JUAN 14:29

Ang Teksto

Sa gitna ng huling hapunan, matapos sabihin ni Jesus na siya ay aalis patungo sa Ama at babalik, idinagdag niya ang isang maliit na pangungusap na madaling lampasan: sinasabi ko na ito sa inyo bago pa ito mangyari, upang kapag nangyari na, kayo ay maniwala. Hindi niya inaalis ang sakit ng paparating na gabi; hindi niya ipinangangakong hindi sila matatakot. Ang ibinibigay niya ay isang bagay na maiingatan nila sa bulsa ng alaala, isang salitang sasalubong sa kanila sa kabilang panig ng krus. Hindi propesiya para sa kuryosidad, kundi para sa pananampalataya na matatapakan kapag gumuho ang lahat.

Ang Puso ng Teksto

Narito ang lohika ng pananampalataya sa Ebanghelyo ni Juan: hindi ito nauuna sa pangyayari, sinusundan nito ang salita na nauna sa pangyayari. Si Jesus ay hindi nagpapaliwanag nang husto kung paano; sinasabi lamang niya kung ano, at pagkatapos ay hinahayaan ang kasaysayan mismo ang magpatunay na siya ang nagsalita. Ganito rin ang pangangatwiran ng Diyos sa Isaias 46, kung saan inihahambing niya ang sarili sa mga diyus-diyosan: ang tanging tunay na Diyos ay ang nagsasabi ng wakas mula pa sa simula. Ang mga alagad ay hindi tinawag na maniwala sa isang kuwentong maganda, kundi sa isang Panginoon na nauna nang nagsalita tungkol sa sarili niyang kamatayan. Kaya ang muling pagkabuhay ay hindi magiging sorpresang nakabibingi lamang, kundi pagkilala: ito nga ang sinabi niya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang paulit-ulit na paraan ng pagkilos ng Diyos sa buong Kasulatan: nagsasalita muna siya, saka gumagawa. Sinabi niya kay Abraham ang tungkol sa isang lupain at isang binhi bago pa may nakikitang anak. Sinabi niya sa pamamagitan ng mga propeta ang tungkol sa pagkatapon bago pa nawasak ang Jerusalem, at ang tungkol sa pagbabalik habang nasa tabi pa ng mga ilog ng Babilonia ang bayan. Ang salita ang nauuna, upang kapag dumating ang pangyayari, may makikilalang mukha ang bayan sa likod nito at hindi basta malupit na kapalaran. Sa Juan 14, ang Anak mismo ang gumagamit ng paraang ito ng Ama. Ang krus ay hindi aksidenteng hinabol ng paliwanag; ito ay unang ipinahayag, saka tinanggap. Doon nakasalalay ang buong kaligtasan: hindi biktima ang namatay sa Kalbaryo, kundi ang nagsabi nito nang maaga.

Ang Salamin

May mga bagay na paparating sa buhay mo na hindi mapipigilan ng panalangin. Ang resulta ng biopsy, ang huling sulat mula sa kompanya, ang gabing sabihin ng anak mo na hindi na siya sasama sa simbahan. Hinihingi natin sa Diyos na huwag itong mangyari; ang ibinibigay niya kay Juan ay kakaiba, isang salitang naunang dumating sa sakit upang kapag dumating ang sakit, hindi ito mag-iisa. Hindi ito panlaban sa takot. Kahit ang mga alagad na nakarinig nito ay tumakas pa rin makalipas ang ilang oras. Pero pagkatapos ng Linggo ng muling pagkabuhay, may maaalala silang sinabi niya, at doon muling tumayo ang pananampalataya. Ngayong araw: kumuha ng papel, isulat ang isang pangako ni Jesus mula sa kabanatang ito na alam mong kakailanganin mo sa susunod na linggo, lagyan ng petsa, at idikit ito sa pinto ng aparador.

Konteksto

Gabi ito ng Paskuwa, sa isang silid sa itaas, at kaaalis pa lamang ni Judas. Sa loob ng ilang oras, may dadalhing sulo ang mga sundalo sa isang halamanan. Ang mga kausap ni Jesus ay mga lalaking iniwan ang hanapbuhay para sa isang guro na inaasahan nilang magpapalaya sa Israel mula sa Roma. Sa kanilang mundo, ang pagkamatay ng isang guro sa kamay ng mga awtoridad ay katapusan ng kilusan at kahihiyan ng mga tagasunod. Kaya ang mga huling salita ng isang ama o guro bago siya mamatay ay may bigat ng testamento, tulad nina Jacob at Moises. Dito, hindi ari-arian ang ipinamamana ni Jesus kundi salita: kapayapaan, Espiritu, at isang propesiya na hahawakan nila kapag tila nabigo na ang lahat.

Ang Interteksto

Hindi ito ang unang beses na ganito ang sinabi ni Jesus. Sa Juan 13, bago niya isiwalat ang pagkakanulo, sinabi rin niya na ipinauna na niya ito upang kapag nangyari ay maniwala sila na siya nga. Sa Juan 16, uulitin niya ito hinggil sa paparating na pag-uusig. Tatlong beses, iisang lohika. At may sinaunang batayan ito: sa Deuteronomio, ang pagsubok sa tunay na propeta ay kung natutupad ang kaniyang salita. Pero may tensiyon din. Sa Lucas, kinailangang paalalahanan ng mga anghel ang mga babae sa libingan na naalala ba nila ang sinabi niya sa kanila. Hindi sapat ang narinig na salita; kailangan itong buhayin. Kaya nga may talata 26 sa kabanatang ito: ang Espiritu ang magpapaalala ng lahat ng kaniyang sinabi. Ang pangako at ang paggunita ay parehong biyaya.

Ang Profile

Ang unang bumasa ng Ebanghelyo ni Juan ay hindi nakasalo ni Jesus sa hapag. Mga dekada na ang lumipas, wasak na ang templo, at may mga pinalayas na sa sinagoga dahil sa pangalan ni Jesus. Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi hula tungkol sa hinaharap kundi patunay mula sa nakaraan: nangyari na ang lahat, at nauna nang sinabi. Naririnig din nila rito ang kanilang sariling kalagayan. Kung ipinauna niya ang krus, ipinauna rin niya ang kanilang pagdurusa, at hindi iyon palatandaan ng kabiguan kundi ng katapatan. Ang isang iglesyang inuusig ay natututong basahin ang sariling hirap nang hindi nagtatanong kung nakalimutan na ba sila ng Diyos.

Pagninilay

Anong salita ni Jesus ang naunang dumating sa iyo bago ang pinakamahirap na panahon ng buhay mo, at natandaan mo ba ito noong kailangan mo na?

Saan ka umaasa sa paliwanag ng Diyos gayong ang ibinigay niya ay pangako, at handa ka bang mabuhay sa pagitan ng dalawa?