag-angat ng sarili kundi sa pagluhod sa harap ng maruruming paa. At ang paghuhugas na ito ay hindi lamang aral sa kababaang-loob; may mas malalim na taya: "Kung hindi kita huhugasan, hindi ka magkakaroon ng bahagi sa akin." May paglilinis na hindi mo kayang gawin para sa sarili mo. Ang tanging tungkulin mo ay huminto sa pagtutol at hayaang hugasan ka. Ang pag-ibig na ito, na "minahal niya sila hanggang sa huli," ang siya ring nagiging sukatan ng bagong kautusan: hindi "magmahalan kayo" lamang, kundi "kung paano ko kayo minahal."
Ang Sinulid na Nag-uugnay
Hindi aksidente na nangyari ito "bago ang Kapistahan ng Paskuwa." Sa gabi ng paglaya mula sa Egipto, kumain ang Israel nang nakatayo, handa nang umalis, at ang dugo sa pintuan ang nagligtas. Dito, nakahilig ang mga alagad sa lamesa habang ang Kordero mismo ang gumagapang sa sahig na may palanggana. Ang paglaya ay hindi na dating-tulin na pag-alis kundi isang paglilinis na ginagawa ng Panginoon sa iyo habang nakaupo ka. At pansinin ang sinipi ni Jesus mula sa Awit 41: "Ang kumakain ng aking tinapay ay nagtaas ng kaniyang sakong laban sa akin." Ang pagtataksil ay hindi pagkasira ng plano; matagal na itong nakasulat sa sugat ng Diyos. Ang tuwalya at ang krus ay iisang kilos, dalawang yugto lamang.
Ang Salamin
May isang bagay sa tutol ni Pedro na pamilyar na pamilyar: "Hindi mo kailanman huhugasan ang aking mga paa." Mukhang paggalang, pero pagmamataas iyon na nakasuot ng damit ng kababaang-loob. Mas gusto mong ikaw ang nagbibigay kaysa ang tumatanggap. Mas komportable kang maging taga-ayos ng problema ng iba kaysa aminin kung saan ka nabubulok. Kaya mo nang mag-isa, sabi mo, kahit pagod ka na. Pero ang sagot ni Jesus ay matalim: kung hindi ka papahugas, wala kang bahagi sa kaniya. Walang espirituwal na dignidad sa pagtanggi sa grasya. At habang pinanonood mo ang kamay niyang pinupunasan ang paa ni Judas, alam mong may pangalang ayaw mong hawakan ng tuwalya mo.
Ngayong araw, magpadala ng mensahe sa taong nag-alok sa iyo ng tulong na tinanggihan mo, at sabihin mo nang walang paliwanag o pagdadahilan: "Puwede pala. Salamat."
Ang Mga Unang Nakarinig
Para sa unang mga mambabasa, ang paghuhugas ng paa ay trabaho ng alipin, at hindi kahit anong alipin kundi ang pinakamababa sa sambahayan. Walang panginoon ang gumagawa nito, walang guro, walang ama. Kaya ang pagkabigla ni Pedro ay hindi pagiging relihiyoso; tama siya sa lipunan niya at mali sa kaharian ni Jesus. Dagdag pa: ang pagsawsaw ng tinapay at pagbibigay nito ay kilos ng pagpaparangal sa panauhin, hindi ng pagbubunyag ng kriminal. Narinig ng mga unang Kristiyano, na pinalalayas na noon sa mga sinagoga at maliit na grupo sa malaking imperyo, ang kautusang "magmahalan kayo" bilang pangalan ng kanilang kaligtasan: ang tanging insignia nila, walang templo, walang kapangyarihan, puro pag-ibig na makikita.
Ang Tanong
Bakit hinugasan ni Jesus ang paa ni Judas, at bakit pagkatapos niyang tanggapin ang tinapay ay saka "pumasok si Satanas sa kaniya"? Nakakabagabag iyon. Mukhang ang huling kabutihan ang siyang nagtulak sa huling kasamaan. May nagsasabing nahulog lamang si Judas sa papel na itinakda sa kaniya; may nagsasabing sariling pili niya iyon. Hindi inaayos ng teksto ang tensyon para sa atin. Ang alam natin: hindi ipinagkait ni Jesus ang tubig, ang tinapay, ang lugar sa lamesa. Walang anumang pinigil. At nananatiling bukas ang nakakatakot na posibilidad na puwede kang maupo sa pinakamalapit na lugar, mahugasan, mapakain, at lumabas pa rin sa dilim. "At gabi na noon."
Ang Pangunahing Tauhan
Si Jesus dito ay hindi malamig na nakakaalam ng lahat. "Nabagabag sa espiritu," sabi ng talata 21, isang salitang ginagamit para sa tubig na inalog, hindi tahimik ang loob niya. Alam niyang galing siya sa Diyos at babalik sa Diyos, at sa parehong hininga alam niya kung sinong kamay ang magbebenta sa kaniya. Ang kapansin-pansin ay hindi niya ginagamit ang kaalaman para protektahan ang sarili. Hindi niya inilantad si Judas sa harap ng lahat; iniabot niya ang tinapay, isang kilos ng pagmamahal, hanggang sa dulo. Ganito ang Diyos: hindi siya nagiging mas maliit kapag tinanggihan, hindi siya nagiging mapaghiganti kapag nasaktan. Tinatawag niya ang pinakamadilim na gabi niya na "naluwalhati."
Pagninilay
Alin sa mga pagtanggi mo sa tulong ang tunay na pagmamataas, at bakit mas madali para sa iyo ang maglingkod kaysa mahugasan?
Sino ang paa na ayaw mong hawakan ngayon, at ano ang pinakamaliit na totoong hakbang patungo sa kaniya?
Mga madalas itanong tungkol sa John 13
Mabilisang sagot sa mga pinakakaraniwang tanong tungkol sa talatang ito ng Bibliya.
Ano ang ibig sabihin ng JUAN 13?
Tungkol saan ang JUAN 13?
Ano ang makasaysayang konteksto ng JUAN 13?
Ano ang itinuturo sa atin ng JUAN 13 tungkol sa katangian ng Diyos?
Paano nananatiling makabuluhan ang JUAN 13 sa kasalukuyan?
Ang ibinabahagi ng komunidad sa John 13
Mga kabatiran, panalangin at pasasalamat mula sa mga mambabasa at sa pangkat ng patnugutan tungkol sa siping ito.
Salamat po, Panginoon, dahil sa gabing iyon na umalis si Judas, hindi pagkatalo ang nakita ni Jesus kundi: "Ngayon ang Anak ng Tao ay niluwalhati." Salamat at ang krus na akala ng mundo ay kahihiyan ang mismong naging kaluwalhatian Ninyo at kaligtasan namin.
Salamat, Panginoon, sa pangakong ito: "Ang ginagawa ko ay hindi mo nauunawaan ngayon, ngunit mauunawaan mo ito pagkatapos." Salamat at hindi mo kailangan ng pag-unawa ko bago mo ako hugasan at mahalin. Salamat sa mga sagot na darating sa tamang panahon.
Salamat po, Panginoon, na kahit "gabi na noon" nang lumabas si Judas, hindi Ka nagulat ni natinag. Alam Mo na ang pagkakanulo, pero pinili Mo pa ring ipagpatuloy ang pag-ibig hanggang krus. Salamat at kahit sa pinakamadilim kong gabi, gising Ka at hawak Mo ang lahat.
Panginoon, saan ka pupunta?" Tanong iyon ng taong ayaw maiwan. At ang sagot ni Jesus ay hindi isang pagtanggi kundi isang paghihintay: "Kung saan ako pupunta, hindi mo ako masusundan ngayon, ngunit susunod ka sa akin sa dakong huli." May mga pintong sarado sa iyo ngayon. Hindi ibig sabihin ay tinanggihan ka. Baka hindi ka pa lang handa, at siya ay naghihintay sa dulo ng daan.
Tuklasin ang talatang ito sa ibang antas
Baguhan, teologo, o ibang haba ng pagbasa? Isaayos ang mga setting at gumawa ng sarili mong bersyon.
Buksan sa study tool
