JUAN 20:1
Ang Teksto
Bago pa man magbukang-liwayway, habang nakatakip pa ang dilim sa buong Jerusalem, naglakad si Maria Magdalena patungo sa libingan ni Jesus. Hindi siya naghihintay ng himala; may dala siyang luha at tapat na pag-ibig sa isang patay. Pagdating niya, isang bagay ang agad na nakita: "nakita niya na naigulong ang bato malayo sa libingan." Wala pang anghel, wala pang tinig, walang paliwanag. Isang bukas na pintuan lamang na hindi dapat bukas, at isang babaeng tumatayo sa harap nito na ang unang naisip ay hindi pagkabuhay kundi pagnanakaw, gaya ng malinaw sa sumunod na talata: "Kinuha nila ang katawan ng Panginoon mula sa libingan." Dito nagsisimula ang Pasko ng Pagkabuhay: sa dilim, sa pagkalito, sa isang batong wala sa dapat nitong kinalalagyan.
Ang Ubod
Ang pinakamalalim na sinasabi ng talatang ito ay hindi tungkol sa pananampalataya ni Maria kundi tungkol sa pagkilos ng Diyos bago pa may nakakaalam. Naigulong na ang bato habang madilim pa; natapos na ang gawain ng Diyos bago pa man ito napansin, naintindihan, o pinaniwalaan ng sinuman. Hindi binuksan ang libingan para makalabas si Jesus; binuksan ito para makapasok at makatingin ang mga tao. Dito nahuhubaran ang pangkaraniwang akala na ang muling pagkabuhay ay bunga ng sigasig ng mga alagad. Wala silang ambag. Dumating sila na may pabango at panaghoy, hindi may pag-asa. Ang biyaya ay ganito palagi: nauuna sa ating pang-unawa, gumagawa sa dilim, at hinahayaan tayong madatnan ang isang bagay na matagal nang tapos.
Ang Sinulid na Nag-uugnay
Hindi aksidente na binanggit ni Juan ang "unang araw ng linggo." Para sa isang Judiong mambabasa, ang bilang ng araw ay laging may alingawngaw ng Genesis: ang unang araw ay ang araw na sinabi ng Diyos na magkaroon ng liwanag, at ang liwanag ay humiwalay sa dilim. Ngayon, sa isang halamanan sa labas ng Jerusalem, muling nagsisimula ang paglikha, at muli itong nagsisimula sa dilim. Ang unang Adan ay inilagay sa isang hardin at nawala roon; ang huling Adan ay lumalabas mula sa isang hardin na hindi na mapipigilan ng kamatayan. Ang sinulid na tumatahi sa buong Kasulatan ay ito: ang Diyos ay nagsisimula kung saan tapos na ang lahat para sa atin. Ang bukas na libingan ay hindi pagwawakas ng kuwento ng kaligtasan kundi ang pagbubukas ng pinto nito sa kasaysayan ng mundo.
Ang Salamin
May mga bahagi ng buhay mo na matagal mo nang itinuring na sarado. Ang kapatid na hindi na kumakausap sa iyo. Ang trabahong unti-unti kang pinapatay sa loob. Ang katawang hindi na gumagaling. Ang anak na lumayo sa pananampalataya. Natutunan mong buhatin ang pabango at maglakad papunta sa libingan, hindi dahil umaasa ka, kundi dahil tapat ka. May dignidad iyon, at hindi ito maliit. Ngunit tinatanong ka ng talatang ito kung handa kang magulat. Dahil ang panganib ng matagal nang pagluluksa ay hindi kawalan ng pananampalataya kundi kawalan ng imahinasyon: hindi na natin naiisip na maaaring may ginagawa na pala ang Diyos habang tayo ay umiiyak pa. Gawin mo ito bago matapos ang araw: pumasok sa isang tahimik na silid, isipin ang isang pangalan o sitwasyong matagal mo nang tinanggap bilang patay, at sabihin nang malakas, "Naigulong na ang bato bago ko pa ito nakita."
Ang Konteksto
Linggo ng madaling araw sa Jerusalem, mga tatlo o apat na araw pagkatapos ng Paskuwa. Katatapos lamang ng Sabbath nang lumubog ang araw kagabi, kaya ngayon lang legal na makakalabas si Maria. Mapanganib ang oras: madilim pa, walang ilaw sa daan, at ang libingan ay nasa labas ng pader ng lungsod, sa isang hardin na pag-aari ng isang mayaman. Isang babaeng naglalakad mag-isa sa ganoong oras ay nakikipagsapalaran, hindi lamang sa mga magnanakaw kundi sa tsismis. Sa lipunang iyon, ang kanyang patotoo ay walang bigat sa hukuman; ang salita ng babae ay hindi tinatanggap na saksi. At ang grupo ni Jesus ay grupo ng mga talunan, ang kanilang guro ay pinatay ng Roma bilang rebelde, ang kanilang pinuno ay nagkanulo sa sarili sa isang patyo. Doon nagsisimula ang pinakamahalagang balita sa kasaysayan: sa pinakamahinang saksi, sa pinakamadilim na oras.
Ang Pangunahing Tauhan
Si Maria Magdalena ay hindi isang matapang na bayani. Siya ang babaeng pinalaya ni Jesus mula sa pitong demonyo, ayon kay Lucas; ang taong may pinakamaraming utang na pasasalamat, at kaya marahil ang pinakamaagang gumising. Pansinin kung ano ang ginawa niya sa talatang ito: tumingin, at tumakbo. Hindi siya nanalangin sa harap ng bukas na libingan, hindi siya nagmuni-muni, hindi siya naghintay ng kahulugan. Ang kanyang unang konklusyon ay pinakamalupit: ninakaw ang bangkay, at wala na ngayon kahit ang huling bagay na maaari niyang mahalin nang maayos. Ganito ang pag-ibig na walang pag-asa: handang maglakad sa dilim para lamang sa isang katawan. At tiyak na pinili ng Diyos ang ganitong klase ng puso bilang unang saksi, hindi ang mga nagpaplanong teologo kundi ang isang babaeng wala nang matitirang ipagdarasal.
Ang Detalye
"Habang madilim pa." Ang salitang ginamit ni Juan para sa dilim, skotia, ay hindi lamang paglalarawan ng oras. Ito ang parehong salitang ginagamit niya mula pa sa unang kabanata, kung saan ang liwanag ay sumisikat sa dilim at hindi ito nadaig ng dilim. Si Nicodemo ay dumating kay Jesus sa gabi. Si Judas ay lumabas, at sinabi ni Juan, gabi na. Ang dilim sa Ebanghelyo ni Juan ay laging may dalawang kahulugan: oras ng orasan, at kalagayan ng puso. Kaya ang "madilim pa" ay naglalarawan hindi lamang sa langit sa itaas ng Jerusalem kundi sa loob ni Maria at ng lahat ng natitirang alagad. Ang mahalaga: naigulong na ang bato habang madilim pa. Ang gawa ng Diyos ay hindi naghihintay na lumiwanag ang ating pag-unawa.
Pagninilay
Anong bahagi ng buhay mo ang pinupuntahan mo pa rin nang may pabango at luha, na hindi mo na naiisip na baka bukas na pala ang pinto?
Kung ang unang saksi ng muling pagkabuhay ay isang taong hindi pinaniniwalaan ng kanyang lipunan, sino sa paligid mo ang maaaring may dalang balita mula sa Diyos na hindi mo pinapakinggan?
Mga madalas itanong tungkol sa John 20:1
Mabilisang sagot sa mga pinakakaraniwang tanong tungkol sa talatang ito ng Bibliya.
Ano ang ibig sabihin ng JUAN 20:1?
Tungkol saan ang JUAN 20:1?
Ano ang makasaysayang konteksto ng JUAN 20:1?
Ano ang itinuturo sa atin ng JUAN 20:1 tungkol sa katangian ng Diyos?
Paano nananatiling makabuluhan ang JUAN 20:1 sa kasalukuyan?
Ang ibinabahagi ng komunidad sa John 20
Mga kabatiran, panalangin at pasasalamat mula sa mga mambabasa at sa pangkat ng patnugutan tungkol sa siping ito.
Nang sinabi ni Jesus ito, hiningahan niya sila at sinabi sa kanila, 'Tanggapin ninyo ang Banal na Espiritu.'" Ganito rin ang ginawa ng Diyos kay Adan sa simula, hininga sa alabok. Ngayon, sa loob ng silid na nakakandado dahil sa takot, humihinga uli siya sa mga taong tumalikod sa kanya. Hindi ka niya pinalitan. Binuhay ka niyang muli.
Marami pang ibang mga tanda ang ginawa ni Jesus sa harapan ng kaniyang mga alagad, na hindi nakasulat sa aklat na ito." Hindi pala lahat naisulat. May mga himala si Jesus na tanging ang mga nakasaksi lang ang nakaalam. Ganoon din siguro sa buhay mo: may mga ginawa Siya na mahirap ikuwento, pero totoong nangyari. Sapat na ang nasulat para manalig ka. Hindi mo kailangan ng lahat ng detalye. Siya ang kailangan mo.
Hindi tinanggihan ni Jesus si Tomas. Bumalik siya, walong araw ang hinintay, para lang sa isang nagdududa. Pero pansinin kung kanino ang basbas: "Pinagpala ang mga hindi nakakita, ngunit naniwala." Ikaw iyon. Hindi mo nahawakan ang mga sugat niya, pero narito ka, sumasampalataya pa rin. Nakikita ka niya ngayon.
Panginoon, minsan kailangan ko munang makita bago maniwala, gaya ni Tomas. Salamat at hindi mo ako pinagsasarhan ng pinto. Tanggapin mo ang bulong ng puso ko ngayon: ikaw ang aking Panginoon at aking Diyos, kahit marami pa akong tanong.
Tuklasin ang talatang ito sa ibang antas
Baguhan, teologo, o ibang haba ng pagbasa? Isaayos ang mga setting at gumawa ng sarili mong bersyon.
Buksan sa study tool