Si Maria Magdalena: Ang Unang Saksi ng Muling Pagkabuhay

Panimula

May isang babaeng nakatayo sa dilim ng madaling-araw, sa harap ng isang libingang bukas, at umiiyak. Wala nang lakas siyang magsalita ng maganda. Ang tanging nasa isip niya: ninakaw ang bangkay ng kanyang Panginoon. Hindi siya naghihintay ng himala. Naghahanap lang siya ng patay na katawan para maayos na maialay ang huling paggalang.

At doon, sa isang halamanan, tinawag siya ng Diyos sa pangalan.

Ang babaeng iyon ay si Maria Magdalena, at ang sandaling iyon ang naging pinakamahalagang bali-balita sa kasaysayan ng mundo. Marami ang nakakakilala sa pangalan niya ngunit iilan ang nakakaalam kung sino talaga siya sa Bibliya, at kung bakit siya, sa lahat ng puwedeng piliin ng Diyos, ang naunang nakakita sa muling nabuhay na Cristo.

Sa gabay na ito, lalakarin natin ang buhay niya mula Galilea hanggang sa krus, mula sa libingan hanggang sa pag-uutos ni Jesus na "humayo ka," at aalisin natin ang mga maling kuwentong nakakabit sa kanyang pangalan nang mahigit isang libong taon.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi natin siya titingnan bilang misteryosong tauhan ng mga nobela o pelikula. Ang tuon natin ay ito: ang Diyos ay nagsimula ng pinakamalaking balita sa kasaysayan sa pamamagitan ng isang saksing hindi tatanggapin ng anumang korte sa panahong iyon. Isang babae, sa kulturang hindi nagbibigay-halaga sa testimonya ng babae, at higit pa, isang babaeng dating pinamamahayan ng pitong demonyo. Kung ang muling pagkabuhay ay gawa-gawa lang ng mga tao, hinding-hindi ito ipapasa sa kanya. Kaya nga ang buhay ni Maria Magdalena ay hindi lang kuwento ng isang tapat na tagasunod; ito ay larawan ng paraan ng biyaya. Ang ebanghelyo ay hindi nakatayo sa kredibilidad ng tao kundi sa katotohanan ng Nabuhay na Cristo, na ang unang ipinadala ay ang huling aasahan ninuman.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Maria Magdalena?

Kaunti lang ang binanggit ng Bibliya tungkol sa kanya, ngunit ang kaunting iyon ay napakabigat.

Ang unang pagpapakilala sa kanya ay nasa Lucas 8:1-3. Naglilibot si Jesus sa mga bayan at nayon ng Galilea upang ipangaral ang Magandang Balita tungkol sa paghahari ng Diyos. Kasama niya ang Labindalawa, at may ilan pang mga babaing "pinagaling niya sa masasamang espiritu at mga karamdaman." Doon lumitaw ang pangalan niya: "si Maria na tinatawag na Magdalena, na pinalaya sa pitong demonyo." Ang "Magdalena" ay hindi apelyido kundi tanda ng pinagmulan: taga-Magdala, isang bayan sa baybayin ng Lawa ng Galilea na kilala sa pangingisda at pagpapatuyo ng isda. Kaya bago pa siya maging saksi, siya ay pasyente. Bago siya maging tagapagbalita, siya ay biktima ng kadiliman.

Mahalaga ang detalyeng ipinagpatuloy ng Lucas 8:3: ang mga babaing ito ay tumulong sa gawain ni Jesus at ng mga alagad mula sa kanilang sariling ari-arian at kabuhayan. Ibig sabihin, hindi lang siya nakinig sa mga sermon; ginastos niya ang sariling pera para may makakain ang grupo. Ang unang tugon ng puso niya sa kalayaan ay pagbibigay. Ang biyaya ay hindi nagtatapos sa pagpapagaling; nagiging paglilingkod ito.

Pagkatapos ng Galilea, hindi na siya nawala. Sa Marcos 15:40-41, nasa Jerusalem na tayo, sa paanan ng Kalbaryo. Nakatanaw sa di-kalayuan ang mga babae, at kabilang sa kanila si "Maria Magdalena, si Maria na ina ni Santiago na bunso at ni Jose, at si Salome." Sinabi ng talata na sila ang sumama at naglingkod kay Jesus noong siya'y nasa Galilea. Napakatapat nang salaysay ito. Ang mga apostol ay tumakas; ang mga babae ay tumayo. Sa Juan 19:25 ay lalo pang inilapit ang tanawin: "Nakatayo sa malapit sa krus ni Jesus ang kanyang ina, ang kapatid ng kanyang ina, si Maria na asawa ni Cleopas, at si Maria Magdalena." Hindi na siya nakatanaw mula sa malayo; nasa mismong lugar ng kahihiyan at panganib.

Nanatili siya kahit sa paglilibing. Sa Mateo 27:61, naupo siya at ang isa pang Maria sa harap ng libingan. Alam niya ang eksaktong lugar. Kaya nang lumipas ang Araw ng Pamamahinga, doon siya bumalik.

Ang Mateo 28:1-10 at ang Juan 20:11-18 ang dalawang pinakamahalagang eksena sa buhay niya, at pareho silang nagsisimula sa isang babaeng pumunta sa libingan hindi para maghanap ng buhay kundi para tapusin ang pagluluksa. Sa Mateo, sinalubong sila ng anghel: "Wala na siya rito, sapagkat siya'y muling nabuhay, gaya ng kanyang sinabi." Pagkatapos, sinalubong sila ni Jesus mismo, at niyakap nila ang kanyang mga paa at sinamba siya.

Sa Juan naman ay mas malapitan, mas personal. Nakatayo si Maria sa labas ng libingan at umiiyak. Nakita niya ang mga anghel, pero hindi tumigil ang pagluha. Nakita niya si Jesus, pero inakala niyang hardinero. Isang salita lang ang nagbago ng lahat: "Maria." Sumagot siya, "Rabbuni," na ang ibig sabihin ay "Guro."

At tinapos ito ng Marcos 16:9 sa pinaka-simpleng pananalita: nang muling mabuhay si Jesus, ang una niyang pinakitaan ay si Maria Magdalena, "na pinalayas niya ng pitong demonyo." Sadyang ipinaalala pa ng talata ang pinanggalingan niya. Hindi itinago ng Bibliya ang nakaraan ng unang saksi; ipinamalita pa.

Ang nanatili sa krus ay nakakita sa hardin.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Kung babalik ka sa simula, makikita mo na hindi bago ang gawi ng Diyos na ito.

Sa Genesis 3, sa isang halamanan, isang babae ang nakarinig ng resulta ng pagkakasala. Doon din, sa gitna ng hatol, ipinangako ng Diyos ang binhi ng babae na dudurog sa ulo ng ahas. Nagsimula sa hardin ang trahedya, at sa hardin ipinunla ang pangako. Kaya hindi lang pagkakataon na ang unang nakasaksi sa pagkabuwag ng kapangyarihan ng kamatayan ay isa ring babae, sa isa ring halamanan, na kausap ang huling Adan. Ang tinig na dating naghatol ay tumatawag na ngayon sa pangalan.

Patuloy ang pattern. Si Hagar, isang alilang tumakas at iniwan, ang unang tao sa Bibliya na nagbigay ng pangalan sa Diyos: ang Diyos na nakakakita sa akin. Si Miriam ang nanguna sa awit pagkatapos ng Dagat na Pula. Si Rahab, isang Cananeang bayarang babae, ay naging bahagi ng talaan ng lahi ng Mesiyas. Si Ruth, isang Moabita, ay naging lola-lolahan ni David. Si Ana, isang inaapi at inaasar dahil sa kawalan ng anak, ang nagbigay ng propesiya tungkol sa Diyos na nagbabaligtad ng kalagayan ng mahina at mataas. Sa Awit ng mga Awit, may babaeng hinahanap ang kanyang sinisinta sa gabi at itinatanong sa mga bantay kung nasaan siya, at hindi mo maiiwasang maalala ang umiiyak na si Maria na nagtanong sa isang di-kilalang lalaki, "Kung kinuha po ninyo siya, sabihin ninyo sa akin kung saan ninyo inilagay."

Malinaw din ang legal na anggulo. Sa Deuteronomio 19:15, kailangan ng dalawa o tatlong saksi para matibay ang isang bagay, at sa kulturang Judio noon ay hindi karaniwang tinatanggap ang testimonya ng babae sa mga usapin ng korte. Alam ito ng mga sumulat ng Ebanghelyo. Kung nag-imbento sila ng kuwento, ilalagay nila si Pedro o si Juan sa unang linya. Pero apat na Ebanghelyo, apat na magkaibang pananaw, at pare-pareho: ang mga babae ang naunang naroon, at si Maria Magdalena ang laging pinangunguna sa listahan. Ito ang isa sa pinakamalakas na katibayan ng katapatan ng salaysay. Hindi ito nilinis para maging kapani-panampalataya sa mata ng tao.

At ang lahat ng ito ay umaabot sa rurok nito kay Cristo. Sinabi ni Pablo sa 1 Corinto 1:27 na pinili ng Diyos ang mga bagay na mahina at hinahamak ng sanlibutan upang hiyain ang malakas. Ang muling pagkabuhay ay ipinahayag muna sa isang babaeng may pitong demonyo sa nakaraan, bago pa ito ipinahayag sa Labindalawa, bago pa sa limandaan, bago pa kay Pablo. Ang pagkakasunod-sunod na ito ay hindi aksidente. Ito ay sermon.

Ang puso ng kanyang buhay

May tatlong sandaling humuhubog sa lahat ng nalalaman natin tungkol sa kanya.

Ang pagpapalaya sa Galilea. Hindi natin alam ang mga detalye. Hindi sinabi ng Bibliya kung gaano katagal siyang nagdusa o paano siya nagmakaawa. Alam lang natin ang bilang: pito. Sa Kasulatan, ang pito ay bilang ng kabuuan, kaya ang "pitong demonyo" ay hindi patawad na kalagayan kundi lubusang pagkakagapos. Isipin mo ang isang taong hindi na makapag-usap ng normal, hindi na makatulog, hindi na siguro tinatanggap sa bayan. Ganoon siya bago siya makilala ni Jesus. Ang pinakaunang bagay na alam natin tungkol kay Maria Magdalena ay hindi kung ano ang nagawa niya kundi kung ano ang ginawa sa kanya. Diyan nagsisimula ang lahat ng tunay na pagsunod.

Ang pananatili sa krus. Ito ang pinaka-hindi napapansing kabayanihan sa Ebanghelyo. Ang mga alagad ay nagtago dahil sa takot; si Pedro ay nagsinungaling nang tatlong beses; si Judas ay nagbigti. Pero ayon sa Marcos 15:40-41 at Juan 19:25, nanatili siya sa lugar kung saan walang mapapala. Hindi siya nagsalita ng mahusay. Wala siyang sinabing tandang-tanda ng lahat. Basta't naroon siya nang binuhusan ng dugo ang lupa, naroon nang bumaba ang bangkay, naroon nang igulong ang bato. Ang tapat na presensya ang kanyang ministeryo. At dahil nanatili siya sa libing, siya ang nakaalam ng daan pabalik.

Ang pagtawag sa pangalan sa halamanan. Sa Juan 20:11-18 makikita natin ang parehong kahinaan at kaluwalhatian. Hindi niya naunawaan ang mga anghel. Inakala niyang hardinero ang Panginoon. Pinaghihinalaan pa niya ang taong kausap niya na sangkot sa pagnanakaw ng bangkay. Hindi siya nakilala ni Maria sa pamamagitan ng katalinuhan; nakilala siya nang tawagin siya sa pangalan. Pagkatapos, sinabi ni Jesus ang isang bagay na madaling makaligtaan: "Huwag mo akong hawakan, sapagkat hindi pa ako nakakapunta sa Ama." Hindi ito pagtataboy. Ito ay pagsasabing hindi na maibabalik ang lumang paraan ng pakikisama, dahil may mas malapit pang uri ng pagsasama na darating. At pagkatapos ay ipinadala siya: pumunta ka sa aking mga kapatid at sabihin mo. Sa Mateo 28:1-10, ganoon din ang utos ng anghel at ni Jesus. Ang unang taong sinugo ng nabuhay na Cristo na may mensahe ng muling pagkabuhay ay siya.

Tinawag muna sa pangalan, bago sinugo sa misyon.

Ano ang matututuhan natin kay Maria Magdalena

Ang nakaraan mo ay hindi ang hadlang; iyon ang mensahe. Sa Marcos 16:9, sinabi pa ng Kasulatan na siya ang "pinalayas niya ng pitong demonyo." Hindi tinanggal ang detalye para maging mas presentable ang unang saksi. Kasi ang mismong kuwento ng pagpapalaya sa kanya ay bahagi ng kredibilidad ng mensahe. Marami sa atin ang naghihintay na maging maayos bago maglingkod, na parang may quota ng kabanalan bago tayo magamit. Pero ang unang misyonero ng muling pagkabuhay ay isang taong naghintay lang na tawagin sa pangalan. Kung isinugo siya, hindi ka na puwedeng magdahilan.

Ang pagsunod ay may hitsura ng pananatili, hindi ng kasikatan. Walang sermon ni Maria Magdalena sa Bibliya. Walang aklat na nakapangalan sa kanya. Ang naitala tungkol sa kanya ay: sumama siya, tumulong siya mula sa kanyang kabuhayan, nakatayo siya sa krus, naupo siya sa harap ng libingan, bumalik siya nang madaling-araw. Sa isang panahong hinahangaan ang malakas na plataporma, ipinapakita niya na ang pinakamalapit sa Panginoon ay madalas ang mga tahimik na hindi umaalis. Kung ang pakiramdam mo ay walang kuwenta ang katapatan mo dahil walang nakakakita, tandaan mo: ang nanatili ang naunang nakakita.

Ang pananampalataya ay nagsisimula sa pagkilala sa tinig ni Jesus, hindi sa perpektong pag-unawa. Nagkamali si Maria sa halos lahat ng bagay noong umagang iyon. Mali ang pagbabasa niya sa bukas na libingan. Mali ang pagkilala niya sa taong kausap niya. Umiiyak siya sa harap ng pinakamalaking magandang balita ng kasaysayan. Ang nagligtas sa kanya sa pagkalito ay hindi ang paglilinaw ng kanyang isip kundi ang pagsasalita ng Panginoon. Sinabi ni Jesus sa Juan 10:27, kilala ng kanyang mga tupa ang kanyang tinig. Puwede kang malito at masaktan at hindi maintindihan ang nangyayari sa buhay mo, at maging tunay pa rin ang pananampalataya mo, dahil ang tumatawag ay siya, at hindi ka nakatayo sa lakas ng sarili mong pag-unawa.

Ang Salamin

Tanungin kita nang tuwiran: ano ang pitong demonyo mo?

Hindi ko ibig sabihin na pinamamahayan ka. Ang tinatanong ko ay ito: anong bagay sa buhay mo ang inisip mong hindi na mababago? Ang galit na sumusulpot sa tuwing nagsasalita ang asawa mo sa isang tono. Ang pagbabalik-balik sa parehong kasalanan tuwing gabi na wala nang nakakaalam. Ang utang na tinatakpan mo ng bagong utang. Ang katawang hindi mo matanggap kapag nasa harap ka ng salamin. Ang lungkot na hindi maipaliwanag kahit sa mga kaibigan sa simbahan. Ang paniniwalang huli na para sa iyo, dahil masyado nang marami ang nasira.

Si Maria Magdalena ay hindi nakahanap ng paraan para linisin ang sarili niya. Nakilala niya si Jesus, at binuksan ni Jesus ang mga tanikala. Iyon ang paraan ng biyaya kahapon at ngayon.

Pero may isa pang bahagi na mas mahirap. Nang malaya na siya, ibinigay niya ang kanyang pera, oras, at katawan sa paglilingkod, at nanatili siya sa lugar na wala nang inaasahan. Ilan sa atin ang nagpapasalamat sa kaligtasan pero hindi handang tumayo sa paanan ng anumang krus? Madaling mag-post ng talata. Mahirap manatili sa kama ng may sakit na magulang buwan-buwan. Madaling magbigay ng pang-ospital ng iba kapag may sobra. Mahirap magbigay kapag kailangan mong bawasan ang sarili mong gastos, gaya ng ginawa ng mga babae sa Lucas 8:1-3.

At kung ikaw ang tipo ng taong nagsilbi nang tapat pero hindi pinansin, pakinggan mo ito. Nang ibalita ni Maria Magdalena ang pinakatotoong bagay sa mundo, hindi siya agad pinaniwalaan ng mga alagad. Sinabi ng Lucas 24:11 na parang walang kabuluhang salita ang tingin nila sa kuwento ng mga babae. Nasaktan siya, sigurado ako. Pero hindi nagbago ang katotohanan ng nakita niya dahil sa hindi pagtanggap ng mga tao. Kung dinala ka ng Diyos sa isang bagay na hindi pinahahalagahan ng iba, ipagpatuloy mo. Alam ng Panginoon ang pangalan mo, at siya ang nagsugo sa iyo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Madaling ikuwento si Maria Magdalena sa mga bata dahil ang kuwento niya ay tungkol sa isang taong labis na nalungkot at biglang nagalak.

Puwede mong simulan sa ganito: May isang babae na kilalang Maria. Sobrang hirap ang buhay niya dahil may masasamang espiritung nagpapahirap sa kanya, at walang makakatulong. Nang makilala niya si Jesus, pinalaya siya, at naging masaya siya. Kaya sumunod siya kay Jesus at tinulungan niya ito gamit ang sariling pera para may pagkain ang mga alagad. Nang ipako si Jesus sa krus, hindi tumakas si Maria; nanatili siya kahit lubhang malungkot. At nang mamatay si Jesus at ilibing, siya ang bumalik nang madaling-araw. Umiiyak siya sa labas ng libingan, hanggang sa may tumawag sa kanya: "Maria." Si Jesus iyon, buhay na buhay. Siya ang unang taong nakakita sa muling nabuhay na Jesus, at siya ang unang nagsabi sa lahat.

Ang puntong dapat maiwan sa isip ng bata: kilala ni Jesus ang pangalan ng bawat isa, at buhay siya ngayon.

Kung gusto mong mas malalim ang talakayan ayon sa edad, may mga hiwalay na paliwanag na inihanda para sa iba't ibang antas: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taong gulang na nangangailangan ng maiikli at malinaw na larawan, para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa na kayang sundan ang buong daloy mula Galilea hanggang sa halamanan, at para sa mga teens na labindalawa pataas na madalas nagtatanong tungkol sa mga maling kuwento at mga katanungan sa kasaysayan.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung sinuman ang mag-iimbento ng relihiyon, hindi niya isasalang ang buong bahay nito sa testimonya ng isang babaeng dating pinamamahayan ng pitong demonyo, sa panahong hindi tinatanggap sa korte ang salita ng babae. Pero ganoon nagsimula ang balitang nagbago ng mundo. Sa Lucas 8:1-3 ay isang taong pinalaya at nagbibigay; sa Marcos 15:40-41 at Juan 19:25 ay isang taong hindi umalis nang lumisan ang lahat; sa Mateo 28:1-10, Marcos 16:9, at Juan 20:11-18 ay isang taong tinawag sa pangalan at agad isinugo.

Iyan ang buong hugis ng biyaya sa isang buhay: pinalaya, pinanatili, tinawag, sinugo.

Kaya kung ang iniisip mo ay masyado kang nasira, masyadong ordinaryo, o masyadong hindi pinapansin para gamitin ng Diyos, umupo ka sandali kasama ni Maria Magdalena sa labas ng libingang iyon. Basahin mong buo ang Juan 20 nang mabagal, at pagkatapos ay ang Lucas 8 at ang Marcos 15. Pansinin mo kung gaano kadaling maligaw ang isang tapat na puso, at kung gaano kabilis siyang manumbalik nang tawagin siya sa pangalan. Ang Panginoong tumawag sa kanya ay buhay pa rin ngayon, at alam niya ang pangalan mo.